Monday, 19 January 2015

ΛΗΘΑΡΓΟΣ - ΑΠΑΝΤΑ





ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ
Κεφάλαια 1 - 51




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1




    Ο ήλιος έκαιγε όπου άγγιζε: η ώρα ήτανε μόλις δέκα το πρωί, αλλά ένιωθε σαν τρεις το μεσημέρι. Στο φέρρυ κάθισε στο πλαϊνό κατάστρωμα, με ένα βιβλίο αγκαλιά, δεν το άνοιξε καν όμως: κοιτούσε τη θάλασσα αφηρημένα και μόνο κάποια στιγμή, έπιασε τον εαυτό της να αναρωτιέται κατά πόσο θα ήτανε διαφορετικό το σενάριο που έζησαν, αν εκείνο το πρωινό της επιστροφής από το ίδιο μέρος πέρυσι, είχε κάνει αυτό που της είχε ζητήσει.

Να σκίσει κομματάκια εκείνο το χαρτί και να το πετάξει στη θάλασσα. "Όλα είναι ταξίδι" έγραφε.

Βλαμμένες σκέψεις, σε μια βλαμμένη Ιστορία που τίποτα ανθρώπινο δεν είχε. 

    Το μικρό νησιώτικο λιμάνι, ίδιο και απαράλλαχτο με πέρυσι, οι μυρωδιές, τα χρώματα, όλα ακριβώς ίδια- ακόμη και το τρακαρισμένο της αυτοκίνητο και τα "πολεμοφόδια" στο πορτ μπαγκάζ. Κρασί, μπύρες, καφές, φρούτα, ντομάτες, τυρί, ψωμί, κέικ της μάνας. Και δύο κούτες τσιγάρα. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Το μόνο που είχε αλλάξει ήταν η θλίψη και η νοσταλγία που κουβαλούσε μέσα της- η ανάγκη και η έλλειψη και η επιθυμία, που δεν έλεγαν να πάρουν πιο ανθρώπινες διαστάσεις με τίποτα, παρά το ότι είχε ήδη περάσει ένα δίμηνο. Δύο μήνες.... Χαχαχα..... Τι απαράδεκτο concept ο Χρόνος! Δύο αιώνες, πες το καλύτερα- ή δυο ζωές...…..

    Ζέστη..... Τα τζιτζίκια τραγουδούσαν ήδη όλα μαζί και ακούγονταν επάνω και από τον ήχο της μηχανής και το τραγούδι που έπαιζε στο ραδιόφωνο. Ένιωθε περίεργα που ξανάκανε την ίδια διαδρομή, μετά ακριβώς από ένα χρόνο. Πόσο διαφορετικές σκέψεις κυνηγιόντουσαν μέσα στο κεφάλι της σήμερα, από ότι εκείνο το πρωινό του τότε. Σαν να πέρασαν μερικές ζωές στο μεσοδιάστημα....

Με τους ίδιους πρωταγωνιστές - απλά σε αντεστραμμένους ρόλους ετούτη τη φορά.

    Μια ακόμη απίστευτη ειρωνεία της υπόθεσης μιας και ο Οδυσσέας ήτανε αυτός που, πριν πέντε μόλις μέρες είχε προσπαθήσει -για άλλη μια φορά- να την βγάλει από τον βυθό που είχε βουλιάξει (μόνη της πια και χωρίς αντίβαρα και οξυγόνο), υπενθυμίζοντας της while at it, ότι "εδώ και καιρό, σε έχω προειδοποιήσει να μην δοκιμάσεις καν τα ανθρώπινα συναισθήματα".

    - "Αντιλαμβάνεσαι τώρα στο πετσί σου το γιατί", της είπε, ταΐζοντας την με το ζόρι λίγη πίτσα, σαν μεγάλος αδελφός που παρηγορεί την μικρή του αδερφή- και αυτή ήτανε η μοναδική τρυφερότητα του απέναντι της (δεν φημιζόταν άλλωστε για δαύτη), μιας και κατά τα άλλα, προσπάθησε να την κάνει να βγει από τα σκοτάδια που είχε χωθεί, σκληρά και χωρίς ευαισθησίες: όπως θα έκανε με ένα στρατιώτη στη Μάχη. Το όλο σκηνικό, έμοιαζε απόλυτα φυσιολογικό, μιας και ήτανε απλά, το επιστέγασμα μιας σειράς απόλυτα μη-φυσιολογικών καταστάσεων, που έφτασαν στο να την παρηγορεί ο Οδυσσέας για την εξαφάνιση του Ερμή (αν είναι δυνατόν δηλαδή..... σκέφτηκε τώρα, αναλογιζόμενη ΑΚΡΙΒΩΣ πόσο διεστραμμένο μπορούσε να γίνει το χιουμοράκι των από πάνω ) .

What goes around, comes around…

    Η ίδια δεν είχε πει κουβέντα στον Οδυσσέα για την Ιστορία τους. Ποτέ. Ούτε και εκείνο το βράδυ που εκείνος προσπαθούσε με τον τρόπο του να την βοηθήσει, όπως έκανε πάντα. Όταν της είπε αυτή την τελευταία κουβέντα ("Αντιλαμβάνεσαι τώρα στο πετσί σου το γιατί"), εκείνη τον κοίταξε ειρωνικά, σηκώνοντας το φρύδι της και σκέφτηκε: "δεν έχεις ιδέα αδερφέ μου, αλλά έπεσες μέσα σε όλα, εκτός από το "ανθρώπινα". Οπότε εκείνος την κοίταξε και έτσι, χωρίς εισαγωγή, της θύμισε μια συζήτηση που είχανε κάνει οι δυο τους πριν από κάνα δυο χρόνια. Για τον Ερμή. Της θύμισε τι ακριβώς είχανε πει τότε (και ας μην τα είχε η ίδια ξεχάσει ποτέ) και ποια ακριβώς ήτανε η τελευταία του κουβέντα, τότε: "Δεν έχεις ιδέα! (τι θα γίνει παρακάτω)".

    Μετά από αυτό, έμειναν να κοιτάζονται για λίγο. Δεν χρειάστηκε να της πει κάτι παραπάνω για να καταλάβει ότι ξέρει. Και παρ' ότι τον ρώτησε επίμονα αν ξέρει και τι θα γίνει παρακάτω, εκείνος, με το γνωστό εκνευριστικό του ύφος, της θύμισε ότι, "δεν επεμβαίνει ποτέ στα προσωπικά των άλλων". Που σε απλά ελληνικά, σήμαινε ότι, δεν θα της έλεγε τίποτα περισσότερο επί του θέματος. 

    Έσφιξε τα δόντια για να περάσει λίγο το ξαφνικό κύμα του έντονου πόνου που την χτύπησε μόλις έφερε στο μυαλό της την εικόνα του- εκείνη την πρώτη εικόνα, τότε πολύ παλιά, με το όπλο του στο χέρι (που την είχε κάνει να συζητήσει γι αυτόν με τον Οδυσσέα) και προσπάθησε να πάψει να αναλύει τα implications της εικόνας εκείνης, ώστε να να συγκεντρωθεί στη διαδρομή και να μην βρεθεί σε κανα γκρεμό στα καλά καθούμενα. Ο άνεμος συνέχισε να σφυρίζει μέσα από τα χαμόδεντρα, φέρνοντας την αρμύρα της θάλασσας στα χείλη της και ανακατεύοντας τα μαλλιά της. Ο ερημικός χωματόδρομος στη μέση του πουθενά, το τοπίο με ακόμη πιο άγριες διαθέσεις φέτος από ότι πέρυσι, άγριο και αφιλόξενο για τους επίδοξους τουρίστες. Η έντονη αίσθηση ότι ξαναγύρισε εκεί που πρέπει, για να κλείσει ένας ακόμη κύκλος: στο μέρος που έβλεπε ακόμη στον ύπνο της συχνά- ίσως πιο συχνά ακόμη, από την ώρα που κόπηκαν απότομα οι δεσμοί αναμεταξύ τους.

    Ετούτη τη φορά, δεν έκρυβε μυστήρια ο τόπος ετούτος. Δεν άντεχε άλλα μυστήρια για λίγο- ήθελε απλά να χωθεί στο αγαπημένο της μέρος στην άκρη του πουθενά και να γλείψει τις πληγές της, να ηρεμήσει, να βάλει όλα όσα έγιναν σε μια σειρά. Μπας και καταφέρει να τα φέρει βόλτα μέσα στο κεφάλι της επί τέλους.

    Το ritual ίδιο και απαράλλαχτο, όπως και πέρυσι: την παραμονή ήπιε καφέ με την Αναστασία, σαν να μην τρέχει τίποτα (και ας κατέβασε ένα ουίσκι μονορούφι πριν πάει - απαραίτητο για να αντέξει αυτό που θα ακολουθούσε). Η γυναίκα της παραπονέθηκε τρυφερά: "Χάθηκες! Που ήσουνα τόσο καιρό!" Μουρμούρισε κάτι για δουλειές και άλλαξε κουβέντα βιαστικά. "Ναι, Εκείνος είναι καλά", της είπε κάποια στιγμή η Αναστασία (την έτρεμε εκείνη τη στιγμή εδώ και μέρες). "Έτσι μας λέει, τουλάχιστον. Λείπει σε ένα ταξίδι από χθες. Δεν σου είπε εσένα τίποτα?" Και όλη την ώρα, τα μάτια της να την ψάχνουν ικετευτικά, για τις απαντήσεις που είχε ανάγκη, για να εξηγήσει και κείνη μέσα της, τα πως και τα γιατί. 

    Δυσκολεύτηκε πολύ να προσποιηθεί ετούτη τη φορά- και το έκανε σφίγγοντας τα δόντια και με μια αίσθηση ναυτίας να την καταλαμβάνει ξαφνικά, παρά την έντονη ανακούφιση που την έλουσε από πάνω ως κάτω- τουλάχιστον, είχε μόλις μάθει ότι ήτανε καλά! . "Όχι, τίποτα. Έχουμε να μιλήσουμε μέρες" απάντησε χαλαρά, κολλώντας στα χείλη της εκείνο το γνωστό χαμόγελο. "Μέρες, μήνες, χρόνια, τι σημασία έχει!" σκέφτηκε μόλις το ξεστόμισε. "Ανθρώπινος χρόνος. Ανόητο κατασκεύασμα..."

    Ο καφές ολοκληρώθηκε χωρίς άλλο ζόρι (λίγο παραπάνω ζόρι και θα πέθαινε επί τόπου), το βράδυ πέρασε όπως όπως μετά από αυτό (χωρίς καθόλου ύπνο, παρά τα τρία ουίσκι straight up που κατέβασε μονοκοπανιά) και τώρα, ήτανε επιτέλους πάλι εδώ: το γνωστό σπιτάκι την περίμενε στο τέλος του πλακόστρωτου δρόμου- το είχε ζητήσει επίμονα: "θέλω το ίδιο που έμεινα και πέρυσι" είχε πει όταν πήρε τηλέφωνο να κλείσει την διαμονή. Περίεργο που, αυτό το μέρος, τον θύμιζε πιο πολύ από όλα -και ας μην το είχε δει ποτέ του. 

    Ξεφόρτωσε βιαστικά τα πολεμοφόδια από το αυτοκίνητο και χώθηκε στη δροσιά του σπιτιού. Άνοιξε διάπλατα τις μπαλκονόπορτες για να ακούει τον ήχο της θάλασσας και έβαλε κατευθείαν το λάπτοπ στην πρίζα. Μέχρι να τακτοποιήσει τα πράγματα της, είχε bootάρει, οπότε άνοιξε όλα τα πιθανά κανάλια επικοινωνίας. Και ας είχε διακοπεί αυτή εδώ και δύο μήνες. Δεν περίμενε τίποτα, ούτως ή άλλως, εδώ και καιρό. Μα κάθε μέρα έκανε τις ίδιες κινήσεις, σαν ένα τελετουργικό που αρνιότανε επίμονα να σταματήσει. Ή σαν μια πύλη ανοιχτή, αν μια μέρα.....

    Το κεφάλι της βούιζε και το μόνο που ήθελε ήτανε να ξαπλώσει και να κοιμηθεί- να χαθεί για λίγο. Βγήκε ξυπόλυτη στο μπαλκόνι, με ένα πιάτο ντοματάκια, τυρί και ψωμί και κάθισε στο περβάζι, χαζεύοντας τον όρμο από κάτω της. Καμία σκέψη- ή και όλες μαζί. Σηκώθηκε ξανά, για να φέρει από την κουζίνα το μπουκάλι με το κρασί και τα τσιγάρα της. 

    "Ναι", σκέφτηκε τώρα, με εκείνο το πικρό γέλιο που της έβγαινε πολύ τελευταία, "ήτανε όντως ταιριαστό να επιστρέψω σε ετούτο το μέρος, τώρα ιδίως". Χάθηκε στις σκέψεις της- και όταν επέστρεψε πίσω,το μπουκάλι είχε αδειάσει ολόκληρο- το αυτοσχέδιο μεσημεριανό της απείραχτο στο πιάτο. Πράγμα που επιτέλους, την είχε ζαλίσει αρκετά ώστε να συρθεί μέχρι το υπνοδωμάτιο και να σωριαστεί στο μαλακό κρεβάτι, άψυχη. Ξοδεμένη. Ελπίζοντας σε λίγες ώρες ύπνου, που τελευταία δεν την επισκεπτότανε και τόσο εύκολα- ποια, αυτή, που ότι και να γινότανε, τον ύπνο τον είχε στο τσεπάκι της.

Χάθηκε μέσα σε δευτερόλεπτα από τη στιγμή που το μάγουλο της ακούμπησε στο μαξιλάρι. 

Επιτέλους! Λήθαργος...…. 




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2




    Όταν άνοιξε ξανά τα μάτια της, είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει ήδη. Πήγε παραπατώντας μέχρι την κουζίνα, έβαλε τον καφέ να γίνεται και χώθηκε κάτω από το ντους. Νεράκι. Καυτό... Μόνο που μαζί του, δεν έφερνε πια τα ίδια πράγματα. Και η ξαφνική συνειδητοποίηση την έκανε να σωριαστεί στο πάτωμα της ντουσιέρας, με το κεφάλι χωμένο ανάμεσα στα γόνατα της και να κλάψει γοερά. Με θυμό. Αγκαλιάζοντας με τα χέρια της το κορμί της που έτρεμε σαν να είχε πυρετό. Το νερό να τρέχει επάνω στο σκυμμένο της κεφάλι και να ανακατεύεται με αυτό που κυλούσε από τα μάτια της . Νερό επάνω στο νερό. Για ώρα.

    Όταν άρχισε να κρυώνει (παρά το καυτό νερό και το γεγονός ότι ήτανε Ιούλης μήνας), βγήκε, φόρεσε ότι βρήκε μπροστά της και απέρριψε με μιας την ιδέα να ασχοληθεί με τα βρεγμένα μαλλιά της. Δεν είχε σημασία-δεν θα την έβλεπε και κανείς, οπότε, μπορούσε κάλλιστα να παραμείνει σε χύμα κατάσταση. Έβαλε καφέ, πήρε την κούπα, τα τσιγάρα και το τασάκι και βγαίνοντας στη βεράντα, σωριάστηκε στην ξαπλώστρα, στο αγαπημένο της σημείο, με τις πατούσες ακουμπισμένες στο περβάζι. Να χαζεύει τις τελευταίες πινελιές του σούρουπου στον ουρανό και τη θάλασσα. 

    "Πόσες συζητήσεις..." σκέφτηκε αφηρημένα. "Πόσες ατελείωτες συζητήσεις, εδώ, ακριβώς -από ετούτο το σημείο και στην άλλη άκρη της γης". Σαν πυξίδα, έναν ολόκληρο ανθρώπινο χρόνο. Να περιστρέφεται ο κόσμος τους γύρω από αυτή την επικοινωνία. Η οποία διακόπηκε ξαφνικά μια μέρα, όταν ξέσπασε η κόλαση. Κόλαση εκεί, κόλαση εδώ, κόλαση παντού ταυτόχρονα. Να μην ξέρεις αν, τι, πως. Να μην μπορείς να βοηθήσεις. Να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. 

    "Ίσως επειδή τόσο καιρό, έκανες ήδη αρκετά- αρκετά ώστε να είναι αναπόφευκτη η καταστροφή", χαστούκισε ξανά με δύναμη τον εαυτό της. Να πονέσει λίγο ακόμη- επειδή αυτό την βοηθούσε να θυμάται ότι είναι ακόμα ζωντανή. Και επειδή έφερνε λίγο πιο κοντά της της εκείνη την τόσο γνώριμη αίσθηση. 

    Ο ήχος του τηλεφώνου έσκισε ξαφνικά την ησυχία. Όχι το κινητό (θα το αγνοούσε χαλαρά, όπως πριν που τηλεφώνησε ο Οδυσσέας). Αλλά αυτό του δωματίου (άρα, κάποιος από την ρεσεψιόν). Σηκώθηκε βαριεστημένα και περνώντας από το ψυγείο, βούτηξε και ένα μπουκάλι νερό. Διψούσε πολύ, ξαφνικά. Νεράκι....

    - "Είναι εδώ κάποιος και σας ζητάει" ακούστηκε η φωνή της κοπελιάς από την ρεσεψιόν, λίγο ζορισμένη η αλήθεια, μιας και ήξερε καλά ότι ετούτο εδώ το μυστήριο τραίνο ερχότανε εδώ με μοναδικό σκοπό να μονάσει- και ετούτη τη φορά μάλιστα, με ένα βλέμμα στα μάτια που εξ αρχής δεν επέτρεψε πολλές κουβέντες. 

    Το μυαλό της δεν έπαιρνε στροφές με τίποτα- "ποιος δαίμονας...." σκέφτηκε εκνευρισμένη τώρα. Δεν είχε καμία όρεξη να δει κανέναν και αναρωτήθηκε ακόμα πιο εκνευρισμένη ξαφνικά, πόσο γκαντέμω ήτανε δηλαδή, που, ειδικά ετούτη τη στιγμή, έπεσε επάνω σε κάποιο γνωστό, εδώ στην άκρη του πουθενά, από όλα τα μέρη. Το μυαλό της πήρε μπρος σε δευτερόλεπτα και άρχισε να φτιάχνει δικαιολογίες/σενάρια για να αποφύγει την όποια συνάντηση. 

    Η ρεσεψιονίστ κατάλαβε τον εκνευρισμό της - ή μάλλον, αυτός ο τύπος που επέμενε να την ενοχλήσει, κάτι πρέπει να της είπε, γιατί καθάρισε βήχοντας το λαιμό της και συνέχισε: "Μου είπε να σας πω ότι όλα είναι ταξίδι".

    Και να ήθελε να περιγράψει αυτό που ένιωσε, θα ήταν αδύνατο. Δεν ήτανε ένα- ήτανε χιλιάδες διαφορετικά. Αδύνατο ξαφνικά να βγει φωνή από το στόμα της. Παράτησε το ακουστικό (άραγε απάντησε κάτι ή βγήκε κάποια άναρθρη κραυγή από μέσα της?), άνοιξε τρέχοντας διάπλατα την πόρτα της εισόδου και αμέσως μετά, έκανε πίσω και την ξανάκλεισε απότομα. Θεέ μου! Πως ήτανε δυνατό να είναι Εκείνος! Πως! Από την άλλη άκρη της Γης! Χθες ακόμα η Αναστασία της έλεγε ότι έφυγε την προηγούμενη για ένα ταξίδι. Στην- άλλη- άκρη- της- γης, λέμε! Σίγουρα δεν θα άκουσε καλά! Σίγουρα το τρελαμένο της μυαλό της έπαιζε παιχνίδια! Άλλωστε δεν θα μπορούσε να ξέρει καν που βρίσκεται τώρα δα! Στην Αναστασία δεν είχε πει που πάει και οι κοινοί γνωστοί δεν ήξεραν τίποτα- ....... Εκτός .......από τον Οδυσσέα. Μα, αδύνατο αυτοί οι δύο να μίλησαν!

Πως!

Πως!

    Σκέφτηκε να καλέσει τη ρεσεψιόν για να ρωτήσει ξανά και μετά συνειδητοποίησε ότι στεκότανε σε πλήρη πανικό πίσω από την πόρτα της εισόδου και ο Χρόνος κυλούσε. Η τύπισσα στον καθρέφτη απέναντι της, της αντιγύρισε το βλέμμα χωρίς ανάσα: ένα ανασούμπαλο, ξυπόλυτο πλάσμα με πρησμένα μάτια και μαύρους κύκλους, μαλλιά σε κατάσταση υστερίας και άσχετα ρούχα σε στρώσεις: νυχτικάκι και από κάτω του, μακρυά παντελόνα και από πάνω, το επάνω μέρος μιας μακρυμάνικης φόρμας (για την ψύχρα στο μπαλκόνι). Εντελώς γυναικεία εμφάνιση- σκέφτηκε ειρωνικά τώρα, τσιτωμένη ξαφνικά και μετά, γέλασε, όταν θυμήθηκε πόσα σενάρια είχε κατά καιρούς φτιάξει στο κεφάλι της για την πρώτη τους συνάντηση.... Πως θα ντυθεί, πως θα βαφτεί, πόσο περιποιημένη θα είναι. Και να' την τώρα, σαν γυφτάκι, χωρίς τον παραμικρό Χρόνο να αντιδράσει και να σουλουπώσει το παραμικρό- η δε μεγαλύτερη τρέλα ήτανε ότι α-π-ο-κ-λ-ε-ί-ε-τ-α-ι να ήτανε εκείνος και θα τρελαινόταν τζάμπα ετούτη τη φορά, οριστικά και αμετάκλητα....

    Η καύτρα από το τελευταίο τσιγάρο του πακέτου που ήδη είχε καταφέρει να τελειώσει μέσα σε δύο ώρες, της έκαψε ξαφνικά τα δάχτυλα επαναφέροντας την στο τώρα και μια βρισιά ξέφυγε από τα χείλη της. Έφερε το καμένο της δάχτυλο στο στόμα, την ίδια στιγμή που ακούστηκε το χτύπημα στην πόρτα.

    Έμεινε να κοιτάζει την κλειστή ξύλινη πόρτα, ακίνητη- με την ανάσα κομμένη και τις τρίχες της όρθιες. Σχεδόν, φοβότανε να την ανοίξει. Γιατί, αν την άνοιγε και έβλεπε οποιονδήποτε άλλον πέρα από εκείνο το πλάσμα της φαντασίας της, θα έσπαγε σε τόσο μικρά κομμάτια που θα εξαφανιζόταν από τον κόσμο μια και καλή. Η έσχατη ειρωνεία.....

Στο επόμενο δευτερόλεπτο, άκουσε τη φωνή του, να προφέρει το όνομα της. Προσεκτικά. Απαλά. Λες και ήξερε το κάθε τι που περνούσε από το μυαλό της. Όπως τότε.

Κρατώντας ακόμη την ανάσα της, ζαλισμένη από την στέρηση οξυγόνου και με το αίμα να βουίζει στα αυτιά της, άνοιξε αργά την πόρτα, σηκώνοντας την ίδια στιγμή, ελαφρά το βλέμμα της.

Και βρέθηκε να κοιτάζει κατευθείαν μέσα στα μάτια του.

Από απόσταση αναπνοής - στην κυριολεξία, ετούτη τη φορά. 




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3




    Ο ήλιος έκαιγε όπου άγγιζε: η ώρα ήτανε ήδη εφτά το απόγευμα, αλλά ένιωθε σαν τρεις το μεσημέρι. Στο φέρρυ κάθησε στο πλαινό κατάστρωμα, με ένα βιβλίο αγκαλιά, δεν το άνοιξε καν όμως: κοιτούσε τη θάλασσα αφηρημένα και μόνο κάποια στιγμή, έπιασε τον εαυτό του να αναρωτιέται κατά πόσο θα ήτανε διαφορετικό το σενάριο που εζησαν, αν εκείνο το πρωινό της επιστροφής της απο αυτό το μέρος πέρυσι, είχε κάνει αυτό που της είχε ζητήσει.

Να σκίσει κομματάκια εκείνο το χαρτί και να το πετάξει στη θάλασσα. "Όλα είναι ταξίδι" έγραφε.

Βλαμμένες σκέψεις, σε μια βλαμμένη Ιστορία που τίποτα ανθρώπινο δεν είχε. 

    Είχε ξεχάσει πόσο διαφορετική είναι η ατμόσφαιρα σε ετούτο τον τόπο: η ζέστη, το κρύο, ο αέρας, τα χρώματα, όλα. Ζέστη είχε και εκεί που ζούσε τα τελευταία χρόνια (σχεδόν όλο το χρόνο), και υπέροχα τοπία- μα τίποτα δεν τον είχε προετοιμάσει για τα συναισθήματα που τον κατέκλυσαν απο τη στιγμή που μπήκε στο φέρρυ: λες και τα χρώματα ήταν πιο ζωντανά, ο αέρας, οι μυρωδιές-πιο αυθεντικά, αν θες, πιο έντονα, πιο αληθινά. 

    Το μικρό νησιώτικο λιμάνι ήτανε ήρεμο (ίσως λόγω της ώρας) και φορτώνοντας τον σάκο του στον ώμο, έψαξε κατευθείαν για ταξί. Ητανε άυπνος εδώ και μέρες, αλλά η ένταση που ένιωθε και η ανάγκη του να "περπατήσει" την διαδρομή που τόσο άρεσε σε εκείνη, τον έκανε να μην αποκοιμηθεί στα 40 λεπτά που αυτή διήρκεσε. 

    Εδώ και καιρό, ζούσε με ελάχιστο ύπνο- πολύ καιρό, απο τότε που έπεσε πάνω της σε μια άσχετη φάση- ή εκείνη έπεσε πάνω του? ακόμη δεν το είχε βρει αυτό. Ενας ολόκληρος χρόνος είχε περάσει απο τότε (Χρόνος! τι παραπλανητικό κατασκεύασμα!) - αν και ένιωθε πιο πολύ σαν κάμποσες Ζωες μαζεμένες. Απλά, ιδίως τις τελευταίες ημέρες, δεν είχε κοιμηθεί καθόλου: 25 ώρες πτήση, με στάση σε δύο διαφορετικά αεροδρόμια, μετά το ταξίδι με το φέρρυ..... Τους τελευταίους μήνες δεν είχε κοιμηθεί καθόλου, γέλασε τώρα σκληρά μέσα του, μιας και αυτό που τον βασάνιζε περισσότερο ήτανε η διακοπή της επικοινωνίας του με εκείνη και όχι τόσο το χάος που έπρεπε να τακτοποιήσει στο εκεί του, πριν φύγει.

Πριν έρθει να την βρει.

    Ζέστη..... Τα τζιτζίκια τραγουδούσαν ήδη όλα μαζί και ακούγονταν επάνω και απο τον ήχο της μηχανής και το τραγούδι που επαιζε στο ραδιόφωνο.Έκλεισε λίγο τα μάτια του και έγειρε το κεφάλι πίσω, στο κάθισμα, αναλογιζόμενος με πόσο διαφορετική διάθεση, εκείνη βρέθηκε πέρυσι εδώ και με πόσο διαφορετική, σίγουρα, ήρθε πάλι φέτος. 

    Η αλήθεια ήτανε ότι κάτι του έλεγε ότι δεν θα την βρει στην Αθήνα. Η Αναστασία, όταν του τηλεφώνησε χθες, δεν ήξερε τίποτα: του είπε μόνο ότι Εκείνη είχε περάσει για καφέ και ότι δεν έδειχνε και πολύ καλά. Ότι η ίδια ανησύχησε, αλλά ένιωσε ότι δεν έπρεπε να πιέσει το θέμα. Του είπε ότι κάπνιζε πολύ- πολύ περισσότερο απο ότι πριν 4 μήνες που την είχε ξαναδεί. Η σκέψη τον έκανε να σφίξει τα δόντια του για να διώξει το κύμα πόνου που τον πότισε ξαφνικά- πήγαινε και στοίχημα, χαλαρά όμως, οτι θα έπινε και πολύ. ... "Θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα το κόψεις. Να σε κρατήσει η υπόσχεση αυτή, όταν δεν θα έχεις απο κάτι άλλο να κρατηθείς" της είχε πει μήνες πριν. Εκείνη τον είχε κοιτάξει με εκείνο το σκοτεινό βαθύ βλέμμα της και απλά, είχε χαμογελάσει αχνά.

    Ναι... Το χιουμοράκι των απο πάνω, γάμαγε κανονικά, όφειλε να το παραδεχτεί ακόμη μια φορά...... Ιδίως μιας και επιβεβαίωσε το που θα την έβρισκε, μέσω του τελευταίου προσώπου που θα περίμενε -ή θα ήθελε- να τον βοηθήσει σε κάτι τέτοιο. Πρώτα, είχε τηλεφωνήσει στο γραφείο της: "απουσιάζει για μια βδομάδα", του είπανε, χωρίς περαιτέρω πληροφορίες. Υπέθετε (ή έλπιζε) βέβαια, οτι θα την έβρισκε εκεί, στο αγαπημένο της μέρος, μα, όταν ξεκινάς απο την άλλη άκρη της γης για ένα τέτοιο ταξίδι, καλύτερα να είσαι σίγουρος. Οπότε, έστειλε e-mail στο παραθεριστικό συγκρότημα, ρωτώντας, στην ουσία, αν εκείνη θα είναι εκεί, αλλά απάντηση δεν έλαβε μέχρι να φύγει και να μπει στο πρώτο αεροπλάνο- πράγμα που τον εκνεύρισε περισσότερο- τόσο που του βγήκε εκείνο το κακό γέλιο, που εκείνη τόσο αγαπούσε.....

    Στην πρώτη ενδιάμεση στάση της ατελείωτης πτήσης, χωρίς καν να ξέρει γιατί, έστειλε ένα μήνυμα στον Οδυσσέα. Ποιος, αυτός, που ιδίως στο θέμα της Ιωάννας, δεν θα ενέπλεκε τον Οδυσσέα ποτέ. Ο οποίος του έκανε κλήση επιτόπου και βρέθηκε να συζητάει μαζί του στο κινητό, έτσι ξαφνικά. Περί ανέμων και υδάτων φυσικά, μα ξαφνικά (και πάντα χωρίς καν να έχει αναφερθεί το όνομα της), ο Οδυσσέας του πέταξε στο αδιάφορο ότι Εκείνη ήτανε στο Νησί. Στο γνωστό μέρος. Μόνη της.

    Το όλο σκηνικό, έμοιαζε απόλυτα φυσιολογικό, μιας και ήτανε απλά, το επιστέγασμα μιας σειράς απόλυτα μη-φυσιολογικών καταστάσεων, που έφτασαν στο να την παρηγορεί ο Οδυσσέας για την εξαφάνιση του (αν είναι δυνατόν δηλαδή..... σκέφτηκε τώρα, αναλογιζόμενος ΑΚΡΙΒΩΣ πόσο διεστραμμένο μπορούσε να γίνει το χιουμοράκι των απο πάνω ).

    Πήρε βαθιά ανάσα και άνοιξε τα μάτια του όταν άρχισαν να σκαρφαλώνουν το χωματόδρομο. Χαμογέλασε ξαφνικά, παρατηρώντας το τοπίο γύρω του: ναι, η περιγραφή της ήτανε απόλυτα ακριβής, πιο ακριβής ακόμη και απο το Google Maps που πέρυσι τέτοια εποχή, ο ίδιος έψαχνε επίμονα με τις ώρες επικεντρώνοντας στο συγκεκριμένο σημείο, για να νιώσει λίγο πιο κοντά της. 
Τότε που κανένας τους δεν ήξερε το μετά. 

Το μετά....

    Της το είχε πει ότι θα έρθει να την βρει μια μέρα. Ξέροντας ότι έμοιαζε τότε, αυτή φράση, τόσο πιστευτή όσο και απίστευτη. Όπως έμοιαζε και η αντίστοιχη δικιά της, κάθε φορά που του έλεγε ότι μια μέρα, ο ίδιος θα κόψει τα κανάλια επικοινωνίας μεταξύ τους.

Ξαφνικά.

Χωρίς προειδοποίηση.

Χωρίς προετοιμασία.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4




    Καβαλώντας την κορυφή και πέφτοντας προς τα κάτω, με το μικρό όρμο χαμηλά στο βάθος και το συγκρότημα στα πόδια τους, ζήτησε απο τον οδηγό να κάνουν μια στάση.

    Κατέβηκε απο το ταξί και περπάτησε αφηρημένα στην άκρη του δρόμου, σκανάροντας το τοπίο με το βλέμμα. Ακούμπησε στον κορμό ενός δέντρου και έψαξε την τσέπη του για τα τσιγάρα του. Άναψε ένα και το άφησε εκεί, να καίγεται μόνο του, στο χέρι του. Αναρωτήθηκε σε ποιο απο όλα τα σπιτάκια που έβλεπε χαμηλά απο κάτω του, να έμενε εκείνη. Κάνα δυο, έμοιαζαν με αυτό που είχε δει στις φωτογραφίες, αν και τα έβλεπε απο ψηλά και πίσω, οπότε, δύσκολο να πει. 

    Η καρδιά του χτυπούσε όλο και πιο έντονα, όσο περνούσε η ώρα, αλλά δεν υπήρχε μέσα του περιθώριο για ανασφάλειες, δεύτερες σκέψεις, αμφιβολίες και οτιδήποτε άλλο, πέρα απο την έντονη και καυτερή πείνα, που του έσκιζε τα σωθικά και όσο περνούσε η ώρα, απλά αυξανόταν με γεωμετρική πρόοδο, μέχρι που, δεν μπορούσε να νιώσει τίποτα άλλο, πέρα απο αυτην. 

    Στο αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο, εντόπισε το τρακαρισμένο της αυτοκίνητο και έμεινε να το κοιτάζει, απόλυτα ακίνητος, κρατώντας και την ανασα του ακόμη. Τώρα ήξερε και που ακριβώς ήτανε. Το σούρουπο είχε προχωρήσει αρκετά και τα εξωτερικά φώτα του συγκροτήματος ήτανε όλα αναμμένα. Έψαξε λίγο με το βλέμμα την περίμετρο του συγκεκριμένου σπιτιού, αλλά δεν είδε φως (πράγμα που τον έκανε να χαμογελάσει ξανα, μιας και εκείνη, συχαινότανε τα έντονα φώτα και το πιο πιθανό ήτανε να κάθεται στο μπροστινό μπαλκόνι, στα σκοτεινά).

    Προσπάθησε να την φέρει στο μυαλό του, πως θα είναι τώρα, εδώ, απο κοντά και χάθηκε στις εικόνες που η μνήμη του διατηρούσε αναλοίωτες, μέχρι που, η καύτρα απο το τσιγάρο που καιγότανε μόνο του εδω και ώρα, του έκαψε τα δάχτυλα και τον επανέφερε στο τώρα.

    Μπήκε ξανα στο ταξί και φτάνοντας στην ρεσεψιον (μόλις 40 μέτρα πιο χαμηλά απο το συγκεκριμένο σπιτάκι που τον ενδιέφερε), σήκωσε το βλέμμα του προς τα εκεί και είδε τις γυμνές πατούσες της να προεξέχουν επάνω απο το γείσο του χαμηλού πετρόχτιστου τοιχίου του μπαλκονιού της. Με το ζόρι συγκρατήθηκε να μην ορμήσει, όπως ήτανε, τρέχοντας μέχρι εκεί, να πηδήξει επάνω στο μπαλκόνι και να την βουτήξει στην αγκαλιά του. Τραβώντας την κατευθείαν απο εκείνες τις γυμνές πατούσες που έβλεπε τώρα, τόσο κοντά και τόσο μακρυά του ακόμη. 

    Συγκράτησε όπως όπως το θηρίο μέσα του (έπρεπε να περάσει πρώτα το εμπόδιο της ρεσεψιόν) και πολιτισμένα, μπήκε μέσα και ζήτησε να της τηλεφωνήσουν. Η κοπελιά στην υποδοχή, δεν χάρηκε και τόσο στην προοπτική να την ενοχλήσει- πράγμα που τον εκανε να καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια για να συγκρατήσει το γέλιο της ευχαρίστησης που τον πότισε μέχρι μέσα, μόλις φαντάστηκε εκείνο το απίστευτο μουτράκι της, να παίρνει το παγωμένο και αφ' υψηλού βλέμμα που χρησιμοποιούσε όταν ήθελε να κρατήσει κάποιον σε απόσταση και το θηρίο μέσα του, άρχισε να τινάζεται πάλι ασυγκράτητο για να βγει.

    Παρατηρούσε την υπάλληλο να σηκώνει το ακουστικό, να καλεί, να περιμένει αρκετά και μετά, να της μιλάει...... με το που κόλλησε, της είπε: "παρακαλώ, πείτε της ακριβώς αυτά τα λόγια: όλα είναι ταξίδι. Θα καταλάβει, είμαι σίγουρος", ενώ μέσα του αναρωτιότανε πως στον δαίμονα θα καταφερνε να βρεθεί μπροστά στην πόρτα της, άμεσα. 

    Πολύ άμεσα όμως. Μέχρι που η ρεσεψιονίστ, ακούγοντας τα τελευταία λόγια του, του έσκασε ένα πλατύ χαμόγελο και κατεβάζοντας το ακουστικό, του είπε συνωμοτικά: "αχ, χαίρομαι πολύ που ήρθατε! δεν μου το λέγατε τόση ώρα! θα της κάναμε κανονική έκπληξη! ". Την κοίταξε εντελώς μπερδεμένος τώρα και εκείνη συνέχισε με ενθουσιασμό: "ξέρετε, εγώ είχα λάβει το mail σας πέρυσι και εγώ της το έδωσα τυπωμένο, όπως είχατε ζητήσει" και όλη την ώρα τα μάτια της να τον κοιτάζουν με θαυμασμό: το fairy tale με σάρκα και οστά, μπροστά της!

    Τελικά, ήτανε απλό- τόσο απλό που καταντούσε γελοίο και ήθελε τώρα να γελάσει δυνατά, να ακουστεί το γέλιο του μέχρι κάτω στη θάλασσα, αλλά η μικρή τον είχε πιάσει ήδη συνωμοτικά αλα μπρατσέτα και του έλεγε: "αχ ελάτε, θα σας παω εγω- είναι μόλις δυο λεπτάκια με τα πόδια- μην ανησυχείτε, θα σας πάω απο το μονοπατάκι που δεν θα μπορέσει να σας δει μέχρι να φτάσετε στην πόρτα της" και αλλωστε, δεν είχε κανένα νόημα να της εξηγήσει ότι τα αληθινά παραμύθια είναι κόκκινα σαν αίμα, ούτε πως ακριβώς νιώθει κάτι τέτοιο. 

    Αν ήτανε δύο λεπτάκια ή δύο αιώνες δεν θα μπορούσε να πει (η μαλακία του ανθρώπινου Χρόνου) μα, επιτέλους, βρισκότανε μόνος του μπροστά στην πόρτα της. Πήρε μια βαθιά ανάσα και σηκώνοντας το χέρι του, χτύπησε την πόρτα. Την ίδια στιγμή που ακριβώς απο πίσω της, άκουσε μια βρισιά πόνου.

    Και μετά, απόλυτη ησυχία. Έκλεισε τα μάτια και την φαντάστηκε απο πίσω, πίσω απο την ξύλινη πόρτα, ούτε ένα μέτρο μακρυά του. Μπερδεμένη, σοκαρισμένη, τρομαγμένη, στα όρια της- παίζει και να είχε ξεχάσει να ανασάνει για ώρα. Ένιωσε κάθε σκέψη της και κάθε δισταγμό, οπότε, έκανε το μόνο πράγμα που θα την έκανε να ανοίξει την πόρτα ξέροντας με βεβαιότητα πια, ποιος στέκεται απο την άλλη μεριά της.

Την κάλεσε με το όνομα της.... Μια λέξη. Προσεκτικά, απαλά, όπως πλησιάζεις ένα άγριο ζώο.

Την επόμενη στιγμή, η πόρτα άρχισε να ανοίγει αργά, εκείνος χαμήλωσε ελαφρά το βλέμμα του, με την ανασα του ξαφνικά να βγαίνει λαχανιασμένη, γδέρνοντας τα πνευμόνια του.

Και βρέθηκε να κοιτάζει κατευθείαν μέσα στα μάτια της.

Απο απόσταση αναπνοής - στην κυριολεξία, ετούτη τη φορά. 




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5




    Και τελικά, το πρώτο πράγμα που έκανε, ήτανε να σηκώσει το χέρι της και να του ρίξει ένα ηχηρότατο χαστούκι στη μούρη.

    Δεν το είχε ξανακάνει στη ζωή της ποτέ ξανά, αυτό και σίγουρα, ήτανε το τελευταίο πράγμα που θα φανταζότανε ότι θα έκανε, όταν και αν ποτε, επι τέλους, συναντιόντουσαν (σε ετούτη την πίστα τουλάχιστον), αλλά απο εκεί που κοιτούσε μέσα στα μάτια του, ζαλισμένη, με τις τρίχες της όλες όρθιες, έτοιμη να βάλει τα κλάματα ή να λιποθυμήσει απο την έλλειψη οξυγόνου ή να κάνει οτιδήποτε, τέλος πάντων, ένιωσε κάτι καυτό και απίστευτα σκοτεινό να αναδεύεται μέσα της και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, απλά, να ξεχειλίζει. 

    Το επόμενο πράγμα που κατάλαβε ήταν ο ήχος που κατέγραψαν τα αυτιά της, ξερός, σαν εκπυρσοκρότηση όπλου και ο τσουχτερός πόνος στα δάχτυλα της, απο την απότομη επαφή με το πρόσωπο του. Ανοιγόκλεισε τα μάτια της, σοκαρισμένη απο τις πληροφορίες που ο εγκέφαλος της κατέγραφε ήδη (τον είχε χαστουκίσει με δύναμη και λύσσα) και στο αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο, εκείνος, ατάραχος (ή ίσως επειδή απλά είχε διαβάσει το μυαλό της), είχε βουτήξει τον καρπο της στα δάχτυλα του δεξιού χεριού του και τον έσφιγγε δυνατά, κρατώντας τον ακίνητο, κοντά στο πρόσωπο του. 

    Μετά, την έσπρωξε αργά προς τα πίσω, χωρίς να την αγγίξει πουθενά αλλού, μόνο τον καρπό της, να τον λιώνει με τα δάχτυλα του, έτσι, ψηλά στον αέρα, τόσο σφιχτά που ο πόνος την έκανε να γρυλίσει και χωρίς να πάρει το βλέμμα του απο το δικό της, ούτε δευτερόλεπτο, μπήκε μέσα και δίνοντας μια κλωτσιά προς τα πίσω, έκλεισε την εξώπορτα με δύναμη.

    Έμειναν να κοιτάζονται ακίνητοι, εκεί, στη μέση του δωματίου, τώρα εκείνη να ανασαίνει γρήγορα και εκείνος απόλυτα ακίνητος, ούτε ανάσα. Ο πόνος στον καρπό της της έφερνε δάκρυα στα μάτια, μα δεν υπήρχε περίπτωση να του το δείξει ή να προσπαθήσει να τραβήξει το χέρι της. Και ας έσφιγγε εκείνος όλο και πιο δυνατά, τα δάχτυλα του να έχουν χωθεί στο κρέας της και να πιέζουν σκληρά τους τένοντες, λες και προσπαθούσαν να ανοίξουν δρόμο και να χωθούνε μέσα. 

Μετά, έσπρωξε το χέρι της μακρυά του, σαν να το έφτυνε, άφησε κάτω τον σάκο του, πήρε βαθιά ανάσα και προσπερνώντας την, βγήκε στη βεράντα.

    Σκοτάδι, σχεδόν. Η νύχτα έπεφτε γοργά, έξω, μέσα, παντού. Έμεινε να κοιτάζει την πλάτη του, να διαγράφεται στο σκοτάδι και ήθελε ταυτόχρονα να τον αγκαλιάσει, να τον δαγκώσει, να τον ξαναχτυπήσει, να ουρλιάξει, να βάλει τα κλάματα, οτιδήποτε θα την έκανε να εκτονώσει αυτό το απίστευτο στρόβιλο συναισθημάτων που την είχε αρπάξει και την κατέστρεφε, απο μέσα προς τα έξω.

    Γέλασε ξαφνικά, μόλις αντιλήφθηκε την λέξη: "κατα-στροφή"..... Εκείνος, ακούγοντας τον ήχο του γέλιου της (το ήξερε καλά αυτό το γέλιο), γύρισε και την κοίταξε αμίλητος, τα μάτια του ένα με το φως της σελήνης, όπως ακριβώς τα έβλεπε κάθε φορά που τον συναντούσε σε εκείνη την μυστική θάλασσα τις νύχτες. Χωρίς χρώμα. Μόνο φως- σκοτεινό, απίστευτα σκοτεινό φως.

    Ήταν απίστευτο το πόσο η αίσθηση του ήτανε ακριβώς όπως την περίμενε, η μορφή του, η όψη του, η αύρα του, εκείνη η ιδια έτερη αίσθηση, που, ναι, τελικά, ήτανε αδύνατο να νιώθει διαφορετική απο κοντά- όσο απίστευτο ήτανε και το ότι ετούτη η πρώτη τους συνάντηση ξεκίνησε τόσο μα τόσο διαφορετικά απο οτιδήποτε θα μπορούσε να φανταστεί ή να ελπίσει ή να φοβηθεί.

    Ήθελε να τον ρωτήσει χίλια πράγματα, να του πει άλλα τόσα, να χωθεί στην αγκαλιά του να τον γευτεί κανονικά, αλλά κοίτα τώρα, να δεις, που, όχι απλά, δεν είχανε βγάλει άχνα, τόση ώρα, αλλά ξεκίνησαν και ανάποδα. Ένιωσε τις πανοπλίες της να οπλίζουν, η μια πίσω απο την άλλη, να κουμπώνουν ψηλά ως το λαιμό της και το χέρι της να δονείται απο τον πόνο, εκεί που το είχε αρπάξει- με την ίδια λύσσα που η ίδια τον χαστούκισε. Μα φυσικά..... Τίποτα τυχαίο!

    Και εκεί που κρύωνε απίστευτα τόσες ώρες, τώρα ένιωθε να σκάει ξαφνικά, τα ρούχα της να την πνίγουνε, να της κλέβουν τον αέρα. "δε γαμιέται..." σκέφτηκε και ξεφορτώθηκε επιτόπου παντελόνα και ζακέτα, παρατώντας τα εκεί που έπεσαν, να νιώσει τον αέρα να ψύχει λίγο την μηχανή, μιας και της ερχότανε να εκραγεί ξαφνικά. 

"Ταιριαστό", σκέφτηκε τώρα, μιας και η δική τους ιστορία, δεν θα μπορούσε φυσικά, να έχει τιποτα το αναμενόμενο και φυσιολογικό. 

Ξαφνικά, ένιωσε έντονη την ανάγκη να πιεί κάτι. Προχώρησε στο ψυγείο, άνοιξε την πόρτα του, έβγαλε ένα μπουκάλι κρασί, άνοιξε το ντουλάπι να πάρει ποτήρι και γεμίζοντας το, του φώναξε :

"Κρασί ή μπύρα?". 




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6




    Και τελικά, το πρώτο πράγμα που έκανε, ήτανε να σηκώσει το χέρι της και να του ρίξει ένα ηχηρότατο χαστούκι στη μούρη.

    Δεν είχε ιδέα πως θα αντιδρούσε εκείνη όταν θα τον έβλεπε μπροστά της και ούτε καν είχε καθίσει να το σκεφτεί όλο αυτό το διάστημα που έκλεινε εκκρεμότητες και οργάνωνε το ταξίδι του- ίσως επειδή δεν είχε νόημα να φτάσει στο μετά, πριν να ζήσει το τωρα- της το είχε πει άλλωστε ξανά και ξανά: "θα έρθω και ό,τι γίνει".

    Απλά.... Την στιγμή που άνοιξε τελικά η πόρτα και την είδε επι τέλους, να στέκεται μπροστά του, αναμαλλιασμένη, απροετοίμαστη, ευάλωτη και γλυκιά σαν κοριτσάκι, έκανε το λάθος να δει αυτό που ήθελε να δει. Το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο, ο τσουχτερός πόνος στο μάγουλο, τη μύτη και τα χείλη του, τον επανέφερε με ταχύτητα φωτός στην πραγματικότητα. Τον είχε χαστουκίσει..... Με δύναμη. Ξαφνικά. Απότομα. Ναι, εκείνο το γλυκό, ευάλωτο και ανυπεράσπιστο κοριτσάκι, που τον έκανε να θέλει να το πάρει στην αγκαλιά του και να το προστατέψει απο Θεούς και Δαίμονες, τον είχε χαστουκίσει δυνατά, τόσο που το κάτω του χείλος να σκιστεί, το ίδιο του το αίμα να τον στέλνει ακόμα περισσότερο! . "Τα φαινόμενα απατούν! " θύμισε στον εαυτό του, εκνευρισμένος ξαφνικά, πολύ, απίστευτα εκνευρισμένος και η παρατεταμένη αϋπνία του, δεν βοηθούσε και τόσο.

    Έγλειψε δοκιμαστικά το κάτω του χείλος, νιώθοντας το κόψιμο να ανοιγει αργά, την ίδια στιγμή το δέρμα στο πρόσωπο του να τσούζει μεγαλώνοντας ακόμη περισσότερο τα νεύρα του και αντανακλαστικά, άρπαξε το χέρι της απο τον καρπό, πριν ακόμη αυτό ολοκληρώσει την κίνηση του και κατέβει . Με το που τα δάχτυλα του ήρθαν σε επαφή με το δέρμα της, ζεστό, απαλό, ανθρώπινο δέρμα, το αίμα της να κυλάει με φόρα ακριβώς απο κάτω, ζωντανό, καυτό και ο σφυγμός της να κάνει το Θηρίο του να ουρλιάζει μέσα του, το έχασε ξαφνικά σχεδόν τελείως. 

    Έκλεισε τα δάχτυλα του γύρω απο τον καρπό της και άρχισε να σφίγγει, να τον συνθλίψει, να χωθεί απο μέσα, να βουτήξει στο αίμα της, να την κάνει να κλάψει, να παρακαλέσει, να την κάνει να γονατίσει εκεί, χάμω, μπροστά του, να..... Την ίδια στιγμή, μπήκε σε alert mode και παρ' ότι επέτρεψε στο Θηρίο του να απολαύσει την άγρια επαφή του με τον καρπό της κι άλλο, όσο χρειάστηκε για να την σπρώξει μέσα στο σπίτι, κρατώντας την απο εκεί, να δώσει μια δυνατή κλωτσιά προς τα πίσω για να κλείσει η πόρτα και να παρατήσει χάμω τον σάκο του, το πήρε αλλιώς.

    Την παρατήρησε με προσοχή, σφίγγοντας ακόμη πιο δυνατά τα δάχτυλα του γύρω της, τα μάτια της να έχουν θολώσει απο τον πόνο, αλλά το πείσμα της όλο στην επιφάνεια. Πιθανά να λιποθυμούσε αν της σύνθλιβε τον καρπό, αλλά κατά τα άλλα, δεν θα έβγαζε άχνα, ούτε θα επέτρεπε στον εαυτό της να δείξει την όποια αδυναμία. 

    Ξαφνικά, ένιωσε κούραση, ζαλάδα, ναυτια- έσπρωξε το χέρι της, και παίρνοντας βαθιά ανάσα, βγήκε έξω, στο μπαλκόνι, έφτασε στην άκρη του και έμεινε να χαζεύει τη θάλασσα, κάτω χαμηλά, να νιώθει τη Σελήνη να του μιλάει και το αεράκι να ψύχει τη μηχανή του σταδιακά. 

    Σκοτάδι, σχεδόν. Η νύχτα έπεφτε γοργά, έξω, μέσα, παντού. Την ένιωσε πίσω του, να τον κοιτάζει, ένιωθε την κάθε της σκέψη, την κάθε της κίνηση, την κάθε της ανάσα. Ένιωσε τις πανοπλίες της να οπλίζουν μέχρι το λαιμό, και τη στιγμή που άκουσε εκείνο το γέλιο της, ήθελε απλά να ορμήσει, να την βουτήξει και να τη φάει, να την καταβροχθίσει ζωντανή. Απο όλα τα σενάρια που είχαν παίξει στο μυαλό του για την πρώτη τους συνάντηση, ετούτο, ήταν το μόνο που δεν είχε περάσει ποτέ. "Μα φυσικά" σκέφτηκε τώρα γελώντας μέσα του και ήθελε να το μοιραστεί μαζί της, να το συζητήσουνε, να γελάσουνε παρέα- αλλά, ακόμη, απείχαν πολύ απο αυτό......

    Οπότε, απλά, άφησε το πράγμα να κυλήσει, περίεργος για το παρακάτω, διψασμένος ξαφνικά πολύ, για αυτό το παρακάτω, όποιο και να ητανε.

    Την άκουσε να ανοίγει το ψυγείο, να βγάζει το μπουκάλι, να γεμίζει ένα ποτήρι. Και μετά, άκουσε τη φωνή της, εκείνη την bussiness like φωνή, που χρησιμοποιούσε για να κρατάει τους πάντες σε απόσταση, μα που, το μόνο που κατάφερε στον ίδιο, ήτανε να τον κάνει να φορτώσει ακόμη περισσότερο.

"Μπύρα ή κρασί?"

Λες και ξαφνικά, θυμήθηκε τους καλούς της τρόπους και ως τέλεια οικοδέσποινα, ακολουθούσε το pattern της σωστής φιλοξενίας, με κάποιον που ήρθε να της κάνει επίσκεψη.

"Καλάααα......." σκέφτηκε σφίγγοντας τα δόντια του για να μην μπει μέσα, δώσει μια με το χέρι του και πάρει παραμάζωμα μπουκάλι, ποτήρια και ότι άλλο, την βουτήξει κατευθείαν απο το μαλλι και - 

Όχι. Όχι τώρα. Προείχαν άλλα, ετούτη τη στιγμή- και το σκισμένο του κάτω χείλος του το υπενθύμιζε, ευτυχώς, κάθε που πήγαινε να το χάσει ξανά. 




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7




    - "Μπύρα", της απάντησε αδιάφορα, σαν να τον ρώτησε το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο, πράγμα που την έτσουξε αφόρητα, κάνοντας τον εκνευρισμό της να απογειωθεί εντελώς. 

    Συγκρατήθηκε να μην τρίψει πάλι τον καρπό της που ούρλιαζε ακόμη και παίρνοντας το κρασί της στο ένα χέρι και την μπύρα του στο άλλο, ξεκίνησε προς τα έξω σαν να μην τρέχει τίποτα, αλλά στη μπαλκονόπορτα κοντοστάθηκε ξαφνικά, νιώθοντας το βλέμμα του πάνω της να καίει όπου άγγιζε- και συνειδητοποίησε το λάθος της. Ναι, πανοπλίες και όλα, αλλά ετούτη ηταν η πρώτη φορά που το ανθρώπινο έσκαγε με τόση οδυνηρή φόρα στην πραγματικότητα τους- και ετούτο το ανθρώπινο ήτανε κάτι εντελώς καινούριο, με αλλους κανόνες, άγνωστους ακόμη. Όχι, ετούτη η πραγματικότητα της ήτανε άγνωστη και ξένη και η περιβολή της τώρα δα, την έκανε να νιώσει ξαφνικά φτηνή και έξω απο τα νερά της. Ακούμπησε τα ποτήρια στο περβάζι του μπαλκονιού πλάι του, αποφεύγοντας επιμελώς να κοιτάξει το κάτω του χείλος που είχε σκιστεί απο τα δάχτυλα της και την άκρη της γλώσσας του να δοκιμάζει το σκίσιμο, σαν να τον ηδόνιζε απίστευτα η αίσθηση. Η φυσική παρουσία του εισέβαλε οδυνηρά στον ζωτικό της χώρο, ένα πλάσμα γνωστό και άγνωστο μαζί, σαν να βγήκε απο την Λήθη του Χρόνου: μάτια σκέτο φως, η ίδια φωνή, η ίδια αίσθηση, η ίδια εικόνα, μα και ένα αντρικό κορμί, γνώριμο και άγνωστο μαζί, που εξέπεμπε ένταση απο κάθε χιλιοστό του, τόσο χειροπιαστή που την ένιωθε στο πετσί της. 

- "Έρχομαι σε δυο λεπτάκια", του είπε, όσο πιο ανάλαφρα γινότανε.

- "Που πας;" τη ρώτησε στο δευτερόλεπτο και ο τόνος της φωνής του της θύμισε ότι σκοτάδια, δεν κουβαλούσε μόνο εκείνη.

    Σήκωσε τους ώμους της, προσπαθώντας να κρατήσει ανάλαφρο ύφος και του απάντησε: "Να φορέσω κάτι άλλο. Όπως ξέρεις, δεν περίμενα παρέα", γυρνώντας ταυτόχρονα προς τη μπαλκονόπορτα, μα της ήταν αδύνατο να συγκρατήσει τον εαυτό της- ο έμφυτος σαρκασμός στον τόνο της φωνής της, έφερε απλά την απάντηση- χαστούκι στον δικό της εγωϊσμό. 

    - "Δεν υπάρχει κάτι που να μη έχω δει ήδη, οπότε μην κάνεις τον κόπο" της πέταξε ξερά, χτυπώντας την αυτόματα με τα λόγια του και τώρα δα, ένιωσε την ανάγκη, όχι απλά να τον χαστουκίσει ξανά, μα να τον κόψει κομμάτια.

    - "Γύρνα πίσω", έφτυσε εκείνος τις επόμενες λέξεις απο το στόμα του- η φωνή του ξαφνικά, απίστευτα σκληρή και θυμωμενη, η δύναμη του να ξεχειλίζει απο τις ραφές που συγκρατούσαν τον πολιτισμό του όπως όπως. "Γύρνα πίσω όπως είσαι, κάτσε κάτω και μην βγάλεις άχνα, μέχρι να τελειώσω αυτά που έχω να πω. Μετά, μπορείς να πεις και να κανεις ότι στον δαίμονα θέλεις! Να ρωτήσεις, να βρίσεις, να με στείλεις στο διάβολο αν αυτό θέλεις- μα ως τότε: βούλωσε το! Μην βγάλεις άχνα- μόνο άκου!"

    Σταύρωσε αμυντικά τα χέρια της στο στήθος της, η γυναίκα μέσα της βαθύτατα πληγωμένη ξαφνικά απο την σκληρότητα του, θυμωμένη τώρα με τον εαυτό της ακόμη περισσότερο, μιας και πιθανότατα, η εμφάνιση της, ξυπόλητη με εκείνο το γελοίο νυχτικάκι, φάνηκε σαν να προσπαθεί να τον προκαλέσει κιόλας και κείνος να της τρίβει την απόρριψη του στη μούρη. Ένιωσε έτοιμη να βάλει τα κλάματα κανονικά τώρα, απο τα νεύρα της: που να τον πάρει ο διάολος, δεν ήξερε καν ότι θα βρεθεί στην πόρτα της και να'την τώρα, μισόγυμνη σαν γυναικούλα, εκείνος ντυμένος κανονικά- και θα ήθελε τώρα να φορούσε κανένα απο εκείνα τα ταγιέρ που φορούσε στα ποινικά, ετσι, για να νιώσει λίγο ότι μιλάνε επι ισοις όροις. 

Μέχρι που σήκωσε τα μάτια της και μέσα απο όλο τον εκνευρισμό και τα διαδοχικά σοκ της τελευταίας μισής ώρας, που θόλωναν την κρίση της, είδε το βλέμμα του καθαρά για μια στιγμή. 

    Ναι, υπήρχε ακόμη -ήταν εκεί: η δική τους πραγματικότητα, αυτή που μοιράζονταν τόσο καιρό τώρα, σιγόκαιγε στο βλέμμα του, ακριβώς όπως και μέσα στην Ψυχή της. Ναι, τελικά έγιναν πουτάνα όλα, και οι δύο τους πήγανε ταξιδάκι στην κόλαση και ήρθαν πάλι πίσω, μα το ταξίδι δεν ήτανε κοινό ετούτη τη φορά και δεν το είχανε μοιραστεί. Ναι, τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για το πως είναι η προσωπική κόλαση και πως νιώθει- ιδίως όταν δεν έχεις κάποιον να τη μοιραστείς. ......... Και ναι, ετούτη η πρώτη τους συνάντηση, πήγαινε ήδη κατά διαόλου εδώ και ώρα, συνεπικουρούμενη απο τα όσα έζησε ο καθε ένας τους χώρια (που δεν ήτανε και ευκολάκι, όσο να πεις) και απο την εκκωφαντική αίσθηση της φυσικής παρουσίας, έτσι ξαφνικά, να βιάζει την όποια γνωστή, ως τότε, πραγματικότητα τους.

    Ήθελε να ακούσει. Ήθελε να τον ακούσει να της διηγείται το δικό του ταξίδι.. Ήθελε πολύ, μιας και ήτανε το μοναδικό πράγμα ως τώρα, που δεν είχανε μοιραστεί- όσο ήθελε να του διηγηθεί το δικό της- μόνο εκείνος θα μπορούσε να καταλάβει, κανένας άλλος και αυτό, ένιωσε ξαφνικά, απιστευτα ειρωνικό, μιας και ετούτη τη στιγμή, η απόσταση μεταξύ τους ήτανε πιο μεγάλη απο οποιαδήποτε είχανε βιώσει λόγω γεωγραφικής θέσης τόσο καιρό. 

    Πήρε μια βαθιά ανάσα, προσπαθώντας να το πάρει αλλιώς, να πάψει να νιώθει ευερέθιστη, θυμωμένη και on guard διαρκώς. Εκείνος ήτανε εδώ, ήτανε μπροστά της, και ανεξαρτήτως του γιατί τελικά, είχε έρθει (αυτό και αν είχε μάθει εως τώρα, να μην θεωρεί δεδομένο με τίποτα), όφειλαν ο ένας στον άλλο αυτή την ανταλλαγή. 

    Πήρε το ποτήρι της στο χέρι και αφήνοντας αρκετή απόσταση ανάμεσα τους (απαραίτητη για να μπορέσει να ακούσει ψύχραιμα όσα είχε να της πει) πήγε στην άλλη άκρη της βεράντας, κάθισε στο τραπέζι και ανάβοντας ένα τσιγάρο, τον κοίταξε σταθερά στα μάτια, περιμένοντας τη συνέχεια. 

Εκείνος την παρατηρούσε με προσοχή, μέχρι που μάλλον ένιωσε την ανακωχή της και τότε, πήρε μια βαθιά ανάσα, έτριψε το μέτωπο του και αρχισε να μιλάει. 




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8




    - "Μπύρα" της απάντησε αδιάφορα, σαν να ήτανε το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο, με το μυαλό του να δοκιμάζει χιλιάδες διαφορετικές διαδρομές ταυτόχρονα, ψάχνοντας την πιο κατάλληλη για το επόμενο κομμάτι- αυτό που έπρεπε να ανοίξει την Ψυχη του, μόνος του αυτή τη φορά και να της δείξει ό,τι είχε μαζευτεί εκεί μέσα, να της διηγηθεί όλα όσα είχαν συμβεί, απο τότε που ο ίδιος κατέβασε τους διακόπτες, στέλνοντας και εκείνη στην δική της κόλαση, μέχρι να βρεθεί εδώ, μπροστά της, απόψε.

    Εκείνη βγήκε στην μπαλκονόπορτα, κρατώντας τα ποτά τους και ο χρόνος του σταμάτησε απότομα να κυλάει. Προφανώς κρύωνε αφύσικα πριν εμφανιστεί μπροστά της ξαφνικά και απροειδοποίητα, γιατί, όταν του άνοιξε την πόρτα, εκείνη φορούσε δυο τρεις στρώσεις ρούχα (λες και ήτανε Οκτώβρης αντί για Ιούλης) - μόνο που μάλλον είχε επανέλθει στη φυσιολογική για την εποχή θερμοκρασία και είχε ξεφορτωθεί τα επιπλέον χωρίς να σκεφτεί το παραπέρα. Έπιασε τον εαυτό του να χάνεται- ναι, το σώμα της που ήξερε τόσο καλά, εκεί μπροστά του, με σάρκα και οστά όμως, γνώριμο και άγνωστο μαζί, η επιδερμίδα της λευκή και λεία, να τον καλεί να την δοκιμάσει και -εκείνη κοντοστάθηκε ξαφνικά, σαν να ένιωσε άβολα, μα προχώρησε τελικά, άφησε δίπλα του τα ποτήρια, η παρουσία της να εισβάλει οδυνηρά στον ζωτικό του χώρο ξαφνικά.

    - "Έρχομαι σε δυο λεπτάκια", του είπε και του ήταν αδύνατο απλά να την αφήσει να χωθεί σε αυτό το τριπάκι- και ας ήτανε ο ίδιος που την είχε φάει με τα μάτια του δευτερόλεπτα πριν, σαν ζώο (πράγμα που τον έκανε να νιώσει ακόμη πιο απαίσια με τον εαυτό του: δεν ήτανε η στιγμή, που να τον πάρει ο διάολος και ήξερε πολύ καλά πως θα την έκανε να νιώσει αυτό το βλέμμα και άρα, να αντιδράσει- δεδομένων των συνθηκών). Ένιωσε φτηνός ξαφνικά, αλλά έπρεπε να το μαζέψει γρήγορα, πριν ξεφύγει η κατάσταση εντελώς, σε αντίθετη κατεύθυνση απο εκείνη που έπρεπε να πάει.

- "Που πας?"

- "Να φορέσω κάτι άλλο. Όπως ξέρεις δεν περίμενα παρέα" του απάντησε ανάλαφρα, μα με μια απίστευτη δόση κυνισμού και μαύρης ειρωνείας που τον έσκισε μέχρι μέσα.

    Όχι, δεν υπήρχε τώρα δα, περιθώριο για σεμνοτυφίες και να τον πάρει ο διάβολος αν θα της επέτρεπε ετούτη τη στιγμή, πριν καν ακούσει, να επικεντρώσει στα κορμιά τους,στην αναθεματισμένη ανθρώπινη διάσταση τους- το έβρισκε απίστευτα ειρωνικό, να νιώθει την ανάγκη ξαφνικά να καλύψει το κορμί της απο εκείνον, που το ηξερε μέχρι τελευταίας σπιθαμής- λες και αυτό θα έσβηνε απο το μυαλό του τις εικόνες, τις μνήμες, τις αισθήσεις που είχανε μοιραστεί. Μα ο τόνος της φωνής της, (και το ίδιο το βλέμμα του), τον εκαναν να συνειδητοποιήσει ότι ετούτη η πραγματικότητα, τους ήτανε άγνωστη τελικά- και όπως πήγαινε το πράγμα, η απόσταση μεταξύ τους μεγάλωνε με κάθε λεπτό που περνούσε- χειρότερη κατά πολύ απο την γεωγραφική, όταν εκείνος ζούσε στην άλλη άκρη της γης, που τότε, έμοιαζε το πιο αξεπέραστο εμπόδιο (μα ναι, the ultimate irony- το κερασάκι στην τούρτα, σκέφτηκε τώρα, προσπαθώντας να μαζέψει την κατάσταση, αυτή η ανάγκη που επι ένα χρόνο απλά ήτανε λάδι στη φωτιά μεταξύ τους, τώρα να τους απομακρύνει ακόμη περισσότερο), . 

    Από ένστικτο καθαρά, αντέδρασε σκληρά και με δύναμη. Με σκοπό να την χτυπήσει με τα λόγια, μπας και συννενοηθούνε επι τέλους, σε κάποιο άλλο επίπεδο, αφήνοντας για λίγο στην άκρη το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ήτανε άντρας και εκείνη γυναίκα.

Η δικιά του γυναίκα.

    Συνέχισε να την χτυπάει με τα λόγια του, μαζεύοντας τον εαυτό του την ίδια στιγμή- και η μορφή της απέναντι του, τόσο ίδια και τόσο αλλαγμένη ταυτόχρονα, έκανε την ναυτία στο στομάχι του ακόμη πιο έντονη- ναι... στο κάνει αυτό ένα incognito ταξιδάκι στην κόλαση και όσο και να νομίζεις ότι ξέρεις πως θα νιώσει, τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει γι αυτό που θα ζήσεις. Ιδίως αν το κάνεις μόνος σου. 

    Τα μάτια της! Εκείνα τα υπέροχα μεγάλα, βαθιά, σκοτεινά μάτια της, γεμάτα σκοτάδι, απίστευτα φωτεινό σκοτάδι, του αντιγύριζαν το βλέμμα τώρα, μα ένα βλέμμα πιο γνώριμο, πιο δικό του. Δεν έβγαλε άχνα απο το στόμα της. Αλλά δεν την ένιωθε πια τόσο σε στάση επιφυλακής. Πήρε το ποτήρι της και πλησίασε το πέτρινο τραπέζι, αφήνοντας απόσταση ασφαλείας μεταξύ τους. Της έδωσε την απόσταση που χρειαζότανε για να μπορέσει να τον ακούσει, νιώθοντας με κάθε λεπτό που περνούσε αυτη την διαφορετική υφή της φυσικής απόστασης σε ένα τόσο μικρό χώρο. Ναι, ετούτη η απόσταση ήτανε τελικά, χειρότερη απο την άλλη......

Εκείνη άναψε τσιγάρο, ήρεμη ξαφνικά ή μάλλον δίνοντας την απαραίτητη ανακωχή, με την προσοχή της επι τέλους, εκεί που την ήθελε. Για τώρα. 

Και τότε, άρχισε να της μιλάει.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9




    Της μιλούσε εδώ και ώρα. Ώρες. Ή ίσως, να μιλούσε στον εαυτό του, που, περίπου, ήτανε το ίδιο πράγμα, τελικά. Μερικές φορές, απλά (ή και πολύπλοκα) χρειαζόμαστε τον κατάλληλο καταλύτη για να μπορέσουμε να μιλήσουμε στον Εαυτό μας με τέτοιο τρόπο.... 

    Τον παρατηρούσε να πηγαινοέρχεται στη βεράντα, να χειρονομεί, να μιλάει: πότε δυνατά, πότε πιο σιγά, πότε κουρασμένα, πότε με πάθος. Που και που γυρναγε και κοιτούσε μέσα στα μάτια της, χωρίς να σταματήσει τον μονόλογο του, μα τις περισσότερες στιγμές, το βλέμμα του κοιτούσε κάπου απέναντι του- ίσως τον άλλο του εαυτό που ξόρκιζε απόψε μια και καλή- σαν να τον είχε διαρκώς απέναντι και ξαναζούσε τη Μάχη με εκείνον. Η ίδια δεν έβγαλε όντως άχνα (πέρα απο κάποια στιγμή προς το τέλος, που της διηγήθηκε πως έμαθε απο τον Οδυσσέα που θα την βρει και το γέλιο της ήτανε κοφτό, σαρκαστικό). Δεν κουνήθηκε απο εκεί που είχε καθίσει, παρά μόνο όσες φορές σηκώθηκε για να φέρει τσιγαρα, νερό, μπύρα, κρασί, μα εκείνος δεν την σταμάτησε, είτε γιατί διάβασε την σκέψη της και ήξερε γιατί σηκωνότανε, είτε γιατι απλά, οι φαρδιές μπαλκονόπορτες του επέτρεπαν να βλέπει τις κινήσεις της.

    Κάποια στιγμή, προς το τέλος της διήγησης του, σηκώθηκε ξανά, πήγε κοντά του, τον πήρε απο το χέρι, χωρίς να μιλήσει η ίδια, εκείνος χωρίς να σταματήσει τον ειρμό της σκέψης του και του λόγου του και μεταφέρθηκαν στην κουζίνα: εκείνη να στήνει ένα αυτοσχέδιο βραδινό με ότι υπήρχε, εκείνος να πηγαινοέρχεται στο χώρο, μιλώντας συνεχόμενα με τον εαυτό του, που και που, κοιτώντας την στα μάτια, σαν να επιβεβαίωνε με αυτον τον τρόπο το ότι βρισκότανε εδώ και όχι αλλού. Ήτανε χλωμός και κομμένος, μαύροι κύκλοι, κόκκινα, ξηρά μάτια. Κάποια στιγμή, έχασε λίγο την ισορροπία του, αλλά ο ίδιος δεν έδωσε σημασία.

    Εκείνη παράτησε τότε, το μαχαιρι που κρατούσε, τον πλησίασε, τον πήρε πάλι απο το χέρι και τον πήγε στο μπάνιο. Του έδειξε το ντους, χωρίς να μιλήσει, μετά βγήκε και έκλεισε απαλά την πόρτα πίσω της. Για λίγο, απόλυτη ησυχία, σαν να μην μπορούσε να καταλάβει καν γιατί τον οδήγησε ως εκεί. Μετά, ακούστηκαν οι γνώριμοι ήχοι: τουαλέτα, ρούχα να πέφτουν στο πάτωμα, η αγκράφα της ζώνης να χτυπάει στο πλακάκι, το νερό να τρέχει στο ντους. Τότε μάζεψε απο κάτω το επάνω της φόρμας της, το φόρεσε και βγήκε έξω: άναψε τσιγάρο, κάθισε στο περβάζι και έμεινε να κοιτάζει σκεφτική την θάλασσα. 

    Σε λίγο, τον άκουσε να έρχεται και γυρισε να κοιτάξει- στεκόταν στην μπαλκονόπορτα, ξυπόλητος, φορώντας μόνο τη πετσέτα της γύρω απο τη μέση του, μισοβρεγμένος, σαν να μην θυμήθηκε καν να σκουπιστεί, χαμένος ξανα στη δική του κόλαση, παλεύοντας τα δικά του τέρατα. Ακόμη. Ήρθε κοντά της, πήρε ένα τσιγάρο απο το πακέτο της, το άναψε και το κάπνισε αργά, όρθιος πλάι της, κοιτάζοντας και εκείνος τον ορίζοντα. Ενα φεγγάρι απίστευτο απόψε- πανσέληνος- και ο άνεμος να τραγουδάει κατεβαίνοντας απο τα βουνά, μέχρι να χαθεί επάνω στην επιφάνεια της θάλασσας.

    Σηκώθηκε μόλις είδε με το πλάι του ματιού της το χέρι του να σβήνει το τσιγάρο στο τασάκι πλάι της και εκείνος την ακολούθησε μέσα- φαγητό, σιωπηλοί ξανα, μα ετούτη η σιωπή, δεν ήτανε άβολη. Δεν ήτανε κάτι που είχανε ξαναζήσει, μα δεν ήτανε τουλάχιστον, άβολη.

Κάποια στιγμή, εκείνος παρατήρησε: "Δεν έχεις πει κουβέντα, τόσες ώρες".

- "Δεν θέλω να πω κάτι απόψε" του απάντησε, σηκώνοντας τους ώμους της και ελπίζοντας ότι εκείνος δεν θα επιμείνει, τον ρώτησε: "απο πότε έχεις να κοιμηθείς?"

- "Σχεδόν απο προχθες" της απάντησε κοιτώντας την προσεκτικά.

- "Πότε φεύγεις?" τον ρώτησε, στο καπάκι, ξεκαθαρίζοντας με μιας ότι δεν θεωρεί δεδομένο τον σκοπό του ταξιδιού του. 

Έμεινε να την κοιτάζει λίγο σιωπηλός και μετά, της είπε: "Πάντως, όχι αύριο το πρωί".

Εκείνη, κούνησε καταφατικά το κεφάλι της, το κενό στο στομάχι της να μεγαλώνει κι άλλο, να απλώνεται, όχι δεν θα έκλαιγε τώρα, δεν είχε κουράγιο ούτε γι αυτό. 

Έτριψε το μέτωπο της κουρασμένα και μετά, απλά, σηκώθηκε και προχώρησε προς το υπνοδωμάτιο. Στην πόρτα κοντοστάθηκε, γύρισε και τον κοίταξε αμίλητη.

Και εκείνος σηκώθηκε αργά και άρχισε να περπατάει προς το μέρος της.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10




    Της μιλούσε εδώ και ώρα. Ώρες. Ή ίσως, να μιλούσε στον εαυτό του, που, περίπου, ήτανε το ίδιο πράγμα, τελικά. 

    Πηγαινοερχότανε πανω κάτω στην βεράντα, χαμένος σε έναν δικό του κόσμο, μην βλεποντας τίποτα γύρω του, που και που να την κοιτάζει μόνο, έτσι, για να θυμάται ότι βρίσκεται εδώ- σαν άγκυρα που τον βοηθούσε να μην χαθεί μέσα στις Σκέψεις του τελείως.

    Εδώ, απέναντι της, μπόρεσε να βγάλει απο μέσα του όλες του τις αλήθειες. Τον έπνιγαν οι αλήθειες του, πολύ καιρό τώρα, αφού δεν είχε τον σωστό καθρεφτη να κοιταχτεί, να δει τον εαυτό του καθαρά, να τις βγάλει απο μέσα του, έστω και σαν καταγραφή. Εδώ και ώρες, λειτουργούσε αποκλειστικά και μόνο με καθαρή αδρεναλίνη- και αυτή του επέτρεψε να συνεχίσει ακάθεκτος, βγάζοντας απο μέσα του τα παντα, τα καλά και τα άσχημα, τα σκοτάδια και το φως του. Εκείνη τον άκουγε αμίλητη, καθισμένη εκεί, στο τραπέζι, αναβοντας το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Σηκώθηκε κάποιες φορές, μα η κίνηση της δεν του έβγαλε κάτι άλλο, πέρα απο το ό,τι έκανε τελικά: να πάει μέχρι την κουζίνα, να ξαναγεμίσει τα ποτήρια τους. Το στόμα του ξερό, να πίνει ότι του έβαζε στο ποτήρι, νεράκι, μετά μπύρα, μετά ξανα νερό. Και όλη την ώρα, να μιλάει, να συζητάει με τον εαυτό του ουσιαστικά, ο δαίμονας του απέναντι του, πρόσωπο με πρόσωπο. 

    Κάποια στιγμή, εκείνη, σηκώθηκε, ήρθε κοντά του και παίρνοντας το χέρι του στο δικό της, τον τράβηξε μέσα. Την παρακολουθούσε να στήνει ένα αυτοσχέδιο βραδινό, συνεχίζοντας όλη την ώρα να βγάζει απο μέσα του, ό,τι είχε. Όλα. Τα πάντα. Ο λαιμός του ξερός, γδαρμένος, η φωνή του παράξενη. Προς το τέλος, οι δυνάμεις του άρχισαν να τον εγκαταλείπουν. Ακόμη φορούσε τα ίδια ρούχα απο προχθες, δεν είχε φάει τίποτα απο το πρωί. Κάποια στιγμή παραπάτησε, η αδρεναλίνη να σβήνει σιγά σιγά, μα παρ' ότι το κατέγραψε, δεν έδωσε σημασία. Αδύνατο να σταματήσει. 

    Εκείνη, άφησε τότε, το μαχαίρι που κρατούσε, επάνω στον πάγκο της κουζίνας, τον πήρε ξανα απο το χέρι, αμίλητη όλη την ώρα και τον πήγε μέχρι το μπάνιο. Του έδειξε το ντους και απλά, έκλεισε την πόρτα πίσω του. Έμεινε ακίνητος για λίγο, ξαφνικά μην έχοντας ιδέα γιατί τον πήγε ως εκεί, μεχρι που η φύση πήρε μπρος επι τέλους και έκανε ότι ήταν απαραίτητο. Έβγαλε τα ρούχα του και με ανακούφιση στα όρια των λυγμών, χώθηκε κάτω απο το καυτό νερό, για ώρα, χρησιμοποίησε το σαμπουαν της, το σαπούνι της, οι μυρωδιές όλη την ώρα να τον μπερδεύουν μέσα στην παραζάλη του. Αφηρημένα, έπιασε την πετσέτα που κρεμότανε μπροστά του για να σκουπιστεί, μέχρι που την ένιωσε νωπή: απο το κορμί της. Στην κατάσταση του, αυτό ήτανε απλά too much, οπότε άφησε το νερό να στεγνώσει επάνω του και τυλίγοντας την πετσέτα της γύρω απο τη μέση του, βγήκε να την ψάξει. Ούτε σκέψη για ρούχα, για οτιδήποτε πολιτισμένο, μετά απο τόσες ώρες σκίσιμο, να ξαναζεί σε replay όλη του τη ζωή των τελευταίων δύο μηνών, τις αποφάσεις του, τις επιλογές του, το κόστος και την πληρωμή- απλά προχώρησε στάζοντας, μέχρι να την βρει. 

    Την πέτυχε στη βεράντα, καθισμένη επάνω στο περβάζι, να κοιτάζει τη θάλασσα, χαμένη στις σκέψεις της, η καύτρα του τσιγάρου της να φωτίζει τη νύχτα. Την πλησίασε και άναψε και εκείνος ένα απο τα δικά της. Το κάπνισε όλο, επιτρέποντας στον εαυτό του να απολαύσει τον ήχο του ανέμου και το κύμα που έσκαγε στο βάθος, το νερό να στεγνώνει επάνω του, την νικοτίνη να του καίει τα πνευμόνια.

    Καθήσανε σιωπηλοί στο τραπέζι και φάγανε ότι είχε ετοιμάσει εκείνη- περίεργη σιωπή, αλλά όχι φορτωμένη. Του έκανε προς το παρόν. Τον βοήθησε να κάνει focus ξανα και να συνειδητοποιήσει ότι εκείνη δεν είχε βγάλει άχνα όλη νύχτα, οποτε, απλά, το παρατήρησε φωναχτά.

- "Δεν θέλω να πω κάτι απόψε", του απάντησε, σηκώνοντας τους ώμους της και εκείνος δεν επέμεινε, νιώθοντας την ανάγκη της να δουλέψει όσα άκουσε, να μην μιλήσει για τον εαυτό της τωρα, πράγμα που επιβεβαίωσε στο επόμενο δευτερόλεπτο, ακούγοντας την ερώτηση της: "Από πότε έχεις να κοιμηθείς?"

    Δεν χρειαζόταν να το σκεφτεί- κάθε λεπτό βάραινε επάνω του σαν αιώνας, τώρα δα: "Σχεδόν απο προχθές", της απάντησε κοιτώντας την προσεκτικά.
Η επόμενη ερώτηση της, στο καπάκι επάνω στην απάντηση του, τον έσκισε κανονικά, κάνοντας το στομάχι του να βουλιάξει ακόμη περισσότερο, οχι για την απάντηση που ήξερε μόνο ο ίδιος, μα για το βλέμμα και τον τόνο της φωνής της:

- "Πότε φεύγεις?"

- "Πάντως, όχι αύριο το πρωί", άνοιξε το στόμα του και είπε την μόνη αλήθεια που θα άντεχε η εύθραυστη ισορροπία τους, ετούτη τη στιγμή.

Εκείνη κούνησε καταφατικά το κεφάλι της, σαν να της έφτασε αυτό προς το παρόν και μετά, σηκώθηκε και προχώρησε προς το υπνοδωμάτιο. Στην πόρτα, σταμάτησε και γύρισε να τον κοιτάξει, το βλέμμα της, σοβαρό και συννεφιασμένο ξαφνικά.

Αναστέναξε μέσα του βαθιά, και νιώθοντας κάθε γραμμάριο του κορμιού του να τον βαραίνει αφόρητα, έκανε πίσω την καρέκλα του και προχώρησε προς το μέρος της. 




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11




    Ειλικρινά, ένιωθε να παραπαίει, στα όρια της σωματικής αντοχής πια. Η κούραση των τελευταίων μηνών, το χάος, ο πόνος, η θολούρα, η έλλειψη, η ανάγκη, μετά ετούτο το ταξίδι (μόλις το πρωί ξεκίνησε για εδώ, μην έχοντας κοιμηθεί καθόλου όλη νύχτα)- η επίπλαστη ασφάλεια που η σιγουριά της ότι έρχεται σε ένα μέρος που δεν θα της επιφύλασσε άλλες εκπλήξεις, της είχε πρόσκαιρα δώσει, να σπάει σε χιλιάδες θραύσματα εδώ και ώρες, ξανά και ξανά, με κάθε λεπτό που περνούσε. 

    "Μα φυσικά….", σκέφτηκε τώρα ειρωνικά. Εδώ και τέσσερις ώρες, οι εκπλήξεις διαδέχονταν η μια την άλλη, απο τη στιγμή που άκουσε το τηλέφωνο του δωματίου να χτυπάει- και τώρα δα, απλά δεν ήθελε άλλο. Ήθελε μόνο να κοιμηθεί, να ξελαμπικάρει το μυαλό της, να ξεκουραστεί το σώμα της. Και ήξερε ότι και εκείνος το είχε ανάγκη. Αν μη τι άλλο, δεν θα έφευγε το πρωί, οπότε...... 

    Δεν σκέφτηκε καν να του ζητήσει να κοιμηθεί στον καναπέ και παρ' ότι δεν ειχε αγγίξει ο ένας τον άλλο (πέρα απο ένα χαστούκι, το άρπαγμα του χεριού της και δυο φορές που τον πήρε απο το χέρι -για να κάνει μπάνιο και να φάνε- κι αυτό, μόνο και μόνο επειδή δεν της έβγαινε φωνή, ώστε να του το πει με λόγια), της ήτανε αδιανόητο να κοιμηθεί εκείνος στον καναπέ, όταν υπήρχε ένα τεράστιο king size στρώμα. Αν του το ζητούσε, θα το έκανε, χωρίς δεύτερη κουβέντα, το ήξερε καλά. Αλλά δεν ήθελε να του το ζητήσει και μαζί, δεν είχε κουράγιο να του εξηγήσει τι θέλει και τι δεν θέλει- ή πιο σωστά, δεν είχε ιδέα και η ίδια.

    Όσες φορές ως τώρα είχε ονειρευτεί την πρώτη τους συνάντηση, πριν φτάσουνε σε ένα κρεβάτι, είχαν προηγηθεί αγκαλιές, φιλιά, επαφή, ζεστά και όμορφα συναισθήματα. Και καυτά, ναι, πολύ καυτά, επίσης, μα όχι ετούτη η εκδοχή. Ποτέ.

    Ένιωθε με απίστευτη λεπτομέρεια την οριακή κατάσταση του κορμιού της, μα, την ίδια στιγμη, ένιωθε και εντελώς αποστασιοποιημένη απο αυτό, το μυαλό της να έχει πάρει τα ηνία 100%. Και ήταν απόλυτα αναμενόμενο: το μυαλό της την κράτησε δύο μήνες τώρα και το μυαλό της συνέχιζε να την κρατάει ζωντανή.

    Ήταν νύχτα, βαθιά νύχτα και απέναντι της, μέσα στο σκοτάδι, στεκόταν ένας γυμνός άντρας, ο συγκεκριμένος άντρας, φορώντας μόνο την πετσέτα της γύρω απο τη μέση του, μέσα σε ένα δωμάτιο που το μόνο έπιπλο που είχε ήταν ένα τεράστιο στρώμα στο πάτωμα, μα ταυτόχρονα, το μόνο που ήτανε ζωντανό επάνω της, ήτανε το μυαλό της και μάλιστα, full mode- το κορμί και οποιαδήποτε άλλη αίσθηση, να έχουν κατεβάσει ρολά εδώ και μήνες. Στην κατάψυξη. Ναι, οι διαδοχικές ειρωνείες της κατάστασης ήτανε απλά αντάξιες του Αφεντικού, σκέφτηκε τώρα. 

Στάθηκαν για λίγο όρθιοι, αντικριστά μπροστά στο τεράστιο πουπουλένιο στρώμα, σιωπηλοί, να μετράνε ο ένας τον άλλο. 

Έπειτα, απλά σήκωσε το πάπλωμα και χώθηκε απο κάτω, κάνοντας του χώρο πλάι της. Λιώμα εντελώς, μέσα εξω. 

Το στρώμα βούλιαξε απο το βάρος του αντρικού κορμιού, ένα κορμί απόλυτα ξένο και ταυτόχρονα τόσο γνώριμο να ξαπλώνει πλάι της, περίεργη αίσθηση, καινούρια, άγνωστη. Εκείνος ίσιωσε το κορμί του, βγάζοντας ένα βογκητό ανακούφισης.

Μείνανε και οι δύο ανασκελα, να κοιτάζουμε το ταβάνι μέσα στο σκοτάδι., για λίγο.

Μετά, εκείνη γύρισε στο πλάι,αγκαλιάζοντας το μαξιλάρι της και έκλεισε τα μάτια. 

Της πήρε λίγα λεπτά να συνηθίσει την καινούρια αίσθηση, και ύστερα, χάθηκε.

Λήθαργος. 




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12




    Ειλικρινά, ένιωθε να παραπαίει, στα όρια του πια. Η κούραση των τελευταίων μηνών, το χάος, ο πόνος, η θολούρα, η έλλειψη, η ανάγκη, η ένταση, η παρατεταμένη αϋπνία, μετά ετούτο το ταξίδι, που τίποτα δεν τον είχε προετοιμάσει για το πως θα εξελισσόταν τελικά.

    Δεν ήρθε εδώ με κάποια δεδομένα στο μυαλό του για το πως θα τους βγει- το μυαλό του έφτανε μόνο στο να την δει, ζωντανή, μπροστά του.
- "Μα φυσικά" σκέφτηκε τώρα: "I got what I bargained for! Την είδα. Ζωντανή. Μπροστά μου...." και για άλλη μια φορά, συνειδητοποίησε πώς ακριβώς πραγματοποιούνται οι ευχές.
.... Άτιμο πράγμα.

    Τώρα δα, ήθελε απλά να ξαπλώσει το κουρασμένο του σώμα, να κλείσει τα μάτια και να κοιμηθεί, αν τα κατάφερνε φυσικά. Δεν είχε ιδέα που θα κοιμότανε και πως (δεδομένης της εξέλιξης της συνάντησης τους) και δεν τον ένοιαζε καθόλου τώρα δα- αν του ζητούσε να κοιμηθεί στον καναπέ, θα το έκανε, χωρίς σχόλια, βλέμματα, υπόνοιες.

Αύριο ξημέρωνε μια άλλη μέρα. 

    Όταν την είδε να σηκώνεται απο το τραπέζι και να πηγαίνει προς το υπνοδωμάτιο της, περίμενε απλά τη συνέχεια, με το μυαλό αδειανό τελείως. Στην πόρτα, εκείνη στάθηκε και γύρισε να τον κοιτάξει. Τα ψήγματα της επικοινωνίας που μοιράζονταν πριν γίνουν όλα πουτάνα, ήτανε αρκετά ώστε να καταλάβει, οπότε σηκώθηκε και την ακολούθησε ως εκεί, ξοδεμένος μέχρι τελευταίας ρανίδας ενέργειας. 

    Το έντονο φως της σελήνης που έμπαινε απο το ανοιχτό παράθυρο, φώτιζε το κάθε τι με απίστευτη λεπτομέρεια.... Αν και αυτό το "καθε τι" ήτανε ένα ακόμη κερασάκι στην τούρτα: στο δωμάτιο δέσποζε ένα τεράστιο στρώμα, με ένα αφράτο πάπλωμα επάνω και κάμποσα μαξιλάρια. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκεί μέσα. Στάθηκε μπροστά της, κοιτώντας μέσα στα μάτια της, ψάχνοντας για όσα εκείνη άντεχε ή δεν άντεχε τώρα δα- πράγμα λογικό, μιας και πέρα απο ένα χαστούκι, το άρπαγμα του καρπού της μετά απο αυτό και τις δύο φορές που τον πήρε απο το χέρι (μπες στο μπάνιο η μια και φάε, η αλλη- χωρίς λόγια), δεν είχανε αγγίξει ο ένας τον άλλο καθόλου. Το σαρκαστικό γέλιο που ανέβαινε απο το στήθος του, δεν έφτασε καν στο λαιμό του να τον πνίξει- τόσο λιώμα ένιωθε- μέσα έξω.

    Για μεγάλο χρονικό διάστημα, ζούσε με την μόνιμη, βασανιστική επιθυμία να την πετύχει σε ένα κρεβάτι, μόνοι οι δύο τους- και ορίστε τώρα: τα βασικά συστατικά υπήρχανε ακριβώς έτσι (ένα κρεβάτι- οι δυο τους μόνοι), αλλά όλα τα υπόλοιπα, ήτανε εντελώς διαφορετικά.

    Δεν θυμόταν πόσος καιρός είχε περάσει απο την τελευταία φορά που μπροστά του βρισκότανε μια τόσο επιθυμητή γυναίκα , φορώντας μόνο ένα τόσο δα ροζ νυχτικάκι, να μυρίζει το άρωμα της ανακατεμένο με νικοτίνη, να νιώθει τη ανάσα της, τη ζέστη του κορμιού της. Και ακόμη χειρότερα: μπροστά του δεν είχε απλά μια γυναίκα, αλλά την συγκεκριμένη γυναίκα. Αν άπλωνε το χέρι του μπορούσε να αγγίξει κάθε σημείο αυτού του κορμιού, που ήξερε τόσο καλά- για μια φορά, να το νιώσει, να το γευτεί, να το πάρει. Μα, το μόνο που λειτουργούσε επάνω του (και αυτό στα όρια του) ήτανε το μυαλό του- αυτό το εργαλείο που τον κράτησε ζωντανό τους τελευταίους μήνες. 

Για λίγο, έμειναν να μετράνε ο ένας τον άλλο, όρθιοι, δίπλα στο στρώμα. 

    Έπειτα, εκείνη ξάπλωσε, αφήνοντας του χώρο να πέσει πλάι της και απλά, την ακολούθησε. Με το που το ταλαιπωρημένο κορμί του άγγιξε το στρώμα, του ξέφυγε ένα ανεπαίσθητο βογκητό ανακούφισης, οι μυες του να ουρλιάζουν όλοι μαζί. Έμειναν για λίγο ανασκελα να κοιτάζουν το ταβάνι, και μετά, απλά 
έκλεισε τα μάτια του και...... χάθηκε.

Λήθαργος




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13




    Είχε αρχίσει να χαράζει όταν ξύπνησε, διψώντας πολύ. Ένιωσε το κορμί του λίγα εκατοστά πλάι της και ανοίγοντας τα μάτια, γύρισε και τον κοίταξε.

    Κοιμόταν ανάσκελα, χαλαρός και ήρεμος, το στέρνο του να ανεβοκατεβαίνει αργά, το ένα πόδι έξω απο τα σκεπάσματα, το πάπλωμα χαμηλά στο στομάχι του. Έμεινε να τον κοιτάζει για λίγο, αυτόν τον υπέροχο άντρα που κοιμότανε πλάι της, να χαζεύει τις βλεφαρίδες του (μακριές, απίστευτα μακριές, να ρίχνουν σκιά στα μάγουλα του), τα γένια του, σκούρα, διάσπαρτα με καμποσες άσπρες τρίχες, το σκισμένο κάτω χείλος του με μια γραμμή ξεραμένο αίμα - να ακούει τον ήχο της ανάσας του, να μυρίζει την μυρωδιά του.

Άπλωσε το χέρι της και άγγιξε ανεπαίσθητα το στέρνο του, το μπράτσο του, μετά, τα γένια του, το μάγουλο του, το σκίσιμο στο κάτω χείλος του. 

Μετά, σηκώθηκε, ήπιε νερό και ξαναέπεσε πλάι του, κινήσεις προσεκτικές, να μην τον ξυπνήσει.Και μέσα σε λίγα λεπτά, ξανακοιμότανε βαθιά.

    Την επόμενη φορά που ξύπνησε, ο ήλιος ήταν ψηλά στον ουρανό. Εκείνος ακόμη ξερός πλάι της, μπρούμυτα ετούτη τη φορά. Σηκώθηκε προσεκτικά και χώθηκε στο μπάνιο, στο ντους, καυτό νερό, κάμποση ώρα, να μαλακώνει τους πιασμένους της μύες, με τα μάτια κλειστά. Έκλεισε το νερό,μα τότε ακριβώς συνειδητοποίησε ότι η πετσέτα της ήτανε ακόμη γύρω απο το κορμί του ή κάπου κάτω απο τα σκεπάσματα, οπότε, αναθεματίζοντας, για άλλη μια φορά, το χιουμοράκι των απο πάνω, περπατησε στάζοντας μέχρι το υπνοδωμάτιο (ευτυχώς κοιμότανε ακόμη!) άνοιξε την ντουλάπα χωρίς να κάνει θόρυβο, βρήκε πετσέτα και ένα φόρεμα πιο κατάλληλο απο το χθεσινό νυχτικάκι της συμφοράς (αν και στις αποσκευές της δεν υπήρχε τίποτα κατάλληλο για οτιδήποτε άλλο πέρα απο το να είναι μόνη της - "μα φυσικά! πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς......") και ξαναβγήκε, όσο πιο αθόρυβα γινότανε. 

    Στην κουζίνα, έβαλε τον καφέ να γίνεται, άνοιξε διάπλατα τις μπαλκονόπορτες και κοίταξε έξω, μισοκλείνοντας τα μάτια της: ζεστή ημέρα, σκληρός ανελέητος ήλιος, ζέστη. Γέμισε μια κούπα με αχνιστό, φρέσκο καφέ και βγήκε στη βεράντα- το μέρος ικανοποιητικά σκιερό, με κάμποσες στρώσεις καλαμιές να κόβουν την επέλαση του ήλιου και της ζέστης . Η θάλασσα απο κάτω, γυάλιζε απίστευτα, τα τζιτζίκια είχανε ήδη αρχίσει να τραγουδάνε τρελαμένα στη διαπασών.

    Ήξερε ότι σε λίγο, θα ήτανε η σειρά της να μιλήσει, δίκαιη η ανταλλαγή και για λίγο, χάθηκε στις σκέψεις της, τόσο που δεν τον άκουσε καν να σηκώνεται, να μπαίνει στο μπάνιο, να ανοίγει το ντους, να ψάχνει το σάκο του για σορτς και μπλούζα, ξυριστικά κλπ. Μα ενιωσε την παρουσία του ξαφνικά, με το που εκείνος έφτασε στην μπαλκονόπορτα και γύρισε να τον κοιτάξει: φρέσκος, ξυρισμένος, τα πράσινα μάτια του απίστευτα έντονα και διαπεραστικά. 

Εκείνος βγήκε έξω, με την κούπα τον καφέ στο χέρι και κοιτάζοντας την σταθερά στα μάτια, προχώρησε προς το τραπέζι και κάθισε.

Περιμένοντας.

Αναστέναξε μέσα της και μετά, σηκώθηκε, πήρε βαθιά ανάσα και άνοιξε την δικιά της Ψυχη.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14




    Είχε αρχίσει να χαράζει όταν ξύπνησε, διψώντας πολύ. Για λίγο, έμεινε ακίνητος, με τα μάτια κλειστά, νιώθοντας την στο μισό μέτρο μακρυά του. Γυρνώντας στο πλάι, έμεινε να την κοιτάζει: κοιμότανε μπρούμυτα, το κεφάλι της προς το μέρος του, το παπλωμα να την σκεπάζει μέχρι τους ώμους, τα χέρια έξω απο αυτό, επάνω στο μαξιλάρι, το ένα της ραντάκι πεσμένο στο πλάι. Λευκό απαλό δέρμα, χείλη σε ένα απίστευτα έντονο ροζ, ναι, σαν κοριτσάκι μικρό, γλυκιά, τρυφερή, ευάλωτη. Μα μέσα στα σκούρα της μαλλιά, γυάλιζαν κάμποσες ασημένιες πινελιές (πιο πυκνές απο την τελευταία φορά που την είχε δει) -"τα παράσημα μου", συνήθιζε να τις αποκαλεί- και ο καρπός του δεξιού της χεριου, είχε ένα οργισμένο μωβ-κόκκινο χρώμα- τα σημάδια απο τα δάχτυλα του (όταν το εν λόγω κοριτσάκι τον χαστούκισε με αρκετή δύναμη ώστε να σκιστούν τα χείλη του) να ξεχωρίζουν επάνω στο δέρμα της με ανατριχιαστική λεπτομέρεια. 

    Σηκώθηκε όσο πιο προσεκτικά μπορούσε για να μην την ξυπνήσει, ήπιε δυο ποτήρια νερό και γύρισε πίσω. Τώρα, εκείνη είχε γυρίσει ανάσκελα, το στήθος της να ανεβοκατεβαίνει αργά, στόμα μισάνοιχτο, το δέρμα της να τον καλεί, να το ρουφήξει, να το δαγκώσει, να το γευτεί και δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τον εαυτό του: άπλωσε το χέρι και άγγιξε ανεπαίσθητα το στέρνο της, εκεί που τελείωνε το αναθεματισμένο νυχτικάκι, μετά το λαιμό, το αυτί, τα μαλλιά της.

Έπειτα, έγειρε πάλι πισω και ξαναχάθηκε τελείως.

    Την επόμενη φορά που αναδύθηκε στην επιφάνεια, την αισθάνθηκε να μπαίνει αθόρυβα στο δωμάτιο και να ανοίγει την ντουλάπα. Άνοιξε τα μάτια του προσεκτικά, χωρίς να κουνηθεί ή να αλλάξει ρυθμό η ανασα του και βρέθηκε να κοιτάζει κατευθείαν τις γυμνές της γάμπες, το νερό να στάζει λες και ήρθε κατευθείαν απο το ντους. Μα φυσικά.... Η πετσέτα της βρισκότανε μπλεγμένη καπου χαμηλά στα πόδια του ακόμη- οπότε, έκλεισε ξανα τα μάτια και της έδωσε τον χώρο που χρειαζότανε.

    Την άκουσε να τριγυρνάει μέσα στο σπίτι και όταν άκουσε την καφετιέρα να δουλεύει, σηκώθηκε αργά, το κορμί του, εντελώς πιασμένο. Έψαξε για την πετσέτα κάτω απο το πάπλωμα, και τυλίγοντας την γύρω απο τη μεση του, βγήκε, βρήκε το σάκο του , πήρε τα ξυριστικά του και κάτι να φορέσει και χώθηκε στο μπάνιο. Κάτω απο το ντους (το αφρόλουτρο της μύριζε καρύδα και βανίλια τελικά), με το καυτό νερό να μαλακώνει το πιασμένο κορμί του. Σκουπίστηκε με την πετσέτα της κανονικά ετούτη τη φορά, ξυρίστηκε με την ησυχία του, δίνοντας χρόνο στον εαυτό του για να ξυπνήσει καλα και σε εκείνη για να νιώσει έτοιμη και μετά, βγήκε, νιώθοντας λίγο πιο άνθρωπος απο ότι χθες βράδυ και πήγε προς την κουζίνα. Η καφετιέρα γεμάτη φρέσκο καφέ, η μυρωδιά ευπρόσδεκτη, γήινη, φυσιολογική. Γέμισε μια κούπα και βγήκε να την ψάξει.

    Ήταν ξαπλωμένη σε μια απο τις ξαπλώστρες, με την κούπα του καφέ στο ένα χέρι και το τσιγάρο στο άλλο και χάζευε τη θάλασσα, χαμένη στις σκέψεις της. Φουστανάκι σκούρο μπλε, σχεδόν μαύρο, να κανει αντίθεση με το λευκό της δέρμα (πράγμα που έκανε εκείνο το ροζ νυχτικάκι της χθεσινής νύχτας να φαντάζει τώρα δα, σαν στολή καλόγριας), γυμνα χέρια, γυμνά πόδια, μαλλιά βρεγμένα.

Σαν να τον κατάλαβε, γύρισε και τον κοίταξε, ήρεμη και συγκεντρωμένη.

    Έτοιμη. Πράγμα που τον έκανε να θέλει τώρα δα σαν τρελός να ακούσει απο τα χείλη της, το δικό της ταξίδι. Το ήθελε τόσο έντονα που δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα άλλο, ετούτη τη στιγμή. Απο ένστικτο, προχώρησε προς το τραπέζι που εκείνη καθότανε χθες, όση ώρα μιλούσε ο ίδιος. 

    Εκείνη, σαν να κατάλαβε, ή σαν να το περίμενε, έκλεισε στιγμιαία τα μάτια της και μετά, σηκώθηκε απο εκεί που βρισκόταν ξαπλωμένη, προχώρησε μέχρι την άλλη άκρη της βεράντας, καφές στο ένα χέρι, τσιγάρο στο άλλο και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, άρχισε να μιλάει. 




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15




    Του μιλούσε εδώ και ώρα. Ώρες. Ή ίσως, να μιλούσε στον εαυτό της, που, περίπου, ήτανε το ίδιο πράγμα, τελικά. 

    Καθισμένη στο περβάζι της βεράντας, διαγώνια απέναντι του, σκυμμένη ελαφρά, με τους αγκώνες στα γόνατα. Η προσέγγιση της ήτανε διαφορετική απο την δική του- όσο και η πραγματικότητα που είχε να αντιπαλέψει ο καθενας τους, μόνος του για αρκετό διάστημα (σαν κάμποσες Ζωές είχε νιώσει). Το ταξίδι τους ήτανε διαφορετικό (τίποτα τυχαίο): εκείνος είχε να παλέψει με τους Δαίμονες του, να νικήσει τον Εαυτό του ή να νικηθεί απο αυτόν τον Ίδιο, εκείνη είχε να κατέβει ακόμη λίγο πιο μέσα, στην Άβυσσο της Ψυχής της, μόνη της τούτη τη φορά, χωρίς φιάλες, συνταξιδιώτες και αντίβαρα. Όση ώρα μιλούσε, κοιτούσε τις πέτρινες πλάκες μπροστά στα πόδια της και που και που, εκείνον. 

    Στην αρχή, ζορίστηκε πολύ- δεν είχε καμιά όρεξη να του πει το παραμικρό, αυτού του άγνωστου άντρα που είχε εισβάλει ξαφνικά στη ζωή της, που παρατηρούσε με προσοχή, απο απόσταση δυο μέτρων, κάθε της κίνηση, κάθε της λέξη, κάθε χειρονομία. Δεν είχε κάτι να την κρατήσει όλο αυτό το διάστημα, πέρα απο τον ίδιο της τον εαυτό και για να μπορέσει να το κανει αυτό, έπρεπε να ζει μέσα στις πανοπλίες της- συνεχώς. Μέσα τους και προς τα μέσα της , ακόμη πιο πολύ απο ποτέ άλλοτε. Και η φυσική παρουσία του τόσο κοντά, απλά την έκανε να νιώθει αμυντικά απέναντι του. Γιατί, είχε μάθει να κρατιέται αποκλειστικά απο τον εαυτό της, με τα χέρια της σφιχτά γύρω του για προστασία, οπότε, το να ανοίξει την Ψυχή της, της ήτανε αφόρητα, οδυνηρά δύσκολο. Είχε μαζέψει τα κομμάτια της ένα ένα, μόνη της, αιμορραγώντας απίστευτα, τα είχε κολλήσει με κόπο, έμαθε ξανα να λειτουργεί χωρίς εκείνον στη ζωή της- όπως...... Το να ανοίγει τώρα δα, το στέρνο της και να τα ξαναβγάζει έξω, ένα ένα, την ζόριζε αφάνταστα, την έκανε να θέλει απλά να φύγει τρέχοντας, να βγει και να αρχίσει να τρέχει και να μην σταματήσει ποτέ. 

Και ας έπρεπε να γίνουν τα πράγματα όπως έγιναν τελικά. Και ας είχε προβλέψει η ίδια, αυτό ακριβώς που τελικά, εκείνος θα έκανε- και ας το θεωρούσε εξ αρχής, απαραίτητο και σωστό. 

    Σηκώθηκε κάμποσες φορές και μπήκε μέσα στο σπίτι, νιώθοντας περισσότερο την ανάγκη να απομακρυνθεί λίγο απο εκείνον, να πάψει να αισθάνεται διαρκώς το βλέμμα του να προσπαθεί να χωθεί μέσα της, να την διαβάσει, παρά επειδή πραγματικά ήθελε κι άλλο καφε/νερό/τσιγάρα/οτιδήποτε. Δεν τη σταμάτησε, καμία απο όλες αυτές τις φορές, μόνο την παρατηρούσε, προσεκτικά, κάθε της κίνηση, κάθε ήχο. Και περίμενε. Ακίνητος, πέρα απο τα μάτια του και την περιστασιακή κίνηση του χεριού του που έφερνε την κούπα του στο στόμα.

    Όταν τελείωσε, ένιωθε ανακούφιση και δυσφορία, ταυτόχρονα. Ανακούφιση γιατί μπόρεσε να βγάλει απο μέσα της όλο αυτό το βάρος (μιας και αν, μερικές απο τις στιγμές της τρέλας της, τις περιέγραφε σε κάποιον άλλο, οποιονδήποτε άλλο, το μόνο που θα κατάφερνε θα ήταν να νιώσει ακόμα πιο τρελή) και δυσφορία γιατί η παρουσία του, τόσο πραγματική, τόσο κοντά της, της έφερνε μια περίεργη θλίψη, που έκανε την ανάσα της να κόβεται.

    Έμεινε σκυμμένη, νιώθοντας τον απόηχο του ταξιδιού της να πιέζει τους ώμους και το κεφάλι της προς τα κάτω. Μετά, άκουσε την καρέκλα του, όπως την έσπρωξε προς τα πίσω εκείνος για να σηκωθεί, αλλά δεν μπορούσε να τον κοιτάξει τώρα. Μέχρι που, στις πλάκες μπροστά στα πόδια της, που κοιτούσε αφηρημένα, είδε τα ξυπόλητα πόδια του. Σήκωσε το κεφάλι της να τον κοιτάξει, νιώθοντας σφιγμένη ξαφνικά και εκείνος, όρθιος μπροστά της, της είπε απλά:

    - "Θέλω να με πας στην παραλία σου, κάτω. Να φάμε κάτι, εκεί στην ταβέρνα. Και μετά, να πάρουμε έναν καφέ και να κατέβουμε στην αμμουδιά. Σε κανα δίωρο θα πέσει ο ήλιος. Να μεινουμε εκεί, μέχρι να σκοτεινιάσει. Τι λες? Αντέχεις, .....Ψυχή μου?"

    Και έτσι απλά, της ήρθανε δάκρυα στα μάτια. Τόσα, που δεν τον έβλεπε σχεδόν καθόλου. Σκούπισε τα μάτια της θυμωμένα και εκείνος άπλωσε το χέρι του λέγοντας της: "Έλα. Θα οδηγήσω εγώ. Έχω καιρό να το κάνω και το θέλω πολύ." 

    Ακούμπησε την παλάμη της στην δική του και σηκώθηκε όρθια. Κάπου είχε παρατήσει τα πέδιλα της και τα έψαχνε κάμποση ώρα (όταν ερχόταν εδώ, κυκλοφορούσε πάντα ξυπόλητη) και μετά προσπάθησε να δέσει το κούμπωμα στο πλάι, αλλά τα δάχτυλα της δεν έπιαναν και άρχισε να ρίχνει καντήλια, αγχωμένη ξαφνικά.

    Εκείνος γονάτισε μπροστά της, την κοίταξε, σαν να της έδινε το χρόνο να τον κάνει πίσω, αν ήθελε και έπειτα, άπλωσε τα χέρια του, αργά αλλά σταθερά, πήρε τον αριστερό αστράγαλο της αναμεσα τους, κούμπωσε την αγκράφα, μετά έκανε το ίδιο στον δεξί, σαν να είχε μπροστά του ένα παιδάκι, τα δάχτυλα του να αγγίζουν ελαφρά το δέρμα της, μα αμέσως μόλις τελείωσε, σηκώθηκε όρθιος και άνοιξε την εξώπορτα.

    Τον ακολούθησε έξω και για πρώτη φορά μετά απο τουλάχιστον τρία χρόνια, κάθισε στην θέση του συνοδηγού, στο δικό της αυτοκίνητο. Του πήρε κανα δυό λεπτά να εγκλιματιστεί (κάθισμα, καθρέφτες) και μετά, απλά, έβαλε μπρος και η ίδια έπαψε να σκέφτεται το οτιδήποτε: ανέβασε τα πόδια στο κάθισμα της, έβγαλε το χέρι της έξω απο το ανοιχτό παράθυρο, να νιώθει τον αέρα και την αντίσταση του και άρχισε να απολαμβάνει ετούτη την καινούρια αίσθηση.

    Φτάνοντας κάτω στην παραλία, εκείνος έσβησε τη μηχανή, με μια έκφραση απόλυτης ευχαρίστησης στο πρόσωπο του- ναι, είχε μάλλον απολαύσει την οδήγηση- και κοίταξε γύρω του: η παραλία, άδεια απο κόσμο μπροστά τους, η ταβέρνα πίσω τους, καμιά 30αριά σκαλιά πιο πάνω. 

    Ξαφνικά ένιωθε απίστευτη πείνα και μια ξαφνική διάθεση να τον πειράξει λίγο, οπότε, ανοιξε την πόρτα της και βγαίνοντας, γύρισε τον κοίταξε, εκεί καθισμένο ακόμη, να κοιτάζει τη θάλασσα και του είπε ανυπόμονα: 

- "Άντε! Πεινάω σαν τρελή!"




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16




    Του μιλούσε εδώ και ώρα. Ώρες. Ή ίσως, να μιλούσε στον εαυτό της, που, περίπου, ήταν το ίδιο πράγμα, τελικά.

    Εκείνη που, πάντοτε, τον κοιτούσε στα μάτια όταν του μιλούσε… ή που, συχνά πυκνά, ύψωνε το βλέμμα της στο ταβάνι, προς αναζήτηση της επόμενης λέξης… λες κι ήταν όλα γραμμένα κάπου εκεί -ήδη.... από κάποια άλλη ζωή, από κάποιο προηγούμενο Ταξείδι της -...Ταξείδι τους- αυτή ή ίδια λοιπόν, καθόταν τώρα δα στο περβάζι της βεράντας, απέναντί του και κάπως διαγώνια… με το κεφάλι ελαφρά σκυμμένο, τους αγκώνες στα γόνατά της, κρατώντας τα δάκτυλά της απασχολημένα, πότε με ένα τσιγάρο, ένα αναπτήρα, πότε με την κούπα του καφέ, ένα ποτήρι νερό και κάθε πιθανό συνδυασμό αυτών.

    Διαγώνια. Μα ναι… Η συγκεκριμένη στιγμή δε θα ευνοούσε οποιαδήποτε… μετωπική. Μα ούτε κι οι επόμενες στιγμές.
Κι ας υπήρξε αυτός, ο αγαπημένος τρόπος επικοινωνίας τους, από την αρχή του Χρόνου.

    Μελετούσε κάθε της κίνηση. Τον τόνο της φωνής της. Τους σπασμούς του σώματός της όταν οι λέξεις έβγαιναν δύσκολα. Λες και δεν ήταν απλά ήχος… μα, βουνά ολόκληρα που είχαν υψωθεί μέσα της ζωές πριν και τώρα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είχε έρθει η στιγμή να βγούν. Κι αυτός ήταν εκεί. Και θα έπρεπε να ακούσει. Όχι επειδή όφειλε να ακούσει, μιας και τον είχε ακούσει εκείνη, το προηγούμενο βράδυ… μα, επειδή το είχε κερδίσει. Ο καθένας από τους δυο τους είχε κερδίσει το δικαίωμα αυτό.
Ήταν μέσα της. Ήταν μέσα του. Μα, όλο αυτό το διάστημα που είχαν διακόψει και την παραμικρή επικοινωνία τους, οι μάχες που έδωσε ο καθένας τους ήταν άγνωστες στον άλλον.

    Να που το είχαν καταφέρει ΚΑΙ αυτό, σκέφτηκε.
Αυτοί που, είχαν φτάσει σε σημείο να επικοινωνούν δίχως λέξεις, δίχως καν βλέμμα και να νιώθει ο ένας την παραμικρή μεταβολή της ενέργειας στο κορμί του άλλου, από χιλιάδες μίλια μακρυά… αυτοί οι ίδιοι, είχαν αποκλείσει ο ένας τον άλλο από κάθε πρόσβαση.

Έτσι έπρεπε να γίνει.

Έτσι έγινε.

    Κάθε σπιθαμή του κορμιού του αναζητούσε ένα βλέμμα της. Μα εκείνο παρέμενε χαμηλωμένο την περισσότερη ώρα εκτός… εκτός από κάποιες στιγμές που, ταξείδευε την ματιά της πάνω του. Στα γρήγορα. Λες κι είχε ανάγκη αυτές τις μικρές ανάσες, για να μπορέσει να του πει όσα είχε ανάγκη να πει.
Κάθε σπιθαμή του κορμιού του, τον ικέτευε να της κλείσει το στόμα με το δικό του. Να της πει, "Ξέρω…"
Κι αυτό γιατί… ήξερε! Όπως ήξερε ότι κι εκείνη γνώριζε! Και γνώριζε κάθε τι, πριν καν κυλήσει από τα χείλη του η παραμικρή λέξη.

    Από τη στιγμή που οι ματιές τους συναντήθηκαν, εκεί… μπροστά στην πόρτα της, ώρες πριν… ενεργοποιήθηκε με απόλυτη συνέπεια κάθε μηχανισμός επικοινωνίας που διέθεταν. Αποκαταστάθηκε και ο τελευταίος δίαυλος ροής εκείνης της, Μονα-δικής -ΜόνοΔικής- τους ενέργειας που, έδινε παλμό ζωής σε Πλάσματα όπως αυτοί οι δύο.
Σε Πλάσματα όπως αυτοί οι… Ένας.

    Ίσως γι αυτόν ακριβώς το λόγο και να τον είχε χαστουκίσει. Συσσωρευμένη ένταση που, εκτονώθηκε με την αποκατάστση της… Σύνδεσης.
Λες και στιγμιαία, είχε μεταβιβάσει ο ένας στον άλλο και την παραμικρή λεπτομέρεια από όσα είχαν συμβεί στο μεσοδιάστημα… μα και τους λόγους για τους οποίους είχαν συμβεί.

Κι όμως…
Κι όμως, ένιωσε εκείνος πρώτος την ανάγκη να της μιλήσει. Μα, γιατί…
Αν όντως γνώριζαν και οι δυο, γιατί να μπουν σε ετούτη την καθαρά Ανθρώπινη διαδικασία να… εξηγήσουν με Λόγια. Με Λέξεις. Σε μια γλώσσα τόσο πλούσια όσο και φτωχή να περιγράψει, να μεταφράσει… να αποδώσει τον τρόπο Σκέψης τους.

    Η αλήθεια είναι πως, είχε νιώσει υπέροχα χτες. Που της μίλησε. Έτσι, απλά… όσο και πολύπλοκα. Ανθρώπινα. Όσο καταβεβλημένο και να ήταν το κορμί του… άντεξε μέχρι να ολοκληρώσει τον αρχικό σκοπό του. Και τώρα ήταν εκείνος που, σιωπούσε μέχρι να μιλήσει εκείνη. Έτσι, απλά… όσο και πολύπλοκα. Ανθρώπινα.

Ανθρώπινα!
Θεέ μου… σκέφτηκε και για μια στιγμή, το βλέμμα του καρφώθηκε πάνω της.
Εκείνη, χαμένη στο μονόλογό της, χαζεύοντας τα γυμνά της δάκτυλα του ποδιού που, προσπαθούσαν να αντλήσουν κάθε ίχνος δροσιάς από τις παγωμένες πλάκες του πατώματος, δεν πρόσεξε την αλλαγή στην έκφρασή του.

    Ήταν η στιγμή που εκείνη είχε ανοίξει διάπλατα το στέρνο της κι έβγαζε πια και με τα δυο της χέρια, πέτρα-πέτρα εκείνα τα βουνά από λέξεις και συναισθήματα που ήταν τόσο δύσκολο να βγουν από τα χείλη της εδώ και ώρα.

Ήπιε μονορούφι ό,τι είχε απομείνει από την κούπα με τον καφέ του και χαμήλωσε κι εκείνος το βλέμμα του… Προς αποφυγήν μετωπικής.

Ή μάλλον… πλαγιομετωπικής, λόγω εκείνου του… διαγώνια.

Θυμόταν ακόμη τα λόγια της… όταν του έλεγε πως, θα έρθει η στιγμή που εκείνος θα διακόψει την επικοινωνία τους. 
Γνώριζαν και οι δύο πως, έτσι έπρεπε να γίνουν τα πράγματα. Όπως κι έγιναν τελικά.
Και να που τώρα… είχε κιόλας την πρώτη Απάντηση.

Το Βλέμμα δίχως κρύσταλλο. Το Χαστούκι. Το Αίμα από τα χείλη του καυτό, λίγο πικρό στη γεύση. Η Ανάγκη για Λέξεις.
Ανθρώπινα. 
Μα… διάολε. Ναι. Γι αυτό ήταν εκεί τελικά! Για τα Ανθρώπινα!

    Γι αυτό κι οι δυο τους ένιωσαν την ανάγκη να μιλήσουν. Να ακούσουν. Να περάσουν όλο αυτό το μαρτύριο… το Ανθρώπινο μαρτύριο που, φέρνει δυσφορία, θλίψη, ταραχή, που συνθλίβει κάθε ζωτικό όργανο του κορμιού, μέχρι να βγει από μέσα όλο αυτό το… βάρος που κάνει την ανάσα να κόβεται ξανά και ξανά… και ξανά.
Και τώρα απλά, ήταν η σειρά της να το κάνει.

    Τελικά… δεν είχαν κερδίσει το δικαίωμα του να ακούσουν ο ένας τον άλλο… μα, είχαν κερδίσει το δικαίωμα του να νιώσουν Άνθρωποι.
Ναι. Αυτοί!
    Αυτοί που είχαν αψηφήσει, αδιαφορήσει και γελοιοποιήσει κάθε Νόμο της Φυσικής, στον οποίο υπακούν όσοι ζουν "συμβατικές ζωές". Άνθρωποι που χαίρονται τη ρουτίνα της καθημερινότητάς τους και τη βιώνουν δίχως βουτιά στην Άβυσσο. Δίχως ανάγκη από φιάλες. Πλατσουρίζοντας στα ρηχά νερά τους.
Μα το θεό… τώρα δα, θα ήθελε να την αρπάξει και να βρέξουν τα πόδια τους εκεί… στα ρηχά. Κι αυτοί. Όπως και τόσοι άλλοι.

Έμεινε βυθισμένος στη σκέψη και τις διαπιστώσεις του, μέχρι να βγει και το τελευταίο πετραδάκι από μέσα της. Αμίλητος. Περίμενε υπομονετικά, όπως έκανε κι εκείνη, το περασμένο απόγευμα.

    Δυο ανάσες κοφτές, σαν αναφιλητά. Στεγνά. Δίχως δάκρυ. Της πήρε αρκετά δευτερόλεπτα μέχρι να γεμίσει και πάλι το στήθος της με οξυγόνο.
Εκείνος δε χρειάστηκε κάτι περισσότερο. Σήκωσε το βλέμμα του ελπίζοντας πως θα συναντήσει το δικό της.
- "Θέλω να με πας στην παραλία σου, κάτω. Να φάμε κάτι, εκεί στην ταβέρνα. Και μετά, να πάρουμε έναν καφέ και να κατέβουμε στην αμμουδιά. Σε κάνα δίωρο θα πέσει ο ήλιος. Να μείνουμε εκεί, μέχρι να σκοτεινιάσει. Τί λες; Αντέχεις… Ψυχή μου;"

Κράτησε απότομα την ανάσα του, τρομαγμένος από την ίδια του τη φωνή…

Το δάκρυ που κύλησε από τα μάτια της στο άκουσμα αυτών των δυο λέξεων, έπεσε με δύναμη στις πλάκες κι έσπασε τη στιγμιαία σιωπή.
Άπλωσε το χέρι του λέγοντάς της, "Έλα. Θα οδηγήσω εγώ. Έχω καιρό να το κάνω και το θέλω πολύ".

Ένιωσε την παλάμη της στη δική του. Ζεστή. Απαλή. Ένα ρίγος διαπέρασε τη σπονδυλική του στήλη μα, δεν ήταν στιγμή για οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα, ακόμα.
Εκείνη σηκώθηκε όρθια και με το βλέμμα ακόμη χαμηλωμένο, αναζήτησε αμέσως τα πέδιλά της.

    Του φάνηκε κάπως ανακουφισμένη που, είχε λάβει τέλος κι ο δικός της μονόλογος μα, ήταν φανερό πως ένιωθε κάπως αποπροσανατολισμένη. Σα να έλλειπε καιρό και κάθε τι τριγύρω της της ήταν άγνωστο. Προσπάθησε να δέσει το κούμπωμα στο πλάι μα, τα δάκτυλά της ήταν αδύνατο να συνεργαστούν. Έριξε καναδυό καντήλια και πριν το τρίτο, εκείνος είχε ήδη γονατίσει μπροστά της.
    Ύψωσε το βλέμμα του κι έμεινε και πάλι ακίνητος, δίνοντάς της χρόνο να συνηθίσει την ύπαρξη ενός άνδρα εκεί, μπροστά στα πόδια της που, ήταν πρόθυμος να κάνει αυτήν την απλή, ανθρώπινη, καθημερινή, συνηθισμένη κίνηση που τώρα δα, της ήταν τόσο πολύπλοκη.

    Με μια κίνηση γεμάτη σιγουριά που, δεν άφηνε πλέον περιθώρια για αντιρρήσεις, πήρε απαλά στα χέρια του τον αριστερό αστράγαλό της, κούμπωσε την αγκράφα κι έκανε το ίδιο στον δεξιό. Λες κι είχε μπροστά του ένα παιδάκι. Με τα δάκτυλά του να αγγίζουν ελαφρά το δέρμα της.
Κι όλα αυτά για μια στιγμή. Όσο κράτησε κι ο λόγος για τον οποίο είχε γονατίσει μπροστά της.
Σηκώθηκε αμέσως όρθιος κι άνοιξε την εξώπορτα δίχως να την ξανακοιτάξει.

Κινήθηκαν κι οι δυο προς τη μεριά του οδηγού μα, εκείνος άπλωσε το χέρι του κι "απαίτησε" τα κλειδιά.
Βρέθηκαν κι οι δυο να προσπαθούν να βολευτούν σαν να ήταν κάτι που έκαναν για πρώτη φορά. Ή έστω… μετά από πολύ καιρό.
Εκείνος να οδηγήσει κι εκείνη να βρίσκεται στη θέση του συνοδηγού.

    Τη στιγμή που έβαζε μπρος τη μηχανή, ένα χαμόγελο πέρασε από τα χείλη του. Έμεινε εκεί αρκετά δευτερόλεπτα. Η διαδρομή μικρή. Θα ήθελε να την κάνει περπατώντας αν ήταν δυνατόν. Το να κατέβουν όμως με το αυτοκίνητο, τους έδωσε την ευκαιρία να φτάσουν εκεί αμίλητοι. Προετοιμάζοντας, ίσως, το "δεύτερο γύρω συνομιλιών" ή απλά… να ευχαριστηθούν αυτή την τόσο γνώριμη και τόσο ξεχασμένη αίσθηση.
Του άνδρα που χαράζει το δρόμο και της γυναίκας που ακολουθεί.

Πόσο, μα πόσο καιρό έκαναν κι οι δυο το αντίθετο.
Ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Δίνοντας κάθε στιγμή τις προσωπικές μα και τις κοινές τους "μάχες".

Φτάνοντας κάτω στην παραλία, εκείνος έσβησε τη μηχανή, με μια έκφραση απόλυτης ευχαρίστησης στο πρόσωπό του και κοίταξε γύρω του…
Η παραλία, άδεια από κόσμο, μπροστά τους. Η ταβέρνα, καμιά τριανταριά σκαλιά πιο πάνω.

    Θα μπορούσε να κάτσει εκεί, ακίνητος για ώρες. Μέχρι να καταλαγιάσει ο απόηχος από όσα είχαν συμβεί τις τελευταίες δυο μέρες. Την τελευταία εβδομάδα. Ποια εβδομάδα; Τους τελευταίους τρεις μήνες, δε λες;
Μα… γιατί κορόιδευε τον εαυτό του;
Θα μπορούσε να κάτσει εκεί ακίνητος… μέχρι να καταλαγιάσει ο απόηχος από όλες τις ζωές που είχε ζήσει.

Αν υπήρχε κάποιο σημείο στο κορμί του που, είχε καταφέρει να μείνει αμέτοχο έως τώρα… ανατρίχιασε κι αυτό στο χάιδεμα της φωνής της...

- "Άντε! Πεινάω σαν τρελή!"




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17




    Γεμιστές ντομάτες και πιπεριες, απο τον κήπο της κυρα- Μαρίας, γαύρος μαρινάτος, χωριάτικη σαλάτα και κρασάκι.

    Η παραλία απο κάτω τους, άδεια εντελώς (ούτως ή άλλως, δεν ήταν απο τις εύκολα προσβάσιμες, πράγμα που είχε αγαπήσει απο την πρώτη στιγμή) και καμιά δεκαριά μέτρα πιο πέρα, ένα ζευγάρι ακόμη (μεγαλύτεροι σε ηλικία αυτοί και μάλλον ξένοι- απο άλλη χώρα, αλλά και αναμεταξύ τους) έτρωγε σιωπηλά. 

    Για κανένα τέταρτο δεν ακουγότανε κανένας ήχος, πέρα απο τον άνεμο, την θάλασσα και τα πιατικά στην κουζίνα πίσω τους. Μετά, εκείνος έβγαλε έναν ήχο έντονης ευχαρίστησης με το που δοκίμασε την πρώτη μπουκιά απο το φαγητό και εκείνη γέλασε χαρούμενη (ναι, είχε χρόνια να δοκιμάσει αυθεντική ελληνική κουζίνα και η έκφραση του, της έφερε ένα τεράστιο χαμόγελο ξαφνικά). Εκείνος έμεινε με το πιρούνι στον αέρα, να την κοιτάζει ακίνητος για μερικά δευτερόλεπτα και έπειτα, γέλασε συνωμοτικά (σαν ένα παλιό κοινό αστείο που μοιράστηκαν ξαφνικά).

    Πράγμα καλό, πολύ καλό, μιας και έφαγαν συζητώντας περί ανεμων και υδάτων, γελώντας που και που, χαλαροί ξαφνικά. Ο ήλιος άρχισε να πέφτει και έμειναν για λίγο αμίλητοι, να απολαμβάνουν το υπέροχο θέαμα.

    Με το που ήρθαν οι καφέδες τους (believe it or not, το ταβερνάκι έφτιαχνε καταπληκτικό freddo), ξεκίνησαν για την αμμουδιά. Ένιωθε όμορφα βλέποντας το βλέμμα του (ήταν σίγουρη ότι ο μικρός όρμος θα του αρέσει πολύ) και ακόμη πιο όμορφα όταν συνειδητοποίησε ότι, ασυναίσθητα, κατευθύνθηκαν σαν συννενοημένοι προς το δεξιό του άκρο. Φτάνοντας 5-6 μέτρα απο τον τεράστιο βράχο που έκλεινε την δεξιά πλευρά του όρμου, σταμάτησαν. Το τέλειο σημείο, σκέφτηκε τώρα εκείνη και προσπάθησε να μην φέρει στο μυαλό της μια άλλη παραλία και τις όποιες συζητήσεις έκαναν κάποτε για αυτή. Δεν ήθελε να πονάει άλλο. Προτιμούσε αυτή την χαλαρή ατμόσφαιρα τώρα.

    Εκείνος κάθισε στην άμμο και έχωσε τα δάχτυλα του μέσα, να νιώσει την υφή της. Έλυσε τα πέδιλα της και βγάζοντας τα, προχώρησε προς το νερό, με τον καφέ της στο ένα χέρι και ένα τσιγάρο στο άλλο. Χώθηκε ως τα γόνατα μέσα και έμεινε λίγο εκεί, να κοιτάει τον ορίζοντα, νιώθοντας το δροσερό νερό να χαιδεύει τα πόδια της. Το σκοτάδι έπεφτε όμορφα και ..... θα μπορούσε να ήτανε η τέλεια στιγμή- μόνο που, δεν υπάρχουν τέλειες στιγμές: αυτό το ήξερε πια καλά, οπότε, βολεύτηκε με αυτό που είχε.

    Άκουσε τη φωνή του πίσω της, να της μιλάει για ετούτο το μέρος και γυρνώντας κοντά του, κάθισε πλάι του- όχι πολύ κοντά, αλλά ούτε και πολύ μακρυά. Για καμιά ώρα, καταπιάστηκαν με την ομορφιά ετούτου του μέρους, μετά, έπιασαν τους κοινούς γνωστούς, σαν δυο φίλοι που είχανε να συναντηθούνε καιρό. Που και που γελώντας, η ατμόσφαιρα χαλαρή, όσο γινότανε. Είχαν πάρει ένα μεγάλο μπουκάλι νερό αντί για δύο και την πρώτη φορά που δίψασε και το έφερε στο στόμα της να πιεί, αμέσως μετά απο εκείνον, ένιωσε το στόμιο ζεστό απο το δικό του στόμα και την ίδια στιγμή, μια μαχαιριά κάπου μέσα στο στομάχι της. 

    Το σκοτάδι είχε πέσει εντελώς, και ήτανε μόνοι τους πια εδώ, το ταβερνάκι είχε κλείσει, το μοναδικό αυτοκίνητο, το δικό τους, πίσω στο βάθος. Άρχισε πάλι, να νιώθει περίεργα σφιγμένη και on guard, γιατί τον αισθανότανε, πίσω απο εκείνη την χαλαρή του προσέγγιση, σαν άγριο ζώο να γυρνάει γύρω της. Περίεργο συναίσθημα- δεν την φόβιζε η προοπτική να απλώσει το χέρι του ή να επιδιώξει σωματική επαφή. Αυτό ήξερε ακριβώς πως να το διαχειριστεί και να το αποφύγει. Αυτό που την τσίτωνε, που την έκανε να νιώθει σε επιφυλακή, ήτανε η άνεση του με το χρόνο, το ότι δεν βιαζότανε καθόλου και για τίποτα που να αφορούσε εκείνη, σαν κυνηγός που χτυπάει ελαφρά το θήραμα και απομακρύνεται ξανα, χωρίς καμία βιασύνη.

    Γιατί τον ήξερε καλά. Και αυτό το βασικό του ένστικτο, δεν είχε αλλάξει: όταν αποφάσιζε να χωθεί μέσα σε κάποιον, το έκανε με τον πιο ανεπαίσθητο και υπόγειο και δυσδιάκριτο τρόπο και δεν υποχωρούσε παρά μόνο για να επιστρέψει ξανα, πιο επίμονα, αλλά το ίδιο υπόγεια και να τον πάρει ο διάολος αν θα του επέτρεπε τώρα να -

    - "Θέλω να βουτήξω μέσα", της είπε ξαφνικά, με έναν περίεργο τόνο στη φωνή του που, την έκανε να τσιτωθεί ακόμη περισσότερο ξαφνικά. Αλλά δεν την κοιτούσε καν- απλά είχε σηκωθεί όρθιος και έβγαζε τα ρούχα του- όλα του τα ρούχα, χαλαρά, άνετα. Προχώρησε προς το νερό, το κορμί του να διαγράφεται στο φως της σελήνης, περπάτησε αργά μέχρι που του εφτασε στη μέση και βούτηξε μέσα με μια κίνηση. Όταν ξαναβγήκε επάνω, της φώναξε, χωρίς να γυρίσει να τη κοιτάξει καν:

- "Το νερό είναι υπέροχο! Άντε, βούτα! " και άρχισε να κολυμπάει προς τον ορίζοντα. 




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 18




    Γεμιστές ντομάτες και πιπεριές, απο τον κήπο της κυρα-Μαρίας, γαύρος μαρινάτος, χωριάτικη σαλάτα και κρασάκι. 

    Η καρέκλα ψάθινη κι άβολη. Έτσι ακριβώς όπως τις θυμόταν.
Πάντα τον "έκοβαν" κοντά στα γόνατα αυτές οι καρέκλες. Συνήθιζε να λέει ότι, ήταν επίτηδες φτιαγμένες έτσι, ώστε να... φεύγουν οι "πρωινοί". Δεν είναι κι ό,τι καλύτερο για ένα εστιατόριο το να έχει μια παρέα που, θα τη βγάλει όλο το βράδυ με μια ποικιλία και δυο μπύρες. Οπότε, ο κανόνας της άβολης καρέκλας είχε αποδειχθεί Χρυσός. Βάση Στατιστικής αυτό… 

Ταξείδεψε το βλέμμα του τριγύρω.
Όχι πως είχε καμιά ιδιαίτερη ανησυχία για το ποιος και τί υπήρχε γύρω τους… μα, περισσότερο σαν επιβεβαίωση. Πως ήταν εκεί. "Σώματι". Κι αυτό γιατί… "Ψυχή τε" ήταν εδώ και πολύ καιρό.

Επιβεβαίωση.
Ναι, επιβεβαίωση. Την είχε ανάγκη από τη στιγμή που συνέλαβε τον εαυτό του να της περιγράφει τον Κανόνα της Άβολης Καρέκλας.

Για κάνα τέταρτο είχαν μείνει κι οι δυο σιωπηλοί. Χαμένοι μέσα στις γεύσεις. Τις μυρωδιές. Τους ήχους της νησιώτικης Φύσης. Τις Σκέψεις, αν θες…

Και τώρα δα, εκείνος να…

Ό,τι πιο ηλίθιο κι Ανθρώπινο θα μπορούσε να ξεστομίσει εκείνη την ώρα!

- "Ρε βλαμμένε… αυτό είναι ό,τι πιο έξυπνο βρήκες να πεις;", είπε στον εαυτό του και κατέβασε άλλη μια γουλιά από το κρασάκι που, εδώ που τα λέμε, θα μπορούσε να ήταν κι η αιτία του ατοπήματός του.
- "Ναι, αν είχες πιει κάνα δυο καραφάκια ξεροσφύρι! Μα, φιλαράκι; Στο πρώτο ποτηράκι είσαι ακόμα!", συνέχισε να τα χώνει στον εαυτό του, παρακαλώντας, κάποιος εκεί… μέσα, να τον ακούσει και να βάλει σε τάξη τις λέξεις που έβγαιναν από το στόμα του.

Αμηχανία…
Κι αυτό πρωτόγνωρο συναίσθημα μεταξύ τους. Κάθε τι από δω και πέρα, θα ήταν πρωτόγνωρο. Το μόνο σίγουρο. Το ένιωθαν κι οι δύο. Το είχε δει στα μάτια της όταν τον "άφηνε" να της κουμπώσει τα πέδιλα… όταν τον ακολούθησε έξω από το δωμάτιο... όταν του εμπιστεύτηκε τα κλειδιά του αυτοκινήτου... όταν του είπε, "Άντε! πεινάω σαν τρελή!"

    Ποιοι; Αυτοί οι δυο που, ταξείδεψαν σε μέρη τόσο Σκοτεινά που, μόνο λίγοι τολμούν. Αυτοί που χώθηκαν τόσο βαθειά ο ένας στο πετσί του άλλου που, ζούσαν τέσσερις ζωές ταυτόχρονα. Το Μέσα του. Το Έξω του. Το Μέσα της. Το Έξω της.
Κι αλλάζοντας ρόλους με ταχύτητες τέτοιες που, το "εν ριπή οφθαλμού" να φαντάζει, αφόρητα αργό και θανατηφόρα βαρετό.

Και να 'τοι τώρα κι οι δυο, να μιλούν περί ανέμων και υδάτων κι αυτός να της αναλύει με τόση λεπτομέρεια το Χρυσό Κανόνα της Άβολ-…"

    - "Μμμχμ…", άφησε να βγει ένας αναστεναγμός, κατευθείαν από την Ψυχή του.
Γνώριμες γεύσεις που, σκάλιζαν εδώ και αρκετά λεπτά την άρμη που είχε σκεπάσει κάθε μνήμη του. Τόσα χρόνια πέρα, στους Ωκεανούς χαμένος, λόγω "ανειλημμένων υποχρεώσεων", είχε ξεχάσει τί σήμαινε αυθεντική ελληνική κουζίνα.

Γέλασαν ταυτόχρονα, λες και κάποιος από τους δυο είχε πει κάτι τόσο έξυπνο που…

"Θεέ μου!", ξανασκέφτηκε.
"Τόσο κοντά και τόσο μακρυά! Τόσο μέσα μου και τόσο δύσκολο να την αγγίξω."
Όπως η Καρδιά μας. Είναι μέσα μας. Μας δίνει Ζωή. Τη νιώθουμε…
Τη νιώθουμε μα... πώς; Πώς να την αγγίξουμε; Πώς;

Έτσι κι εκείνη.
Η "Ψυχή του", όπως συνήθιζε να την αποκαλεί.

    Τόσο βαθειά μες στο κορμί και τη Σκέψη του. Ένιωθε κάθε χτύπο της Καρδιάς της, αφού εκείνη υπαγόρευε το ρυθμό που θα κτυπούσε η δική του. Άκουγε κάθε της σκέψη. Κάθε της επιθυμία. Ζούσε μέσα του. Είχε την εντύπωση πως την άγγιζε.

    Και τώρα ολοζώντανη μπροστά του. Δροσερή με βλέμμα που τον έκαιγε. Λευκό, φωτεινό γυναικείο κορμί, με ένα υπέροχο Σκοτάδι να τον καλεί σε κάθε κίνησή της…
Κι όμως, να τρέμει στην ιδέα πως… κάποια στιγμή, όλη αυτή η Αμηχανία που ένιωθαν, θα έφευγε. Δεν είχε λογική αυτός ο φόβος του. Καμία λογική.

Μα, υπήρχε και τίποτα που να λειτούργησε βάση αυτής, μεταξύ τους;

    Ο ήλιος άρχισε να πέφτει κι εκείνοι παρέμεναν τόσο χαλαροί όσο και σφιγμένοι. Σαν δυο πολύ καλοί φίλοι που βρέθηκαν μετά από πολύ καιρό. Μα και σαν δυο επίδοξοι "εραστές", στο πρώτο ραντεβού τους.
Παιχνίδι. Κυνήγι. Αναγνωριστικές προσεγγίσεις μεταξύ δυο ανθρώπων που, δεν είχαν το παραμικρό μυστικό, ο ένας από τον άλλον.

Καμία, μα καμία λογική όλο αυτό…

    Οι καφέδες τους ήρθαν στην ώρα τους. Είχε πέσει ο ήλιος κι είχε αρχίσει να απλώνεται εκείνο το γαλήνιο σεντόνι του δειλινού.
Freddo. Υπέρχα αναζωογονητικός εκείνη τη στιγμή. Γλυκός. Πολύ. Τον είχε ανάγκη. Έτσι ακριβώς. Είχε ανάγκη να φύγει για λίγο η σκέψη του από όλο αυτό που προηγήθηκε και περισσότερο, από το να πλάθει πιθανά σενάρια για το μετά. Ήταν μια διαδικασία που, λόγω επαγγέλματος, δε μπορούσε να αποφύγει.

    Όχι ότι αποφάσιζε βάση σεναρίου. Καμία σχέση. Λειτουργούσε πάντα αυθόρμητα, ακόμα κι αν του έπαιρνε χρόνο από το ένα βήμα στο άλλο. Συνήθως… ήταν άλματα έτσι κι αλλιώς.
Απλά… τα σενάρια κι όλες οι πιθανές εκδοχές, περνούσαν από μπροστά του σαν ταινία.

Κινήθηκαν κι οι δυο προς τη θάλασσα.
Ένας υπέροχος όρμος που θύμιζε κάπως, μια άλλη… παραλία. Έδιωξε κι αυτήν τη μνήμη από το μυαλό του. Δεν είχε έρθει η δική της ώρα. Αρκετό πόνο βίωσε για σήμερα. Ήθελε να μείνει χαλαρός… Έτσι. Απλά.
Ανθρώπινα.

Κατευθύνθηκαν κι οι δυο προς τη δεξιά μεριά του όρμου και δίχως να έχουν την αίσθηση πως ο ένας οδηγούσε τον άλλο. Λες και το είχαν ξανακάνει. Λες και… 

Κάθησε στην άμμο κι έχωσε τα δάκτυλά του βαθειά μέσα της. Ήταν κάτι που του άρεσε από παιδί. Να νιώθει αυτήν την υγρασία. Το χάδι από κάθε κόκκο άμμου στο δέρμα του.

Την παρακολουθούσε με την άκρη του ματιού του καθώς έβγαζε τα πέδιλά της και προχωρούσε προς τη θάλασσα. Κρατώντας τον καφέ στο ένα της χέρι κι ένα τσιγάρο στο άλλο, συνέχισε μέχρι που το νερό έφτασε στα γόνατά της.

Γυναίκα. Θηλυκό. Ζωή. Περιέργεια. Ομορφιά. Μυστήριο. Πόθος. Πόνος…
Η λίστα με τις λέξεις μεγάλωνε όσο την κοίταζε. Κι έρχονταν από παντού. Έπεφταν πάνω του με ορμή και τον έσκιζαν.
"Τελικά… δεν υπάρχουν τέλειες στιγμές", σκέφτηκε. "Ή τέλος πάντων… δεν ήρθε η ώρα τους ακόμα".

    Γύρισε προς το μέρος του και κάθισε κοντά του. Συνέχισαν να μιλούν για διάφορα. Πιο πολύ μάλλον, για να συνηθίσουν ο ένας την παρουσία του άλλου. Δεν εξηγείται αλλιώς.
Τουλάχιστον, εκείνον, τον βόλευε αυτό. Του έδινε χρόνο να την παρακολουθεί όλο και πιο βαθειά. Να εστιάζει σε λεπτομέριες που είτε του είχαν διαφύγει στις προηγούμενες συναντήσεις τους είτε δεν τις είχε θεωρήσει τόσο σημαντικές. Μα, πιο πολύ… της έδινε κι εκείνος χρόνο να τον συνηθίσει. Τη φωνή του. Τις κινήσεις του. Τη μυρωδιά από το κορμί του αν θες.

Γυναίκα. Θηλυκό. Ζώο άγριο. Πιο άγριο από τον άνδρα. Θα το είχε σίγουρα ανάγκη.

    Ακόμα κι αν ήθελαν να σκίσουν τις σάρκες τους και να χαθούν μέσα σε ένα ατέλειωτο φιλί κι όπου (…), γνώριζαν κι οι δυο πως, δεν έπρεπε να συμβεί.
Σαν πρώτο ραντεβού... δυο πλασμάτων που, αν μη τι άλλο, έτρεφαν θαυμασμό και αμέριστο σεβασμό το ένα για το άλλο.

    Ήπιε μια γουλιά από το μπουκάλι με το παγωμένο νερό που είχαν πάρει, φεύγοντας από το ταβερνάκι. Της είχε προσφέρει πρώτος, ανοίγοντάς το μα, εκείνη είχε αρνηθεί.
Κι όμως τώρα δα, πριν καλά καλά κυλήσει η γουλιά στο λάρυγγά του, του είχε "αρπάξει" το μπουκάλι από το χέρι, φέρνοντάς το στα χείλη της…
Την κοίταξε με το κορμί του να παγώνει, όχι τόσο από το νερό… μα επειδή διάβασε τη σκέψη της. Και πάλι. Του ήταν τόσο φυσικό. Τόσο αυθόρμητο. Ήταν στιγμές που την άκουγε καθαρά. Φωνή. Μέσα του. Δική της φωνή.

    Ναι… ένιωσε φιλί! Τα χείλη του στο μπουκάλι κι αμέσως μετά τα δικά της… Ήταν σίγουρος πως, ήθελε να του κλέψει ένα φιλί, έστω και με αυτόν τον τρόπο. Κι απλά, το έκανε!
Μα ήταν απίθανο θηλυκό!
"Βλαμμένο πια!", μονολόγησε…

Οι σκέψεις του μαζί με τις δικές της έκαναν πλέον μεγάλη φασαρία μέσα του.
Κοίταξε τριγύρω και πάλι.
Απόλυτη ησυχία. Το ταβερνάκι κλειστό. Το μόνο αυτοκίνητο, το δικό τους.

Δικό τους!
Μα πώς τόλμησε κιόλας να το θεωρήσει, "Δικό τους";

"Δικό της, φιλαράκι. Δικό της!", ξαναμάλωσε τον εαυτό του και σηκώθηκε απότομα.

    - "Θέλω να βουτήξω μέσα", της είπε, με έναν περίεργο τόνο στη φωνή του που, την έκανε να τσιτωθεί. Αλλά δεν την κοιτούσε καν. Απλά, είχε σηκωθεί όρθιος και κατευθυνόταν προς το νερό, βγάζοντας όλα τα ρούχα του ένα ένα. Στάθηκε για μια στιγμή ακίνητος κι αφέθηκε να τον χαιδέψει το φως της Σελήνης…
Συνέχισε να προχωρά κι όταν το νερό έφτασε στη μέση του, βούτηξε, όπως του άρεσε να βουτά και μέσα της. Με μία κίνηση.

Όταν ξαναβγήκε στην επιφάνεια, της φώναξε, χωρίς να γυρίσει να την κοιτάξει καν…

- "Το νερό είναι υπέροχο! Άντε, βούτα!", κι άρχισε να κολυμπάει προς τον ορίζοντα.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 19




    Έμεινε να τον κοιτάζει ακίνητη, κοκαλωμένη ξαφνικά. Και τελικά, οι εκπλήξεις, συνεχίζονταν με αμείωτο ρυθμό...... Σαν βομβαρδισμός στις ανθρώπινες αισθήσεις, έμοιαζε όλο αυτό, το άγνωστο παιχνίδι που έπαιζαν μεταξύ τους.

Μεγάλος πειρασμός. Η νύχτα βελούδινη, η θάλασσα ήσυχη, η Σελήνη να φωτίζει όσο χρειαζότανε και όχι παραπάνω. Σηκώθηκε όρθια, αναποφάσιστη ξαφνικά. Στρίμωγμα. Αλλά και ανάγκη ελευθερίας. Έσπρωξε το φόρεμα της προς τα κάτω, παρασέρνοντας και το εσώρουχο της μαζί και προχώρησε προς το νερό στα γρήγορα- δεν είχε καμία όρεξη να γυρίσει εκείνος ξαφνικά και να την κοιτάξει, ακόμη και αν το μόνο που θα έβλεπε, ήτανε απλά το περίγραμμα του κορμιού της. Και πάλι όμως, χρειάστηκε να καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια για να μην σταυρώσει τα χέρια μπροστά στο στήθος της και να προχωρήσει προς το νερό σαν να μην τρέχει τίποτα. 

    Γελοίο φυσικά, μιας και ήξερε την εικόνα του κορμιού της με κάθε λεπτομέρεια- κάθε χιλιοστό του στην κυριολεξία-, πιο καλά και απο την ίδια. Ακόμη πιο γελοίο μιας και η ίδια, μέχρι πριν την απότομη διακοπή της επικοινωνίας τους, δεν είχε κανένα πρόβλημα να του δείξει οτιδήποτε (πράγμα που την μπέρδευε ακόμη περισσότερο, μιας και τώρα δα, ένιωθε τελείως διαφορετικά). Το κερασάκι στην τούρτα, ήτανε φυσικά, η γνωστή αδυναμία της να βουτήξει κατευθείαν μέσα: το σώμα της χρειαζότανε το χρόνο του για να συνηθίσει το νερό και πάντα έκανε ώρα για να μπει, προχωρώντας αργά, σταματώντας λίγο και πάλι. Αλλά ευτυχώς, δεν υπήρχε ο ήλιος να της καίει το δέρμα (και άρα να κάνει τη διαφορά θερμοκρασίας πιο αβάσταχτη), οπότε, τα κατάφερε σχετικά γρήγορα- όλη την ώρα εκείνος ξαπλωμένος ανάσκελα στην επιφάνεια της θάλασσας, καμιά 20αριά μέτρα πιο μέσα, ακίνητος, με τα μάτια κλειστά. Ευτυχώς....

    Μα με το που τα κατάφερε και βούτηξε, την συνεπήρε η ομορφιά της στιγμής και οι υπέροχες αισθήσεις και άρχισε να κολυμπάει αργά και απολαυστικά, νιώθοντας το χάδι του νερού στο κορμί της, την ησυχία της νύχτας και το σκοτάδι: να την αγκαλιάζουνε, όλα μαζί.

    Σαν περίεργη χορογραφία ήτανε ετούτο το κολύμπι τους: να πλησιάζουνε ο ένας τον άλλο και να απομακρύνονται, ξανά και ξανά και ξανά, όλη την ώρα να νιώθει λες και περιστρέφονται γύρω απο εναν βασικό άξονα, που ήτανε η έλξη και η απώθηση μεταξύ τους- μία έννοια, δύο όψεις της. Εδω μέσα, στο σκοτεινό νερό που άστραφτε υπο το φως της σελήνης, δεν χρειαζότανε καν να μιλήσουνε με λόγια: η απόλυτη ησυχία και η αίσθηση ότι ήτανε μόνοι τους στον κόσμο, έφτανε για να υπάρχει επαφή και επικοινωνία. Χωρίς σώματα, χωρίς ανθρώπινη βαρύτητα, περίπου όπως τότε.... 

    Εξ αποστάσεως, φυσικά. Δεν τον πλησίασε καθόλου απο πολύ κοντά (το πολύ στα δύο μέτρα), παρ' ότι δεν απομακρύνθηκε ποτέ απο κοντά του, να κάνει κύκλους γύρω του και εκείνος γύρω απο εκείνη- έτσι ένιωθε. Μα, όχι πολύ κοντά. Το πολύ κοντά δεν το δοκίμασε καν.

    Κάποια στιγμή, σαν συννενοημένοι ξανα, βγήκαν αργά προς τα εξω και κάπου εκεί, συνειδητοποίησε ότι είχε αρχίσει να κρυώνει ελαφρά και ("μα φυσικά!...."), ότι δεν είχανε πετσέτες μαζί τους και τα ρούχα τους (φουστανάκι πάνω απο το γόνατο και εσώρουχο δικό της, σορτσάκι και φανελάκι δικό του) δεν έφταναν, όχι για να σκουπιστούνε, μα ούτε για να μην κρυώνουνε μετά.

    "Όμορφα!" σκέφτηκε τώρα ειρωνικά και έμεινε εκεί στα ρηχά, ξαπλωμένη μπρούμυτα επάνω στην άμμο, η μισή μέσα η μισή έξω απο το νερό,το κυματάκι να σκάει απαλά επάνω της- να σκέφτεται πιθανούς τρόπους αντιμετώπισης αυτού του μικρού, αλλά σαφέστατα ενοχλητικού προβλήματος. 

Τον άκουσε να πλησιάζει πίσω και αριστερά της, να έρχεται και να αράζει δίπλα της, με τον ίδιο τρόπο, μισό μέτρο μακρυά της, ακουμπώντας στους αγκώνες του. 

    Κοιτάχτηκαν και… ξαφνικά, έβαλαν τα γέλια και οι δύο. Γάργαρο γέλιο, απο την ψυχή κατευθείαν, ναι είχε και εκείνος καταλάβει το μικρό τους πρόβλημα, αλλά ξαφνικά, αυτό έμοιαζε απίστευτα διασκεδαστικό, απίστευτα αστείο (δυο ανθρώπινα κορμιά και οι απόλυτα ανθρώπινες ανάγκες της στιγμής- και οι κάτοχοι τους να μην έχουν ιδέα τι να κάνουν στα ξαφνικά!).

    Το κρύο είχε αρχίσει να τσιμπάει λίγο και ανατρίχιασε τώρα ολόκληρη- εκείνος, σαν να το κατάλαβε, σηκώθηκε και βγήκε απο το νερό (τα δυνατά του πόδια στο οπτικό της πεδίο ξαφνικά και τα βότσαλα να υποχωρούν τραγουδώντας απο κάτω τους) και προχώρησε προς το σημείο που είχαν αφήσει τα πράγματα τους. Έκλεισε τα μάτια της, ακουμπώντας το μάγουλο της στα διπλωμένα της μπράτσα, απολαμβάνοντας το χάδι του κύματος, να σκάει επάνω της, να την σκεπάζει μέχρι τη μέση και να οπισθοχωρεί, ξανά και ξανά, την ανατριχίλα απο το τσουχτερό χάδι του αέρα επάνω στο βρεγμένο δέρμα της, μα κυρίως, την αίσθηση ότι δεν ήτανε μόνη της και ότι εκείνος, θα φρόντιζε με κάποιο -άγνωστο σε αυτή- τρόπο, το πρόβλημα τους.

Άκουσε τα πόδια του να κινούνται ξανα προς το μέρος της και να φτάνουν μπροστά της- οι γάμπες του ξανα στο οπτικο της πεδίο.

    - "Έλα, σήκω, θα κρυώσεις", της είπε και η φωνή του δεν είχε τίποτα το επιθετικό, μόνο φροντίδα. Σηκώθηκε καθαρίζοντας με τα χέρια της το δέρμα της απο τα βότσαλα κ την άμμο όπως όπως και σηκώνοντας τα μάτιατης είδε ότι κρατούσε το μπλουζάκι του στο χέρι του. Την κοίταξε στα μάτια σοβαρά και μετά, τον ένιωσε να την αγκαλιάζει ελαφρά με το ένα χέρι απο τον ώμο και να την σκουπίζει με το άλλο, με το μπλουζάκι του, ξανά σαν να φρόντιζε ένα παιδι: κεφάλι, πλάτη, χέρια- κοιλιά, ποδια, τρίψιμο δυνατά για να κυκλοφορήσει το αίμα, επαγγελματικά, αποστασιοποιημένα απο οτιδήποτε ερωτικό. "Μείνε όπως είσαι", της είπε και εκείνη, έμεινε ακίνητη, το βρεγμένο μπλουζάκι του στα χέρια της, εκεί, μπροστά στο στήθος της, τρέμοντας τώρα ελαφρά απο το κρύο, να τον παρακολουθεί να επιστρέφει στα πράγματα τους, να πιάνει το φόρεμα της, να έρχεται πάλι κοντά της, να το κρατάει επάνω απο το κεφάλι της για να το φορέσει, εκείνη να σηκώνει τα χέρια της, να της το φοράει όπως όπως (μιας και το νωπό τηςδέρμα δεν βοηθούσε και πολύ) και μόλις τα χέρια της βγήκαν ξανά έξω, να παίρνει το μπλουζάκι του και να παίρνει τα πολλά νερά απο πάνω του στα γρήγορα και εκείνος.

    Τα αναθεματισμένα σανδάλια της έπρεπε να κουμπωθούν για να μπορεί να περπατήσει, αυτή τη φορά, κάθισε χάμω και τα έκλεισε όπως όπως, οσο να φορέσει εκείνος το σορτσάκι του, με το φως κάποιου απο τα κινητά, βρήκανε κλειδιά αυτοκινήτου και μαζέψανε ότι είχανε φέρει μαζί τους και όρθιοι τώρα, γελώντας όλη την ώρα, άρχισαν να προχωράνε γρήγορα προς το αυτοκίνητο που, (φυσικά !), ήτανε στην άλλη άκρη της παραλίας και καμιά 50αριά μέτρα μακρυά.

    Ένιωθε όμορφα μέσα της και ένιωθε όμορφα και μαζί του, σαν να ήτανε δύο ξέγνοιαστα παιδιά που κάνανε σκανταλιές μαζί και όταν το χέρι του έπιασε το δικό της, έκλεισε τα δάχτυλα της γύρω απο τα δικά του με ευγνωμοσύνη και μια περίεργη συγκίνηση να της κλείνει ξαφνικά, το λαιμό. 

    Θα ήθελε να περπατάνε έτσι για ώρες, μόνο και μόνο γιατί ένιωθε τόσο όμορφα εκείνες τις στιγμές. Μαζί του. Να την κρατάει απο το χέρι και να προχωράνε στο σκοτάδι,η ζέστη της παλάμης του να περνάει στην κρύα δική της και -

Και τώρα δα, ήθελε πολύ, μια αγκαλιά. Μια δική του, ζεστή αγκαλιά. Γεμάτη. Σφιχτή. Εκεί ακριβώς: στη μεση της ερημιάς, μέσα στο σκοτάδι.

    Εκείνος συνέχισε να προχωράει γρήγορα προς το αυτοκίνητο, τραβώντας την μαζί του και φτάνοντας εκεί, χωρίς να αφήσει το χέρι της, ακούμπησε στο καπώ το μουσκεμένο του μπλουζάκι, τα κλειδιά και τα τσιγάρα της, της πηρε τη σακούλα με το νερό και τους καφέδες που κρατούσε εκείνη στο άλλο της χέρι, παρατώντας τα και αυτά επάνω στο καπώ και απλά, την τράβηξε επάνω του. 

Μια κίνηση. 




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 20




    Ο πόνος ήταν πλέον έντονος. Οξύς. Γνώριμος. Πόνος που ξεκινούσε μέσα από την Ψυχή. Μέσα από το Θέλω του… κι έφτανε στα άκρα του κορμιού του.
Κολύμπησε πολύ γρήγορα στην αρχή. Ταραγμένος. Τρομαγμένος. Και μόνο στο άκουσμα της ίδιας του της φωνής. Λες και ήθελε να δημιουργήσει κάποια απόσταση ασφαλείας, σε περίπτωση που εκείνη ακολουθούσε την πρόσκλησή του. Την πρόκλησή του.

    Πόσο λάτρευε το νερό! Και πόσο περισσότερο το είχε λατρέψει μέσα από εκείνη!
- "Νεράκι", του έλεγε κάθε φορά που ξυπνούσε μες τη νύχτα, διψασμένη. Κι αυτό, πιο πολύ για να τον καθησυχάσει. Να μην ανησυχεί για εκείνη. Να τον κάνει να πιστέψει πως, ούτε μία φορά δεν είχε πεταχτεί από τον ύπνο της εξαιτίας κάποιου… εφιάλτη.
Μόνο από δίψα.
- "Νεράκι…"

    Κάθε σταγόνα ωκεανού που τους χώριζε, είχε τώρα δα συνομωτήσει με εκείνη την Ίδια-Έταιρη Δύναμη που, γκρεμίζει και χτίζει Κόσμους από την αρχή. 
Εκείνη τη Δύναμη που αποφασίζει ποιος, με ποιόν, πότε, πού, πώς και… γιατί!
Ήταν σίγουρος, μέσα στην τρέλα της Σκέψης του πως, αν ένας από τους δυο τους δε ζούσε… αυτή η παραλία δεν θα υπήρχε.
    Ήταν σίγουρος πως, αν ένας από τους δυο, πάθαινε κάτι… χανόταν, έτσι ξαφνικά… ετούτος εδώ ο όρμος θα εξαφανιζόταν κι αυτός. Κι αν… κι αν κάποιος ρωτούσε τους ντόπιους στο νησί, θα εισέπρατε την ίδια αντερώτηση από καθέναν από αυτούς…
"Όρμος; Ποιος όρμος; Ποιο ταβερνάκι; Ποιο ξενοδοχείο;"
Ήταν σίγουρος πως, ολόκληρο το Νησί, είχε δημιουργηθεί σε μια στιγμή… Και τα σπίτια. Κι οι κάτοικοι. Κι οι μνήμες τους. Ακόμα κι οι Χάρτες που απεικόνιζαν ετούτο το σημείο του Πελάγους. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή που, η ανάσα που έβγαινε από το στήθος του όταν την πρωτοσυνάντησε… έφερε στα χείλη του τις λέξεις…
- "Θεέ μου! Τί γυναίκα είναι αυτή!"

Ήταν σίγουρος πως, αυτή εδώ η παραλία, γεννήθηκε μόνο και μόνο για να υπάρχει κάτι επάνω σε ετούτη τη γη που, να αντέξει το δάκρυ τους.
Όταν θα ερχόταν η Στιγμή.

    Έπετρεψε στο κορμί του να επιπλεύσει, δίχως να κάνει την παραμικρή κίνηση. Άφησε κάθε ήχο της μικρής αυτής παραλίας να εισβάλλει μέσα του, ελπίζοντας πως θα διώξει… θα αντικαταστήσει… θα απομονώσει κάθε μια από τις Φωνές που ούρλιαζαν μέσα του. Κι έμεινε για άλλη μια φορά, ακίνητος.

    Δεν έστρεψε το βλέμμα του ούτε μια στιγμή προς το μέρος της.
Της έδινε χρόνο. Να σκεφτεί. Να αποφασίσει…
Μα… και πάλι κορόιδευε τον εαυτό του. Ήξερε πολύ καλά πως, λίγο τον ένοιαζε το αν θα έχει το χρόνο να σκεφτεί ή όχι. Απλά, δεν έστρεψε το βλέμμα του προς εκείνη, μόνο και μόνο για να κάνει τη φωτιά μέσα της να φουντώσει ακόμα περισσότερο. Να της δώσει την εντύπωση πως, εκείνη ήταν που αποφάσιζε για κάθε κίνησή της. Να της δώσει την εντύπ-…!

Οι τρίχες στο κορμί του τινάχτηκαν!
Τον είχε ξαφνιάσει ο παφλασμός του νερού καθώς βούτηξε κι εκείνη κι άρχισε να κολυμπά προς το μέρος του.
Από τη μια στιγμή στην άλλη, αυτό το ίδιο το νερό που είχε αρχίσει να τον ηρεμεί, ένιωθε πια σαν χάδι. Χάδι σε ολόκληρο το κορμί του. Κάθε σημείο του. Μα κάθε…
Από τη στιγμή που εκείνη μπήκε στο νερό, λες κι άγγιζε ο ένας τον άλλο.
Όση απόσταση κι αν κατάφεραν να κρατήσουν μεταξύ τους, κολυμπώντας πότε κοντά και πότε πιο μακρυά ο ένας από τον άλλο, η κίνηση και μόνο του νερού εξαιτίας της, ένιωθε χάδι πάνω του.

Τρελή χορογραφία. Σαν καρχαρίες που μελετούσαν κάποιο κοπάδι ψαριών ακριβώς από κάτω τους και σχεδίαζαν το πώς θα κτυπήσουν… Αν και κάποιες φορές, θα έλεγε κανείς, έδειχναν σα να μελετούσαν ο ένας τον άλλο, περιμένοντας την κατάλληλη στ-...

Όχι. Δεν έπρεπε να επιτρέψει το παραμικρό! Θα ήταν κρίμα. Άδικο.
Άδικο και καθόλου αντάξιο και της μικρότερης από τις μάχες που είχαν δώσει.

Εκείνος στο στοιχείο του. 
Υπομονετικός. Κυνηγός. Από εκείνους που σέβονται το θήραμα και του δίνουν ευκαιρίες να μάθει όλα τα κόλπα τους. Από εκείνους τους κυνηγούς που ζουν μόνο για να δουν κάποια στιγμή, το θήραμά τους να τους κυνηγά.

Υπομονετικός και Σίγουρος... ή
Φοβισμένος και Διστακτικός;
Πόσο, μα πόσο όμοιες τακτικές!
Μόνο εκ του αποτελέσματος μπορεί κανείς να κρίνει τη διαφορά.

    Κάποια στιγμή, λες κι ήταν συννενοημένοι, ξανά… βγήκαν με αργές κινήσεις προς τα έξω και… κάπου κει, συνειδητοποίησε πως, τα ρούχα τους -φουστανάκι κοντό κι εσώρουχο για εκείνη… σόρτς και φανελάκι για εκείνον- δεν έφταναν όχι για να σκουπιστούν μα, ούτε για να κρατήσουν την νυχτερινή νησιώτικη ψύχρα.
Εκείνος δεν θα είχε πρόβλημα μα… εκείνη;

    Είχε μείνει ξαπλωμένη στην άκρη της θάλασσας, με το νερό ίσα που να καλύπτει το κορμί της. Και να το αποκαλύπτει. Και να το καλύπτει ξανά… και πάλι να το αποκ-…
Θα μπορούσε να την κοιτά μέχρι το ξημέρωμα και να ευγνωμονεί το κύμα που έπαιζε πάνω της, τόσο βασανιστικά.
Μα ξαφνικά, η αίσθηση της γύμνιας των κορμιών τους, έγινε ακόμη πιο έντονη. Με την καρδιά του να έχει αρχίσει ήδη να στέλνει λάθος μηνύματα στη Σκέψη. Αυτή η τόσο γνώριμη και για τους δυο, στιγμή… να νιώθει τόσο, μα τόσο αμήχανη για άλλη μια φορά.

Την πλησίασε, πάντα με αργές κινήσεις, μισοβυθισμένος κι εκείνος στο νερό και σταμάτησε παραδίπλα της, ακουμπώντας στους αγκώνες του.

    Η πρώτη κιόλας ματιά που αντάλλαξαν, ήταν αρκετή για να βάλουν κι οι δυο τα γέλια. Γέλιο τόσο γνήσιο. Τόσο βαθύ, κατευθείαν από την Ψυχή τους.
Το είχαν ανάγκη. Μα, περισσότερο ήταν μια ακόμα συνειδητοποίηση.
Ή μάλλον, δεν ήταν κάποια καινούρια… μα η επιστροφή της ίδιας που τους βασάνιζε από χτες…

Αμηχανία.

    Το κρύο είχε ήδη αρχίσει να αλλάζει την υφή της επιδερμίδας της κι ο… άγρυπνος εκείνος Ιππότης που, τον περισσότερο καιρό τον κρατούσε πιστό στον "Κώδικα", τον έκανε να σηκωθεί δίχως δεύτερη σκέψη και να 'θέσει και πάλι εαυτόν' εις τας…
    - "Ε, όχι και τώρα!", σκέφτηκε… "Τί θες δηλαδή ρε φιλαράκι; ήμαρτον πια!", μάλωσε και πάλι τον εαυτό του, για εκείνη τη φωνή που είχε αρχίσει να τον περιπαίζει, αποκαλώντας τον για άλλη μια φορά, 'Θύμα'.

    Μα όχι, διάολε! Το να φέρεις ένα ρούχο σε μια γυναίκα που κρυώνει, δεν σε καθιστά 'Θύμα'!
'Θύμα' μπορείς να θεωρείς τον εαυτό σου, όταν ξοδεύεις την ψυχή σου για εκείνη που, ενώ ο ιδρώτας της τρέχει ποτάμι, σου ζητά να ρίξεις στην πλατούλα της μία ακόμα ζακετούλα…
Ιππότη! Ε, Ιππότη!
Θύμα!

    Στάθηκε μπροστά της, κρατώντας το φανελάκι του.
- "Έλα, σήκω… θα κρυώσεις", της είπε, με ένα βλέμμα που και πάλι δεν επέτρεπε αντιρρήσεις.
Εκείνη σηκώθηκε κι αφού τίναξε πρόχειρα την άμμο από το δέρμα της αφέθηκε να τη σκουπίσει…
Πέρασε το αριστερό του χέρι στην πλάτη της και με το άλλο άρχισε να τη σκουπίζει ελαφρά με μικρές, σύντομες μα σίγουρες κινήσεις.
Λίγο τα μαλλιά, τους ώμους και την πλάτη της πιο έντονα, για να κυκλοφορήσει το αίμα, ένα κάπως αμήχανα ψεύτικο πέρασμα από το στήθος της και μετά κοιλιά, πόδια και πάλι έντονα. Επαγγελματικά. Αποστασιοποιημένα.

    - "Μείνε όπως είσαι", της είπε και πάλι κι άφησε το μπλουζάκι του στα χέρια της, -ίσως για να της δώσει την ευκαιρία να σκουπιστεί στα σημεία που, εκείνος, δεν είχε τολμήσει καν να ρίξει το βλέμμα του, από την ώρα που είχαν μπει στο νερό.
Επέστρεψε, κρατώντας τα ρούχα της.
Κράτησε το φορεμά της πάνω από το κεφάλι της, κοιτώντας την στα μάτια. Εκείνη υπάκουσε και πάλι, σαν παιδάκι και ύψωσε τα χέρια της. Το ύφασμα κολλούσε πάνω στη νωπή της επιδερμίδα, μα σύντομα είχε τελειώσει και με αυτό το task…

    Της έδωσε το εσώρουχό της, παίρνοντας για αντάλλαγμα το φανελάκι του κι επέστρεψε στα πράγματά τους για να ντυθεί κι εκείνος. Τί να ντυθεί δηλαδή; Μπόξερ και σορτς. Για το φανελάκι ούτε λόγος. Μούσκεμα ήταν.
Τον ακολούθησε, φόρεσε τα πέδιλά της -αυτή τη φορά, κουμπώνοντάς τα μόνη της- και με το φως από τα κινητά τους, μάζεψαν ό,τι είχαν φέρει μαζί τους.

Αμηχανία!
Μα, τί υπέροχο συναίσθημα! Γελώντας κι οι δυο και στην ουσία, δίχως να ανταλλάξουν άλλη κουβέντα, κινήθηκαν με γρήγορο ρυθμό προς το αυτοκίνητο, το οποίο ήταν στην άλλη μεριά της παραλίας.

    Ήταν η σειρά του να ανατριχιάσει… και πάλι. Η αίσθηση του χεριού της στην παλάμη του! Ασυναίσθητα, είχαν απλώσει κι οι δυο τα χέρια τους και τώρα περπατούσαν… έτσι. Με τα δάκτυλά τους μπλεγμένα. Σφιχτά. Λες και προσπαθούσαν να απορροφήσουν όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσαν, μέχρι την επόμενη Αμήχανη Στιγμή που, πιθανόν να δημιουργούσε εκ νέου, κάποιο "χάσμα" ανάμεσά τους.

Πόσο θα ήθελε, το αυτοκίνητο να ήταν ακόμη πιο μακρυά!
Ή να είχαν κατέβει με τα πόδια. Και να χρειαζόταν να περπατήσουν για ώρα, μέχρι να φτάσουν στο δωμάτιο.

    Το σφίξιμο στα δάκτυλά τους!
- "Θεέ μου πια! Βλαμμένο!", σκέφτηκε κι έκλεισε τα μάτια του για μια στιγμή. Μεγάλη σε διάρκεια στιγμή! Συνέλαβε τον εαυτό του να ανταποκρίνεται στις κινήσεις των δακτύλων της. Λες και τα κορμιά τους είχαν ένα δικό τους κώδικα επικοινωνίας που, όσο και να έπαιζαν αυτοί σύμφωνα με τους Κανόνες της Ψυχής και της Σκέψης τους, εκείνα συνομιλούσαν μια χαρά, κάθε που συναντούσε το ένα το άλλο.
Όπως και τότε.
Όπως πάντα!

    Τα τελευταία βήματά του, πριν φτάσουν στο αυτοκίνητο, γοργά και αποφασιστικά. Κάποια στιγμή ίσως και να την "έσερνε" πίσω του. Ακούμπησε το φανελάκι του στο καπώ, μαζί με τα κλειδιά και τα τσιγάρα της και της άρπαξε τη σακούλα με το νερό και τους καφέδες από το χέρι, παρατώντας τα κι αυτά επάνω στο καπώ και…
Απλά… την τράβηξε επάνω του.

Μία κίνηση.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 21




    Την μια στιγμή γελούσε ξέγνοιαστα, απολαμβάνοντας την επαφή των χεριών τους, την επόμενη ακριβώς, βρισκότανε στην αγκαλιά του. Το ένα του χέρι να την αγκαλιάζει γύρω απο την πλάτη, το άλλο να χουφτώνει τα μαλλιά της απο το σβέρκο χαμηλά και να πιέζει το κεφάλι της επάνω του. 

Έτσι απλά (ή πολύπλοκα). 

Μετά το πρώτο ξάφνιασμα, απλά κόλλησε το μάγουλο της στο στέρνο του, πέρασε τα χέρια της γύρω απο τη μέση του και έκλεισε τα μάτια. Χωρίς καν να τον κοιτάξει. Χωρίς καν να το σκεφτεί.

    Σφιχτή αγκαλιά. Σφιχτή. Απελπισμένη. Πεινασμένη- αλλά μια πείνα της Ψυχής και όχι του κορμιού. Απλά... το κορμί απολάμβανε την επαφή με τον δικό του τρόπο. Επαφή....Πόσον καιρό επιθυμούσε αυτή την επαφή των κορμιών, να νιώσει την επιδερμίδα του κάτω απο το μάγουλο της, τον χτύπο της καρδιάς του, την ανάσα του να δονεί το στέρνο του. Πόσες φορές είχε θελήσει να νιώσει την αίσθηση αυτή ακριβώς: το πόσο ζεστό θα είναι το κορμί του, το πως θα νιώθουν τα μπράτσα του γύρω της, το πως κουμπώνουν τα κορμιά τους. 

    Δεν ήθελε να ανοίξει τα μάτια της και να επιτρέψει στο βλέμμα του να χωθεί μέσα της απο τόσο κοντά. Δεν ήθελε να ξέρει τι θα γίνει παρακάτω. Δεν ήθελε ούτε καν να μάθει τι θα γίνει παρακάτω. Μόνο να μείνουν έτσι- για ώρες, όρθιοι δίπλα στο αυτοκίνητο και σφιχταγκαλιασμένοι σε εκείνη την ερημη παραλία, στη μέση του πουθενά, με τον ήχο του κύματος να ακούγεται στο background. Αμυδρά, πολύ αμυδρά- μιας και η καρδιά της χτυπούσε απίστευτα δυνατά και κάτω απο το μάγουλο της, ένιωθε την δική του να κάνει περίπου το ίδιο.

    Εκείνος συνέχισε να χώνει τα δάχτυλα του στα μαλλιά της, να τα ανακατεύει, να κρατάει το κεφάλι της πάνω του- το άλλο του χέρι να σφίγγεται γύρω της, δυνατά, σαν να μην χόρταινε την αίσθηση. Κάποια στιγμή, ακούμπησε το σαγόνι του στην κορυφή του κεφαλιού της- την ιδια στιγμή που εκείνη ανασήκωσε το πρόσωπο της ελαφρά και .... ένιωσε τα γένια του να χαιδεύουν τον κρόταφο της, το στόμα του σε απόσταση αναπνοής στην κυριολεξία. 

Αυτό ήταν.

    Τραβήχτηκε απο την αγκαλιά του, με την ανάσα κομμένη ξαφνικά, λες και δεν έφτανε ο αέρας να γεμίσει τα πνευμόνια της, εκείνος να μην έχει καταλάβει ακόμη, να βάζει την παλάμη της στο γυμνό του στέρνο, για να τον κρατήσει σε απόσταση ή να τον σπρώξει πίσω και εκείνος να καταλαβαίνει - και να την αφήνει την ίδια στιγμή. Κρύο ξαφνικά, μετά απο τη ζέστη της αγκαλιάς του, μα το είχε ανάγκη τώρα δα. Πήρε τα τσιγάρα και τον αναπτήρα της απο το καπώ, άναψε ένα ελπίζοντας να μην τρέμουν πολύ τα χέρια της και απομακρύνθηκε λίγο απο κοντά του. 

    Εκείνος ξεκλείδωσε το αυτοκίνητο και ακούμπησε στην πόρτα του οδηγού, με τα μπράτσα σταυρωμένα στο στήθος του, χαλαρός, άνετος. Κάπνισε ολόκληρο το τσιγάρο της κοιτάζοντας τη θάλασσα και νιώθοντας τα μάτια του στην πλάτη της. Μετά γύρισε χωρίς να τολμήσει να τον κοιτάξει, μάζεψε τα πράγματα τους απο το καπώ και μπήκε στην θέση του συνοδηγού. Νιώθοντας απίστευτη αμηχανία ξαφνικά. Εκείνος αναστέναξε δυνατά, άνοιξε την πόρτα του οδηγού, μπήκε μέσα και έβαλε μπρος. 

    Αδιανόητο αυτό που της συνέβαινε! Και τώρα, είχε νεύρα- πολλά νεύρα- με τον εαυτό της! νεύρα ή άγχος ή κάτι περίεργο τέλος πάντων: με αυτον τον άντρα είχανε κάνει έρωτα άπειρες φορές -με πάθος και εγκατάλειψη και λύσσα και απελπισία- και κάθε μια απο αυτές, να πεθαίνει λίγο ακόμη επειδή της έλειπε το άγγιγμα του- δηλαδή, αυτή ακριβώς η αγκαλιά απο την οποία τραβήχτηκε πριν λίγο. Και τώρα που την ζούσε επιτέλους, το μόνο που ένιωσε ήτανε πανικός. Όχι απλά φόβος, μα σκέτος, καθαρός πανικός! Λες και θα διαλυότανε σε χίλια κομμάτια, λες και κάποια τεράστια έκρηξη θα συνέβαινε και-

    Ο ήχος της πόρτας της την επανέφερε στο τώρα: είχανε φτάσει και εκείνος, είχε σβήσει τη μηχανή, είχε κατέβει, είχε έρθει απο τη μεριά της, είχε ανοίξει την πόρτα της και τώρα, την παρατηρούσε με μια ουδέτερη έκφραση στα πράσινα μάτια του, ο αγκώνας του ακουμπισμένος χαλαρά στην ανοιχτή της πόρτα, σκυμμένος ελαφρά προς το μέρος της.

    - "Κοπελιά; Χαλάρωσε λίγο..... Δεν θα σε φάω…", της είπε τώρα- και η επιλογή των λέξεων την έκανε να νιώσει φωτιά και πάγο ταυτόχρονα. Φωτιά σε όλο της το κορμί, μα πάγο κάπου ψηλά στο στομάχι της. Ένας περίεργος, πολύ περίεργος, άγνωστος και έντονος φόβος. Και αυτή η έντονη αντίθεση των αισθήσεων μέσα της, την τσίτωσε ακόμη περισσότερο. Για όνομα του Θεού δηλαδή! Τι διάβολο της συνέβαινε???? Έκανε λες και ήτανε κανένα 15χρονο- αν και, ένα σημερινό 15χρονο, θα του την είχε πέσει εδώ και ώρες, ειρωνεύτηκε τώρα τον εαυτό της- μη σου πω ότι ακόμη θα ήτανε εκεί, κάτω στην παραλία, να του χώνει περιποιημένα γλωσσόφιλα και να τρίβεται πάνω του.

    Βγήκε απο το αυτοκίνητο βράζοντας, επειδή ακριβώς δεν μπορούσε να καταλάβει τι στον κόρακα της συνέβαινε και αντιδρούσε έτσι, σαν καμιά φοβισμένη παρθένα του περασμένου αιώνα - ποια αυτή που, σε όλη της την ζωή, μια χαρά της έβγαινε το ερωτικό. Ιδίως μαζί του, της έβγαινε παραπάνω απο μια χαρά, καθ' όλη τη διάρκεια της μυστήριας σχέσης τους- μέχρι τώρα... Που, με το που ένιωσε το μούσι του στο πρόσωπο της, απλά, το έχασε εντελώς και το έβαλε στα πόδια! Γιατί φυσικά, επάνω ακριβώς απο εκείνο το μούσι, ήτανε το στόμα του... Αυτό το στόμα που την είχε στοιχειώσει για μήνες ολόκληρους......Και αντί να τo γευτεί επι τέλους, εκείνη έβαλε και το χέρι της στο στέρνο του να του πει "μη" ακόμη πιο ξεκάθαρα! Πάει, το έχανε, ξεμωραινόταν τώρα στα γεράματα, δεν εξηγείται αλλιώς......

    Μπήκε κατευθείαν στο υπνοδωμάτιο, να βρει ρούχα με το κεφάλι σκυμμένο, χαμένη στις μπερδεμένες σκέψεις της και στρίβοντας απότομα προς το μπάνιο, έπεσε με φόρα επάνω του. Στεκότανε στην πόρτα του δωματίου, με το ένα χέρι στην κάσα της, με ένα εξ ίσου περίεργο βλέμμα -δεν έμοιαζε αποθαρρυμένος ούτε τόσο δα απο την ανισόρροπη συμπεριφορά της. Έκανε να περάσει κάτω απο το χέρι του, αλλά εκείνος το κατέβασε ακόμη λίγο πιο χαμηλά- μπλοκάροντας της την έξοδο.

- "Κοίταξε με" της είπε με σοβαρή φωνή.

    Και ήθελε τώρα, απλά να ανοίξει η γη και να την καταπιεί, επι τόπου. Αλλά σήκωσε τα μάτια της στα δικά του, όπως και να'χει, χωρίς να του κρύψει αυτή τη φορά, κανένα απο τα συναισθήματα που έκαναν πόλεμο μέσα της. Αν μη τι άλλο, εκείνος είχε κερδίσει αυτό το δικαίωμα, εδώ και καιρό και σίγουρα, όχι χωρίς κόπο και πόνο. Και ήταν βέβαιη, απόλυτα, ανατριχιαστικά βέβαιη ότι εκεί μέσα, θα διάβαζε ό,τι ένιωθε, πολύ καλύτερα απο ότι θα κατάφερνε να του το περιγράψει η ίδια με λέξεις, ακόμη και αν προσπαθούσε. 

    Έμεινε για λίγο να κοιτάζει βαθιά στα μάτια της (και ναι, το να βουτάει μέσα της απο τόσο κοντά, ένιωθε 1000 φορές πιο έντονο, αλλά έμεινε ανοιχτή και τον άφησε να το κάνει χωρίς να τραβηχτεί) και μετά εκείνος, σήκωσε το χέρι του και άγγιξε το μάγουλο της με τις ακρες των δαχτύλων του,. Εκλεισε αυτόματα τα μάτια της, νιώθοντας αυτό το ανεπαίσθητο χάδι με όλη της την ψυχή, νιώθοντας ταυτόχρονα την ανάγκη να του μιλήσει, να το βγάλει σε λόγια. Μα εκείνος, την σταμάτησε πριν καν ανοίξει το στόμα της:

- "Shhhh...... Μην μιλήσεις. Μην πεις λέξη. Πήγαινε να κάνεις ένα καυτό μπάνιο" 

Και αγκαλιάζοντας το σβέρκο της με την παλάμη του, την έσπρωξε σταθερά προς το μπάνιο.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 22




    Τη μια στιγμή γελούσε ξέγνοιαστα, απολαμβάνοντας την επαφή των χεριών τους… την επόμενη ακριβώς, την είχε τραβήξει στην αγκαλιά του. Το ένα του χέρι γύρω από την πλάτη της. Δάκτυλα τεντωμένα, να καταλαμβάνουν όση περισσότερη επιφάνεια ήταν δυνατό... Και τα δάκτυλα του άλλου, ξεκινώντας χαμηλά από την πίσω μεριά του λαιμού της, να γλιστρούν, να μπλέκουν και να χώνονται με δύναμη μες στα μαλλιά της που, όσο κοντά κι αν ήταν κομμένα… του ήταν αρκετό για να γαντζωθεί πάνω τους! Έγειρε ελαφρά το κεφάλι του αριστερά και τράβηξε το δικό της προς το στέρνο του.

Όσο ψυχρή ήταν η αποψινή νύχτα, άλλο τόσο ζεστό ένιωσε το μάγουλό της πάνω στο στήθος του…

    Το ξαφνιασμένο της, "Αχ…", πνιγμένο και δίχως φωνή, έστειλε την καυτή ανάσα της, να τρυπά τη σάρκα του και να φτάνει όσο βαθειά δεν είχε φτάσει ποτέ της κι αυτή η ίδια. Ό,τι κι όπως κι αν το είχε βιώσει έως τώρα, μέσα από την όλη τρέλα του τελευταίου χρόνου… όσο σίγουρος κι αν ήταν για το "πώς νιώθει"… η σπονδυλική του στήλη βρισκόταν πολύ κοντά στα όρια κατάρρευσης.

Το "κοριτσάκι" του! Στην αγκαλιά του!

    Με τα χέρια της να βρίσκονται πλέον τυλιγμένα γύρω από τη μέση του, την κράτησε όσο πιο σφιχτά μπορούσε. Τα δάκτυλά του δεν είχαν σταματήσει στιγμή να χαϊδεύουν το κεφάλι της. Να παίζουν με τα μαλλιά της. Με εκείνον να κλείνει τη γροθιά του, τραβώντας τα από τις ρίζες και να την κολλάει ακόμα πιο δυνατά πάνω του.

    Απελπισμένη αγκαλιά. Γεμάτη αισθήσεις… Αισθήσεις τόσο ξεχασμένες που, φάνταζαν πρωτόγνωρες για εκείνον. Και για τους δύο μάλλον.
Εκείνη ακίνητη. Αμίλητη. με το βλέμμα χαμηλά. Να μην τολμάει να το υψώσει. Να μην τολμά να τον αναζητήσει. Δεν έδειχνε φόβο όμως η στάση της.
Διάολε… πώς θα μπορούσε να δείξει φόβο, έτσι κι αλλιώς; Αφού… ήταν Εκείνος!
Τα κορμιά τους είχαν γίνει Ένα, ζωές πριν. Ήξεραν ο ένας τον άλλο περισσότερο κι από τον ίδιο τον εαυτό τους. Έτσι ξεκίνησε. Έτσι συνέχισε. Έτσι και τώρα.

Ίσως τελικά, το κάθε 'Ξάφνιασμά" τους, να ένιωθε περισσότερο σαν "Επιτέλους", παρά σαν Έκπληξη.

    Έμειναν έτσι για αρκετή ώρα. Αγκαλιασμένοι σφιχτά. Με το ένα του χέρι να αλλάζει συνεχώς θέσεις πάνω στην πλάτη, στους ώμους, στη μέση της. Σαν να έψαχνε. Σα να ήθελε να καταγράψει κάθε καμπύλη του κορμιού της που βρισκόταν εντός… εμβέλειας.
Και μόνο μέχρι τη μέση.

    Στο κάτω κάτω… τίποτε από αυτή την πάλη των Ψυχών τους τώρα δα, δε θύμιζε και δεν κουβαλούσε επιθυμίες της Σάρκας. Που, ακόμα κι αν υπήρχε τέτοια επιθυμία, οι Ψυχές τους τώρα δα είχαν τόση, μα τόση ανάγκη αυτήν ακριβώς την αγκαλιά. Έτσι.

    Μόνοι. Με το κορμί του ακουμπισμένο στο αυτοκίνητό της κι εκείνη "κλειδωμένη" πάνω του… να αναπνέει το ακόμα υγρό του κορμί κι εκείνος να νιώθει κάθε ανάσα που έβγαινε από τα χείλη της, ολοένα και πιο καυτή, να διαπερνά ξανά και ξανά το στέρνο του και να γίνεται πνοή δική του.

    Μόνοι. Με τα κορμιά τους καθηλωμένα στην παραλία της και τα πόδια τους να αρνούνται να κάνουν την παραμικρή κίνηση. Λες και ισορροπούσαν… κάπου.
Τουλάχιστον, έτσι ένιωθε εκείνος.
Πως, αν τολμούσε να κάνει έστω κι ένα βήμα, θα γκρεμιζόταν κάθε τι γύρω του. Γύρω τους. Ακόμα κι εκείνη. Και θα βρισκόταν και πάλι, χαμένος στους Ωκεανούς, να παλεύει με τους δαίμονες και τα θηρία που έτρεφε η Ψυχή του.

    Μόνοι. Με τη Σελήνη να έχει υψώσει ένα θόλο γύρω τους που, κρατούσε μακρυά κάθε ήχο από το κύμα, κάθε γρύλο και τριζόνι, κάθε θρόισμα των φύλλων. Ακόμα και τον ίδιο τον άνεμο της νύχτας που, αδύναμος να διαπεράσει την ασπίδα τους, είχε κοπάσει και παραιτηθεί, αφήνοντας ελεύθερα κι απερίσπαστα τα κορμιά τους, να αισθάνονται αυτό που είχαν μοναδική ανάγκη.
Την επαφή.

    Μόνοι. Με το στήθος της να πιέζει το δικό του. Να νιώθει τους κτύπους της καρδιάς του να συγχρονίζονται με τους δικούς της.
Μα, ναι. Τί άλλο; Πώς αλλιώς;
Αν όχι αυτό… τότε, τί άλλο;

Αυτό το "Μαζί", το είχαν κατακτήσει εδώ και πολύ καιρό. Κι αυτό με πόνο. Με Αίμα. Δάκρυ. Ιδρώτα… Κάποτε της είχε πει πως… καταλαβαίνει πλέον, τί ήθελε να πει ο "ποιητής".

    Η ανάσα του γινόταν όλο και πιο βαθειά. Κινούσε ελαφρά το κεφάλι του αριστερά δεξιά. Να νιώθει τα μαλλιά της στο λαιμό του. Να τα χαϊδεύει με τα γένια του. Οι υπόλοιπες αισθήσεις του είχαν αρχίσει να επιστρέφουν κι αυτές.

Το "κοριτσάκι" του! Στην αγκαλιά του!

    Θεέ μου! Πόσο ήθελε να μυρίσει τα μαλλιά της. Κι ας ήξερε πως ήταν ό,τι πιο 'επικίνδυνο' εκείνη τη στιγμή. Στο μυαλό του πέρασαν, στιγμιαία μεν κοφτερά σαν ξυράφι δε, όλα όσα γνώριζε για τη φυσική επιλογή των ειδών… Για το λόγο που, η φύση θεωρεί ιδανικό, το θηλυκό να είναι λίγο πιο κοντό από το αρσενικό. Ήξερε πως θα έπαιζε με τη φωτιά. Θα το έχανε… Δεν έπρεπε. Δεν.
    - "Θέλω!", φώναξε με όλη του τη δύναμη το Μέσα του στην Καρδιά… κι εκείνη με τη σειρά της έδωσε εντολή στο κορμί, παρακάμπτοντας τη Σκέψη.

    Έσκυψε για να ακουμπήσει το σαγόνι του στην κορυφή του κεφαλιού της… να αφήσει ένα απαλό φιλί στα μαλλιά της και… να πάρει μια βαθειά ανάσα χωμένος μέσα τους. Όσο κοντά κι αν ήταν, του ήταν αρκετό για να χαθεί. Εκεί. Έτσι. Μέσα τους!

Μα…! Τίποτε τυχαίο τελικά!
Ούτε το παραμικρό!

Εκείνη, νιώθοντας τον να χαλαρώνει, σήκωσε ελαφρά το πρόσωπό της να τον αντικρίσει. Για πρώτη φορά εκείνη τη νύχτα!

    Αποτέλεσμα ήταν, τα χείλη του να μην αγγίξουν ποτέ τα μαλλιά της μα, αντί γι αυτό, να γλιστρήσουν στο πλάι κι άθελά του, τα γένια του να χαϊδέψουν τον κρόταφό της… το μάγουλο… όσπου το στόμα του να σταματά τελικά σε απόσταση αναπνοής… στην κυριολεξία!

Αυτό ήταν!

Έγειρε προς τα πίσω το κεφάλι της απότομα.
Έγειρε;
Όχι! Το τράβηξε!
Κι όχι μόνο το τράβηξε μα, έβαλε και τα χέρια της στο στήθος του για να τον κρατήσει σε απόσταση! Κάτι το οποίο έκανε πολύ εύκολα μιας και η αγκαλιά του είχε χαλαρώσει τόσο, αφού η ιδέα του να μυρίσει έστω για λίγο τα μαλλιά της, ήταν τόσο γλυκιά που, είχε εξασθενίσει κάθε επιθετική κι αμυντική λειτουργία του.

Στην αρχή, εκείνος δεν κατάλαβε… μα όταν επιτέλους συνειδητοποίησε πως η ροζ νεφέλη πάνω από το κεφάλι του είχε εξαφανιστεί, μάζεψε αμέσως τα χέρια του και την άφησε ελεύθερη...
Το αίμα του να παγώνει αμέσως, λες και είχε… δεν ξέρω…
Σκοτώσει;
Άνθρωπο; Έτσι νιώθει άραγε;
Έχοντας σκοτώσει Στιγμή;
Ευκαιρία;
Εμπιστοσύνη; Συναίσθημα;

Και… τελικά ποιο από όλα αυτά θα μπορούσε να ήταν το χειρότερο;

    Ξεκλείδωσε το αυτοκίνητο, άνοιξε την πόρτα και στηρίχτηκε για μια στιγμή πάνω της. Τα γόνατά του κομμένα και το στομάχι του να ανακατεύεται ολοένα και περισσότερο καθώς εκείνη άναβε ένα τσιγάρο κι απομακρυνόταν προς την άκρη της θάλασσας.
Αμέσως, μάζεψε τον εαυτό του, αφού πρώτα έριξε τα απαραίτητα καντήλια για "το σενάριο που έστηναν οι από πάνω"… και αφήνοντας ένα γελάκι που αν έσταζε εκείνη την ώρα, θα άρπαζε φωτιά ή ίδια η άμμος και θα έλιωνε κάνοντας όλη την παραλία, γυαλί.

    Σταύρωσε τα χέρια στο στήθος του, πήρε δυο ακόμα βαθιές ανάσες… πολύ βαθιές ανάσες… και την περίμενε μέχρι που εκείνη επέστρεψε στο αυτοκίνητο, αμίλητη και με το βλέμμα να παραμένει χαμηλό.
Εκείνος, αναστέναξε δυνατά, άνοιξε την πόρτα του οδηγού, μπήκε μέσα κι έβαλε μπρος.

    Η διαδρομή προς στο ξενοδοχείο, ακόμα πιο σύντομη από την κατάβαση. Ευτυχώς.
Έσβησε τα φώτα, τη μηχανή, έβγαλε τα κλειδιά, κατέβηκε, έκλεισε την πόρτα του και κινήθηκε προς τη δική της, εφόσον εκείνη, χαμένη στη Σκέψη της δεν είχε κάνει την παραμικρή κίνηση… (ή μήπως ήταν απλός, κενός, καινός, πανικός;)

Λες και είχε εμφανιστεί ξαφνικά μπροστά της, από το πουθενά, τίναξε το βλέμμα της τη στιγμή που εκείνος έσκυψε χαλαρά προς το μέρος της ακουμπώντας στην πόρτα του συνοδηγού...

- "Κοπελιά; Χαλάρωσε λίγο… Δε θα σε φάω", της είπε.

Κλείδωσε το αυτοκίνητο και κινήθηκαν προς την είσοδο.

Κι όμως… αυτή η απόσταση του φάνηκε ακόμα μεγαλύτερη κι από ολόκληρο το ταξείδι του.

    Το "κοριτσάκι" του! Την είχε στην αγκαλιά του. Σφιχτά. Κι εκείνη απλά, ακολουθούσε, κάθε κίνησή του. Την ένιωθε. Το ένιωθε στην ανάσα της. Στις καρδιές τους.
Μα… γιατί. Γιατί τον έσπρωξε με αυτόν τον τρόπο. Είδε κάτι;
Είδε κάτι από… το μετά;

Ξαναμάζεψε τον εαυτό του. Αυτή τη φορά, πολύ γρηγορότερα.
Δεν υπήρχε νόημα στο να βασανίσει τον εαυτό του με περισσότερες ερωτήσεις.
Ήταν εκεί. Μαζί της. Δίπλα της. 
Δίπλα της.

    Τις απαντήσεις όλες, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα τις είχε σύντομα. Όσο κι αν κρατούσε αυτό που τους έβγαινε… οι απαντήσεις θα έρχονταν. Απλά, δεν υπήρχε κανένας λόγος να γεννήσει ακόμα περισσότερες ερωτήσεις. Όχι μόνος του. Όχι στον εαυτό του. Όχι αυτήν τη φορά. Όχι τώρα. Οι ερωτήσεις που είχε φέρει μαζί του, ήταν προς Εκείνη.
Πλέον… οι ερωτήσεις θα ήταν σε Εκείνη. Βλέμμα. Ζωντανό.
Σε… απόσταση αναπνοής. Μόνο Έτσι.

Γι αυτό ήταν εκεί.

    Στάθηκε στην πόρτα του υπνοδωματίου, με το ένα του χέρι ακουμπισμένο στην κάσα της και την παρατηρούσε καθώς εκείνη έψαχνε για να βρει ρούχα να αλλάξει… με τις κινήσεις της να δίνουν την εντύπωση πως, είχε μπει σε λάθος δωμάτιο κι όχι στο δικό της.
Πήρε εσώρουχο κι ένα νυχτικό και δίχως να τον έχει πάρει είδηση, έκανε να στρίψει προς το μπάνιο. Έπεσε πάνω του... και πάλι ξαφνιασμένη. Έκανε να περάσει κάτω από το χέρι του μα εκείνος το κατέβασε, κλείνοντας της το δρόμο.

    - "Κοίταξέ με!", της είπε σε σοβαρό τόνο που, θύμιζε τόσο, μα τόσο πολύ τον τόνο της φωνής του… τότε. Στις αρχές της γνωριμίας τους. Τότε που, τίποτε δεν άφηνε την παραμικρή αίσθηση για το που θα έφτανε η σχέση τους, μόλις ένα χρόνο μετά!

    Εκείνη υπάκουσε. Και στο βλέμμα της φάνηκε πως είχε καταλάβει την πρόθεσή του. Ήθελε να μιλήσει κατευθείαν μέσα της. Δίχως λέξεις. Δίχως να περάσει η παραμικρή φράση από τη Σκέψη. Ήθελε να μιλήσει απευθείας, η Καρδιά του με τη δική της.
Πάντοτε δούλευε αυτό. Ακόμα κι όταν δεν έβλεπαν ο ένας τον άλλο.
Εκτός από τώρα, πρόσφατα… που είχαν απαγορεύσει και στις καρδιές τους να επικοινωνούν. Κι ας είχαν αυτές προλάβει να πουν τόσα πολλά την ώρα του… χαστουκιού.

    Έσκυψε το κεφάλι του προς το μέρος της με το βλέμμα του πάντα καρφωμένο στο δικό της. Αν συνέχιζε, θα έμπαινε μέσα στο κορμί της. Εκεί. Μέσα από το βλέμμα. Το είχαν ξανακάνει. Πότε ο ένας, πότε ο άλλος, έμπαιναν, διάβαζαν, έπαιρναν ανάσες μέσα στο κορμί του άλλου… και μετά έβγαιναν, επιστρέφοντας στο Εδώ του ο καθένας τους.

    Σήκωσε το χέρι του με μια σταθερή κι αργή κίνηση και το έφερε στο μάγουλό της, ακουμπώντας τις άκρες των δακτύλων του, με τον αντίχειρά του εκεί… λίγο πιο δίπλα από την άκρη των χειλιών της.
Σαν να ήταν διακόπτης, τα μάτια της έκλεισαν αμέσως και οι μύες του προσώπου της χαλάρωσαν. Ένας σπασμός μόνο στα χείλη της που θύμιζε προσπάθεια άρθρωσης κάποιας λέξης…

- "Shhhh… Μη μιλήσεις. Μην πεις λέξη. Πήγαινε να κάνεις ένα καυτό μπάνιο".

Κι αγκαλιάζοντας το σβέρκο της με την παλάμη του, την έσπρωξε σταθερά προς το μπάνιο.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23




    Την ίδια στιγμή που έκλεινε την πόρτα του μπάνιου πίσω της, την ίδια στιγμή το κορμί του γκρεμιζόταν στις παγωμένες πλάκες του πατώματος.
Ήταν μια πτώση που κράτησε μόνο μερικά δευτερόλεπτα.
Ήταν μια πτώση που κράτησε αρκετές ώρες.

Η δύναμη που χρειάστηκε όλο αυτό το διάστημα, από τη στιγμή που πάτησε το πόδι του στο νησί και μέχρι τώρα… είχε αντλήσει τέτοια ποσότητα ενέργειας από το κορμί και το μυαλό του που, τώρα δα, θα πλήρωνε το τίμημα.

    Ο χαρακτηριστικός ήχος του νερού από το ντους -σημάδι πως, εκείνη, αν μη τι άλλο θα ήταν απασχολημένη για αρκετή ώρα- ένιωσε σαν ανακούφιση, με αποτέλεσμα κάθε μυς του να υπακούσει στο κάλεσμα της Φύσης, η οποία σε τέτοιες περιπτώσεις… κατεβάζει απλά το διακόπτη, όταν καταλαβαίνει πως ο κάτοχος του οχήματος… επιμένει να καίει ετούτη την πανάκριβη/μονάκριβη μηχανή που του χαρίστηκε.

    Η ιδέα μάλιστα, του γυμνού κορμιού της κάτω από το νερό, έδωσε τη χαριστική βολή.
Είχαν μοιραστεί αμέτρητες φορές, στιγμές όπως αυτή. Κι όμως απόψε… ήταν όλα τόσο διαφορετικά! Κάθε τι που είχε συμβεί μέχρι εκείνη τη στιγμή, ερχόταν σε απόλυτη αντίθεση με τα όσα είχαν πεθυμήσει… ζητήσει… προβλέψει…
Προβλέψει;
Πόσο αστείο του φαινόταν πλέον…

    Με την πλάτη ακουμπισμένη στον τοίχο… έκλεισε τα μάτια του κι αφέθηκε. 
Το κορμί του ξεκίνησε να γλιστρά, με αργό ρυθμό, μα σταθερά… και τελικά, να σωριάζεται. Τα γόνατά του λυγισμένα, κάποια στιγμή, παραδόθηκαν κι αυτά στους Νόμους της Φύσης κι αφού ταλαντεύτηκε για μερικά δευτερόλεπτα, λες και προσπαθούσε να επιλέξει το σημείο πτώσης… βρέθηκε καθισμένος έξω από την πόρτα του μπάνιου.

    Μάζεψε τα πόδια του κι αγκάλιασε τα γόνατά του σφιχτά. Όσο σφιχτά κρατούσε και το "κοριτσάκι" του, μερικά λεπτά νωρίτερα. Το κλάμα του δυνατό και σιωπηλό.
Και μάλιστα, τόσο σιωπηλό που, όλη αυτή η ενέργεια, η οποία υπό άλλες συνθήκες θα είχε εκτονωθεί ως λυγμοί, ουρλιαχτά, βρισιές και μπουνιές στους τοίχους… απλά έφερε ισχυρούς σπασμούς σε κάθε μυ του σώματός του.

Προφανώς ήταν η νύχτα των πνιγμένων, η αποψινή.
Πνιγμένοι αναστεναγμοί.
Πνιγμένα συναισθήματα.
Πνιγμένα αναφιλητά.

Έκλαψε για αρκετή ώρα και μάλιστα, όσο άκουγε το νερό να τρέχει, από την άλλη μεριά της πόρτας, τόσο πιο δυνατοί οι σπασμοί του.

    Η πίεση του νερού ελαττώθηκε. Αυτό σήμαινε πως, εκείνη, θα έβγαινε από στιγμή σε στιγμή.
Το τελευταίο που ήθελε εκείνος ήταν το να τον δει σε αυτήν την κατάσταση.
- "Θεέ μου! Τί σου συμβαίνει πια! Τί; Σύνελθε! Σύ-νελ-θε!", μονολόγησε. Σηκώθηκε αμέσως από το πάτωμα και κατευθύνθηκε στην κουζίνα, τα μάτια του πρησμένα και κατακόκκινα. Δεν προλάβαινε να τα συνεφέρει. Έπρεπε να σκεφτεί κάτι στα γρήγορα. Μια δικαιολογία.
Ένα "κάτι" που είχε μπει στο μάτι του.
Τον καπνό ενός τσιγάρου που άναψε.
Την νύστα που τον φλέρταρε για μέρες.
Ένα ψέμα τέλος πάντων.

…την Αλήθεια! 

Δεν είχε βρεθεί εκεί για να πει ψέμματα.
Όχι απόψε.
Όχι σε εκείνη.
Ούτε στον εαυτό του.

    Έριξε μόνο λίγο νερό στο πρόσωπό του, πιο πολύ για να συνέλθει εκείνος κι όχι για να κρύψει κάτι... και βγήκε στο μπαλκόνι.
Το βραδινό αεράκι βέβαια, βοήθησε αρκετά στο να καθαρίσει η ματιά του.
Αν τον έβλεπε τώρα δα κανείς, θα έλεγε πως, έδειχνε απλά άυπνος. Κουρασμένος.

Μα, εκείνη… δεν ήταν ο Κανείς.

    Η φωνή της βελούδινη.
Χαμηλός τόνος. Κάπως βραχνή. Δεν θα την χαρακτήριζε αισθησιακή… μα, όπως και να είχε, οι λέξεις της χάιδεψαν τα αγριεμένα από το θαλασσινό νερό μαλλιά του, το πρόσωπό του… τους ώμους και τα μπράτσα του… το στέρνο και το στήθος του… το στομάχι του που επέμενε να συσπάται και… θα κατέβαιναν κι άλλο αν δεν…

    - "Μάτια μου; Είσαι εντάξει;", τον ρώτησε. Το καυτό νερό την είχε ηρεμήσει τόσο πολύ που, είχε ανακτήσει αρκετή από τη δύναμή της. Εκείνη την ψυχική δύναμη που είχε κρατήσει ζωντανή τη σχέση τους σε στιγμές, κατά τα άλλα "ολικής καταστροφής" για τα απλά, ανθρώπινα δεδομένα.

    - "Ε… Ε; Ναι. ναι… μια χαρά είμαι. Έκανες ντουσάκι;", την ρώτησε εκείνος με τον πιο αφελή τρόπο, λες και δεν ήταν προφανής η απάντηση.

Παρόλο που είχε πάρει ρούχα μπαίνοντας στο μπάνιο… την είδε να στέκεται στην μπαλκονόπορτα με μια πετσέτα να τυλίγει το κορμί της. 

    Τίποτε, εκείνη τη στιγμή, που να θυμίζει στο παραμικρό τις αμήχανες στιγμές που μοιράστηκαν τα τελευταία δυο εικοσιτετράωρα.
Η στάση της γεμάτη σιγουριά, λες και είχε έρθει η σειρά της να πάρει τον έλεγχο. Κι όμως, μέσα στα μάτια της, εκείνος διέκρινε μια "άνιση" μάχη που δινόταν μέσα της. 

    - "Ναι. Ήταν υπέροχο. Το χρειαζόμουν. Περίμενε μόνο να ζεσταθεί το νερό, γιατί έχω την εντύπωση πως το κατανάλωσα όλο…", του απάντησε, με τη φωνή της σε απόλυτη αρμονία με το χαμηλό φωτισμό, την ησυχία της νύχτας, την ανάλαφρη ένδυση τους.


    Έσφιξε τη γροθιά του, για να κρατήσει τον αναστεναγμό που, προσπαθούσε μάταια να αφήσει το στήθος του εδώ και ώρα και της απάντησε, "Ναι. Θα κάνω ένα τσιγαράκι και θα πάω κι εγώ. Είναι υπέροχη η νύχτα! Υπέροχο μέρος. Μόνο τώρα καταλαβαίνω το γιατί επιμένεις να έρχ-…"

    - "Στις εννέα του μήνα φεύγω", τον διέκοψε απότομα. "Σε μία εβδομάδα", συνέχισε και το βλέμμα της καρφώθηκε στο δικό του.
Εκείνος ένιωσε τη ματιά της να τον φυλακίζει με τέτοια δύναμη που, κάθε προσπάθεια απόδρασης, θα ήταν απλά αστεία και θα είχε τραγικά αποτελέσματα.
Παρόλα αυτά, προσπάθησε απεγνωσμένα να αντισταθεί. Από ένστικτο. Από βλακεία.
- "Μα, μια βδομάδα είναι αρκ-…"
- "Δεν ήρθες για να μείνεις… Έτσι δεν είναι; Λοιπόν; Σε πόσες μέρες; Αύριο; Μεθαύριο; Τώρα;", τον ρώτησε κι εκείνος ένιωσε τη φωνή της να έρχεται από παντού! Οι λέξεις της έσκαγαν η μία μετά την άλλη σε διάφορα σημεία του κορμιού του με εκείνο το "Τώρα", να τον χτυπάει στην Καρδιά. Κατευθείαν… αφού το "Μάτια μου" που είχε προηγηθεί, τον είχε θέσει off guard.
- "Κι αν αρνηθώ;", συνέχισε εκείνη, σε πιο έντονο ύφος. "Αν αρνηθώ να σου δώσω τις απαντήσεις που θέλεις... Τί θα κάνεις; Θα φύγεις έτσι κι αλλιώς; Θα μείνεις μέχρι να τις πάρεις;"

Το τσιγάρο που ετοιμαζόταν να ανάψει, έσπασε μέσα στα δάκτυλά του κι ο καπνός κόλλησε στην ιδρωμένη του παλάμη.

- "Ήμουν μια ανάσα δίπλα σου κι όμως… προτίμησες να κλάψεις μόνος"… και η ματιά της χώθηκε ακόμα πιο βαθειά μέσα του. Κάθε άμυνά του ηταν πλέον ανύπαρκτη.

Αρκέστηκε μόνο στο να την κοιτάξει με ένα βλέμμα αγνής απορίας…

- "Θεέ μου! Βλήμα!", μονολόγησε εκείνη. "Δεν με είδες… έτσι δεν είναι; Ούτε καν με άκουσες όταν άνοιξα την πόρτα του μπάνιου και σε ρώτησα, 'Τί έχεις'…", των ρώτησε και η έκφραση απορίας στο πρόσωπό της έδειχνε ακόμα μεγαλύτερη από τη δική του.

    Προχώρησε προς το μέρος του. Ξυπόλητη ήταν κι ο ήχος από τις γυμνές πατούσες της στο πάτωμα τον έφερε ένα βήμα πριν από μια νέα κατάρρευση. Έμεινε αμίλητος. Δίχως ανάσα καν. Το βλέμμα καρφωμένο στο σκοτάδι που απλωνόταν πέρα, στον ορίζοντα.

    Κάθισε στο γόνατό του, έβγαλε ένα τσιγάρο από το πακέτο της, το άναψε… κι αφού τράβηξε μια τζούρα που γέμισε τα πνευμόνια και τον εγκέφαλό της με αυτήν τη μαγική ουσία που, κρατά τη Σκέψη ζωντανή… του πρόσφερε το τσιγάρο, μιας κι εκείνος είχε ήδη σπάσει το τρίτο στη σειρά.

Του ανακάτεψε τα μαλλιά γελώντας, λες κι είχε μπροστά της κάνα μικρό παιδί και σηκώθηκε από το γόνατό του, πηγαίνοντας προς τον καναπέ.

- "Είναι δύο το πρωί", του είπε… "Αν συνεχίσεις να τα σπας, δε θα μας μείνει τσιγάρο για μετά. Άντε. Θα πρέπει να έχει ζεστάνει το νερό".




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24




    Τη στιγμή που έκλεισε την πόρτα του μπάνιου πίσω της, απλά, άρχισε να τρέμει σαν το ψάρι- η παλάμη του ακόμη να καίει το δέρμα γύρω απο το σβέρκο της. Καθυστερημένο σοκ, ίσως. Με το που κατάλαβε ότι τα δόντια της σχεδόν χτυπάγανε, άνοιξε τέρμα το νερό του ντους - τουλάχιστον να μην ακούγεται.

    Χώθηκε κάτω απο το καυτό νερό, όπως ήτανε, χωρίς καν να το καταλάβει: με ότι φορούσε ήδη και κρατώντας σφιχτά τα ρούχα που είχε πάρει μαζί της για να αλλάξει. Μούσκεμα όλα- της ερχότανε ότι θα καταρρεύσει εντελώς και -

    Και κάπου εκεί, άρχισε να το παίρνει αλλιώς. Ίσως επειδή, εδώ και κάμποσα χρόνια, σε στιγμές έντονων κρίσεων, πάντα μέσα της γινότανε ακόμη πιο ψύχραιμη. Όταν ο κόσμος κατέρρεε γύρω, το Μέσα της κρατούσε γερά τα μπόσικα- πράγμα που την είχε ήδη γλυτώσει κανα δυο φορές απο το θάνατο- απο την ολοκληρωτική και μη αναστρέψιμη τρέλα, πολύ περισσότερες απο δυο. 

    Έβγαλε τα ρούχα της και στύβοντας τα μεθοδικά ένα ένα (φόρεμα, νυχτικιά, δύο εσώρουχα), τα παράτησε στη γωνιά έξω απο το χτιστό ντους. Μετά, ακούμπησε τα χέρια της στον τοίχο και κλείνοντας τα μάτια, έσκυψε το κεφάλι της- να νιώσει το νερό στον σβέρκο κ τους ώμους της- εκεί ακριβώς που πριν λίγο, έκαιγαν τα δάχτυλα του. Το μυαλό της ξαφνικά, να δουλεύει φουλ. 

Εκείνος είχε έρθει ως εδώ. Απο την άλλη άκρη της γης. Είχε έρθει ως εδώ για να την βρει. Και επειδή σαφέστατα, τα παραμύθια είναι κόκκινα σαν αίμα, δεν είχε έρθει για να μείνει.

Εκείνο το happily ever after των παραμυθιών, ήτανε για απλούς ανθρώπους- όχι γιατί ίσχυε, μα γιατί τους ήταν απαραίτητες τέτοιες αυταπάτες. 

Είχε έρθει ως εδώ, με ένα μεσαίου μεγέθους σακ βουαγιαζ. Ελάχιστα πράγματα, για ένα τέτοιο ταξίδι, κατευθείαν απο την άλλη άκρη της γης. Και φυσικά, δεν της είχε πει ολόκληρη την αλήθεια- τουλάχιστον, όχι την όποια αλήθεια συμπεριλάμβανε το μετά του.

Θεε μου!

Δεν είχε ιδέα πόσο χρόνο είχανε! Και η σκέψη την εκανε να πεταχτεί απο το ντους, όπως ήτανε και να ανοίξει την πόρτα-

    Εκείνος καθισμένος χάμω, έξω ακριβώς απο το μπάνιο, το κεφάλι μέσα στα χέρια του, οι αγκώνες στα γόνατα του, το κορμί του να συσπάται δυνατά, σαν να τον διαπερνούσε ηλεκτρισμός- πολλά πολλά volts. Έμεινε κοκαλωμένη να τον κοιτάζει και μετά, έσκυψε απο πάνω του και το μόνο που μπόρεσε να αρθρώσει ήτανε ένα "Αγάπη μου? Τι σου συμβαίνει?", στάζοντας όλη την ώρα νερά και έτοιμη να γονατίσει πλάι του και να τον πάρει αγκαλιά. Σφιχτά. Να τον καλύψει με το κορμί της, να του δώσει ενέργεια απο την δική της, που είχε επιστρέψει ξαφνικά, full force.. 

    Δεν την άκουσε καν -δεν την κατάλαβε καν- "Μίλησε μου!" του φώναξε τώρα απελπισμένη, συνειδητοποιώντας ότι εκείνος .... έκλαιγε! Έκλαιγε σιωπηλά! Χωρίς να βγάζει κανένα ήχο!- Στασου- έκλαιγε ή ούρλιαζε? Και ναι..... Απλά, δεν την άκουγε.... Λες και δεν υπήρχε εκεί, πλάι του, να στάζει ολόκληρη επάνω του, νερό και σαπουνάδα.Το στομάχι της δέθηκε κόμπος και οπισθοχώρησε αργά και προσεκτικά προς το μπάνιο, παγωμένη τώρα εντελώς. Έκλεισε απαλά την πόρτα και ακούμπησε πάνω της, κλείνοντας τα μάτια.

    Η κατάσταση πήγαινε απο το κακό στο χειρότερο και στο μεταξύ, το νερό του ντους έτρεχε μόνο του εδώ και ώρα, ξεχασμένο εντελώς. Great! Τι στον δαίμονα τους συνέβαινε! Πως ήτανε δυνατόν, να γαμιέται έτσι η επαφή τους??? Ανατρίχιασε όταν σκέφτηκε εκείνο το "beware what you wish for" - και αμέσως μόλις το συνειδητοποίησε, πάγωσε μέχρι μέσα.

    Έκλεισε το νερό εντελώς μηχανικά, το μυαλό της τώρα να έχει πάρει εντελώς άλλη διαδρομή και έψαξε κάτι να φορέσει. Μα φυσικά..... "Nice touch, assholes!" σκέφτηκε κοιτώντας ειρωνικά προς τα πάνω, και τελικά, αυτό το χιουμοράκι του αφεντικού και των βοηθών του, είχε αρχίσει να της δίνει στα νεύρα σοβαρά, οπότε, απλά, τύλιξε την πετσέτα γύρω της όσο καλύτερα μπορούσε, ελπίζοντας να μην λυθεί αυτή στα καλά καθούμενα -ένα ακόμη δωράκι απο ψηλά για εκείνο το assholes- και κάνοντας αρκετή φασαρία, βγήκε απο το μπάνιο και έψαξε κατευθείαν να τον βρει.

Τον πέτυχε στη βεράντα- μαλλιά και γένια άγρια απο το αλάτι, βλέμμα πιο άγριο ακόμη (απο τη Μάχη του με ό,τι ήτανε αυτό με το οποίο πάλευε μέσα του, για άλλη μια φορά). 

"Αχ βρε Ερμή μου....." σκέφτηκε τώρα, αλλά αντάλλαξε μαζί του μερικά pleasantries για το νερό που είχε κρυώσει, το ντους, κλπ, προσπαθώντας να επιβεβαιώσει τις υποψίες της- μέχρι που δεν άντεξε άλλο. Λες και οση δύναμη έφευγε απο εκείνον, έμπαινε μέσα σε εκείνη (και το ανάποδο).

- "Στις εννέα του μήνα φεύγω", τον διέκοψε απότομα. "Σε μία εβδομάδα"

- "Μα, μια βδομάδα είναι αρκ-…" τον άκουσε να της λέει, πράγμα που επιβεβαίωσε τις υποψίες της. 

- "Δεν ήρθες για να μείνεις… Έτσι δεν είναι; Λοιπόν; Σε πόσες μέρες; Αύριο; Μεθαύριο; Τώρα;" του φώναξε, χτυπώντας τον με τις λέξεις, μια μια, όλη την ώρα κοιτώντας τον στα μάτια. Και ξεστομίζοντας το, της ήρθε να ουρλιάξει, να κάνει ό, τι θα ήταν απαραίτητο για να τον κρατήσει όσο γινότανε περισσότερο κοντά της: 

- "Κι αν αρνηθώ;" η φωνή της να νιωθει ακόμη πιο σκληρή, ακόμη πιο άγρια, ακόμη πιο απελπισμένη. "Αν αρνηθώ να σου δώσω τις απαντήσεις που θέλεις... Τί θα κάνεις; Θα φύγεις έτσι κι αλλιώς; Θα μείνεις μέχρι να τις πάρεις;"

    Τα δάχτυλα του δεν τα κατάφερναν καθόλου με τα τσιγάρα της (είχε ήδη σπάσει τρία) και προχωρώντας κοντά του, του πήρε απο τα χέρια το τεταρτο τσιγάρο στη σειρά, πριν το σπάσει και αυτό, κάθισε στο γόνατο του , το άναψε τραβωντας μια γερή τζούρα και του το έδωσε. 

    Την κοίταξε με εκείνο το αθώο βλέμμα που έκανε τα πράσινα μάτια του να φαίνονται ακόμη πιο μεγάλα, ακόμη πιο στρογγυλά και αθώα (ωωω ναι- ήτανε μανούλα στις αλλαγές- τουλάχιστον σε αυτές που καθόριζαν και την δική της διάθεση), και εκείνη η δεσποσύνη μέσα της, που πριν λίγη ώρα, ένιωθε πανικό, ήθελε τώρα δα, απλά να πετάξει την πετσέτα της και να τον βάλει κάτω.... 

    "Κοπελιά- Συμμάζεψε τις τρελές που κουβαλάς μέσα σου, γιατί εδω πέρα σήμερα, ξεφεύγει η κατάσταση σταθερά- και όχι σε καλή κατεύθυνση" είπε στον εαυτό της και ανακατεύοντας του τα μαλλιά, σηκώθηκε και απομακρύνθηκε απο κοντά του, νιώθοντας ετοιμοπόλεμη και με το σπαθί στο χέρι- μιας και όντως, εκεί, μέσα σε εκείνο το δωμάτιο, επάνω σε εκείνο το νησί, δεν ήτανε μόνοι οι δυο τους- όπως σαφέστατα δεν υπήρξανε οι δυο τους μόνοι, απο την πρώτη κιόλας στιγμή που συναντήθηκαν "τυχαία" (πράγμα που ξέρανε και οι δύο πολύ καλά, μα τώρα δα, το ζούσανε live και οι τρίχες στον σβέρκο της ήτανε όλες όρθιες ξαφνικά). 

    - "Είναι δύο το πρωί", του είπε, υιοθετώντας ένα ανάλαφρο ύφος που δεν ένιωθε καθόλου… "Αν συνεχίσεις να τα σπας, δε θα μας μείνει τσιγάρο για μετά. Άντε. Θα πρέπει να έχει ζεστάνει το νερό".




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 25




    Έφερε το τσιγάρο στα χείλη του.
Χείλη μισάνοικτα. Θύμιζαν φιλί. Φιλί μισό. Δάκτυλα που έτρεμαν. Και πάλι. Οι Μάχες του αμέτρητες. Κάθε Θηρίο που βρήκε Μέσα του και Ήττα.
Και κάθε Ήττα, Νίκη.
Νίκες πληρωμένες με ασύλληπτες ποσότητες Πόνου. Πόνος-Εισητήριο για τον επόμενο Προορισμό.

- "Αν υπάρχει Ιθάκη, θεέ μου… ας είναι Εκείνη", είχε ψιθυρίσει στον αέρα, κατεβαίνοντας από το καράβι. 

    Η καρδιά του χτυπούσε ασυνάρτητα, την ώρα που άγγιζε το φίλτρο από το τσιγάρο στην άκρη των χειλιών του. Τσιγάρο σβηστό. Εδώ και ώρα. Τσιγάρο δικό της!
Η μυρωδιά της νικοτίνης εθιστική. Ερεθιστική.
Κινήθηκε κυκλικά, χαιδεύοντάς το στα χείλη του αργά. Χείλη που, τώρα δα, έτρεμαν κι αυτά.

Φιλί…
Ούτε ένα από τα πιθανά σενάρια που, περνούσαν σαν αστραπή από μπροστά του εδώ και μέρες, δεν πλησίασε στο ελάχιστο τα όσα συνέβησαν, από την ώρα που αντίκρυσαν ο ένας τον άλλο.
Πόσο έξω έπεσε! Μα, από όσα μπορούσε να καταλάβει… άλλο τόσο έξω θα είχε πέσει κι Εκείνη. Ήταν στιγμές που έδειχνε να θυμώνει… να οργίζεται με τον εαυτό της και τις αντιδράσεις της σε κάθε του κίνηση.
Αν και… λογικό, εδώ που τα λέμε, μιας και για Εκείνη… όλο αυτό που ζούσε τα τελευταία δυο εικοσιτετράωρα ήταν, αν μη τί άλλο… κάτι περισσότερο από Απρόσμενο.

- "Απρόσμενο!", σκέφτηκε… "Λέξη κι αυτή!"
Μα, δεν ήταν ώρα για τέτοιου είδους αναλύσεις.

    Άφησε ένα τελευταίο φιλί στην παγωμένη γόπα από το τσιγάρο της και την άφησε και πάλι στο τασάκι. Προσεκτικά. Λες κι έβαζε ένα μωρό για ύπνο. Ένα μωράκι.
Δικό του μωράκι.
Σαν από ψυχαναγκασμό, πάλεψε να την αφήσει στο ίδιο σημείο που τη βρήκε. Με την άκρη του δείκτη του να επιδίδεται, σαν άλλος Πλοηγός, σε "διορθωτικές μανούβρες"…
Παίζει και να του πήρε καναδυό λεπτά μέχρι που, μια αστραπή, στο βάθος του ορίζοντα, τον επανέφερε στο Τώρα. Στο Εδώ.

Σαν αγρίμι, τα ρουθούνια του άνοιξαν διάπλατα και γέμισε τα πνευμόνια του με τον υγρό και μάλλον ψυχρό, νυχτερινό αέρα. Θύμιζε βροχή.
Θύμιζε Ζωή.

Γύρισε το βλέμμα του προς το σαλόνι… Εκείνη, κουλουριασμένη ακόμα στον καναπέ, στο σημείο που έκανε γωνία, να δείχνει γαλήνια. Η ανάσα της αργή και βαθειά.
Ίσως ταξείδευε.
Στο χρόνο;
Στο "Πριν" τους; Σε κάποιο από τα "Μετά"; 
Άραγε… είχε πάει εκεί για να τον συναντήσει;

Κι αν ήταν στο "Πριν"… Μήπως είχε γυρίσει εκεί, για να αλλάξει τη ροή του σεναρίου έτσι ώστε, επιστρέφοντας στο Τώρα τους, αντί να είναι μόνη σε έναν καναπέ… να είναι στην αγκαλιά του;
Κι αν ήταν σε κάποιο από τα "Μετά"… ήταν κι αυτός εκεί; Κι αν ξυπνούσε Εκείνη τώρα δα και τον έβλεπε μπροστά της… θα χαιρόταν ή θα έντυνε το βλέμμα της η απογοήτευση;

    - "Ήμαρτον πια βλαμμένε! Ξεκόλλα! Ξεκόλλα γιατί έφυγε κι η δεύτερη μέρα και πέρα από ένα χαστούκι και μια αγχωμένη αγκαλιά, δεν κατάφερες να περάσεις ούτε ένα μήνυμα. Μια αγχωμένη αγκαλιά και μια βουτιά στο βλέμμα της που, έφερε εσένα να φιλάς σβησμένες γόπες στο τασάκι κι Εκείνη να κοιμάται μόνη σε ένα καναπέ"…
Λόγια κι ευθύνες που έριξε στον εαυτό του που, όσο σιωπηλά μονολόγισε άλλο τόσο εκκωφαντικά έσκασαν στο στήθος του.

Κοίταξε την ώρα στο κινητό του… Ήταν ήδη τέσσερις και μισή το πρωί.
Μα, στο μπαλκόνι, δεν καθόταν περισσότερο από μισή ώρα…
Πώς!
Σηκώθηκε και πλησίασε προς το μέρος της.
Έστειλε τη ματιά του στο ταβάνι… Όπως συνήθιζε να κάνει κι Εκείνη ανάμεσα στις λέξεις, όταν προσπαθούσε να οργανώσει τα Λόγια που ζωγράφιζε η Σκέψη της.

    - "Θεέ μου! Ήμουν δυο ώρες μες στο μπάνιο!", σκέφτηκε.
Δυο ώρες καθισμένος στο πετρόχτιστο μπάνιο, με το ντους στραμμένο πάνω του, να πέφτει με δύναμη…
Σιγά σιγά, άρχισε να θυμάται. 

    Δυόμιση ώρες πριν, με Εκείνη να έχει ανακτήσει κομμάτι από τον Εαυτό της κι εκείνον να την ακούει παγωμένος… συνειδητοποιώντας ότι... τον είχε δει! Διπλωμένο. Εκεί. Χάμω. Στο πάτωμα. Μικρό κι αδύναμο. Να κλαίει. Να παραδίδεται.
Θυμήθηκε να μπαίνει κι αυτός, με τη σειρά του, στο ντους… να ανοίγει τη βρύση και με το καυτό νερό να πέφτει στο κορμί του, να παραδίδεται και πάλι. Ξανά. Καθισμένος κάτω. Για άλλη μια φορά. Να κλαίει.
Να έχει το νερό για δάκρυ… λες και…
Λες και είχε στερέψει κάθε σταγόνα του, μέσα στους τελευταίους δυο τρεις μήνες που είχαν να συναντηθούν. Που είχαν καν να μιλήσουν.
Όπως…

    Βγαίνοντας από το μπάνιο, είχε κατευθυνθεί προς το σαλόνι.
Τρία… τέσσερα βήματα και στο πέμπτο… να μένει ακίνητος, με τα μάτια γουρλωμένα και μη τολμώντας να βγάλει την ανάσα από μέσα του.
Να κατεβάζει ασυναίσθητα τα χέρια μπροστά του… χαμηλά… να κρύψει τη γύμνια του και να επιστρέφει πατώντας στα δάκτυλα για να πάρει το μπόξερ του από το μπάνιο.

    - "Κι όμως… Κι όμως, θεέ μου, έτσι θα έπρεπε να είναι αυτή η νύχτα", είχε παραπονεθεί στο Σεναριογράφο. Στιγμιαία βέβαια. Κι αυτό γιατί, υπήρχε μεγάλη πιθανότητα, σεναριογράφος στη ζωή του να είναι ο καθένας για τον εαυτό του… κι όχι "κάποιος τρίτος".

    Εκείνη είχε αποκοιμηθεί. Φυσικά!
Πόσο να αντέξει μια Ψυχή! Ακόμα και για Πλάσματα όπως κι οι δυο τους, η Ανθρώπινη Στολή αποδεικνύεται, κατά διαστήματα, αδύναμη. Κι απλά υπακούει σε κάποιους από τους Νόμους της Φύσης.
Της Ανθρώπινης Φύσης.

    Είχε τιναχτεί από το Λήθαργό του, αφού μετά από σχεδόν δυο ώρες χρήσης, το νερό από το ντους έβγαινε παγωμένο. Το ένιωσε ξαφνικά, πάνω στο δέρμα του που είχε σφίξει και πονούσε. Θα πρέπει, λογικά, πάνω στο μισάωρο, να είχε ήδη παγώσει το νερό, μιας και Εκείνη δεν είχε πολλή ώρα που είχε βγει από το μπάνιο.

    - "Βλαμμένε! Βλαμμένε, πια! Μιάμιση ώρα κάτω από το παγωμένο νερό!", είπε στον εαυτό του, αμέσως μόλις κατόρθωσε να κάνει την προσθαφαίρεση. Πράξη για Τάξη του Δημοτικού. Η οποία του πήρε τρία λεπτά για να την ολοκληρώσει και να επαληθεύσει το αποτέλεσμα…

    Πήγε στην κρεβατοκάμαρα κι έψαξε στην ντουλάπα για κουβέρτα. Κάτι σαν Fleece ήταν. Κάτι σα βελούδο… Περίεργη και γνώριμη μαζί.
Τη λάτρευε αυτήν την υφή. Του είχε λείψει κάπως.
Τόσα χρόνια στην Τροπική Ζώνη…

Κούνησε απότομα το κεφάλι του, διώχνοντας τη Σκέψη... σα να τίναζε στάχτη που είχε πέσει πάνω σε ρούχο λευκό. 

    Την πλησίασε και την σκέπασε με μια ανάλαφρη κίνηση, για να μην την ξυπνήσει.
Εκείνη, απλά δέχθηκε το απρόσμενο δώρο της, με μια νυσταγμένη κίνηση κι ένα, "Μμμμμ…" ευχαρίστησης. Του φάνηκε μάλιστα πως… χαμογέλασε.
Μα, σύντομα, η ανάσα της βάρυνε και πάλι. Κοιμόταν.
Ήταν σίγουρος γι αυτό. Είχε αποκοιμηθεί τόσες φορές στο πλάι του.
Γνώριζε πλέον κάθε της κίνηση όταν κοιμόταν. Κάθε ήχο.

Το "κοριτσάκι" του! Εκεί. Μπροστά του!
Τόλμησε ετούτη τη φορά, να αφήσει ένα φιλί στα μαλλιά της!
Να μυρίσει την επιδερμίδα της!
Το σαμπουάν!
Το αφρόλουτρό της!

(…)

Δευτερόλεπτα μετά από αυτή τη Σκέψη, βρέθηκε στο μπαλκόνι, με τις τρίχες σηκωμένες και προσπαθώντας να συγκρατήσει τον εαυτό του!
Από τί;

Από αυτόν τον ίδιο, μάλλον!
Βρέθηκε να κρατά ένα σβησμένο της τσιγάρο και να το φιλά!
Σαν κάνα ερωτευμένο δεκαπεντάχρονο.

    "Ναι… φιλαράκι; Ερωτευμένο δεκαπεντάχρονο κάποιας άλλης εποχής ίσως! Ξέρεις κάτι; Τα δεκαπεντάχρονα εδώ και Χρόνια Πολλά, κάνουν περισσότερα…", τα έχωσε στον εαυτό του κι έσκασε άλλη μια νεφέλη που είχε αρχίσει να σχηματίζεται πάνω από το κεφάλι του.
Πάνω και λίγο προς τα δεξιά.

    Οι αστραπές που είχαν ακολουθήσει, σαν να είχαν ξυπνήσει κάτι μέσα του.
Λες και η βαθειά ανάσα που είχε πάρει… εκείνη η μυρωδιά της βροχής στον αέρα… να είχε χώσει τα νύχια της βαθειά μέσα στα σπλάχνα του.
Σα να προσπαθούσε να ξεριζώσει κάθε τι που τον βάραινε εκεί μέσα και που, ώρες ολόκληρες αγόρευσης, την πρώτη μέρα, δεν είχαν καταστεί ικανές να αποδώσουν.

    Ήπιε ένα ποτήρι νερό, κι έσβησε όλα τα φώτα γυρνώντας και πάλι στο σαλόνι.
Πήρε το κινητό του στο χέρι και κάθισε στο κρύο πάτωμα, ακουμπώντας την πλάτη του στον καναπέ και το κεφάλι του, προσεκτικά... στα διπλωμένα γόνατά της.

    Οι πρώτες σταγόνες βροχής που, άρχισαν να πέφτουν γύρω στις πέντε και τέταρτο, βρήκαν εκείνον αποκοιμισμένο στην ίδια θέση, έχοντας ψευτοσκεπάσει τους ώμους του με
την άκρη της κουβέρτας της και το browser του κινητού του στην ιστοσελίδα της Etihad.

Το μήνυμα ξεκινούσε, "Your Flight Changes have Been Successfully Processed. An email with your updated Flight Details has been sent to your registered address…"




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 26




    Την στιγμή που η πόρτα του μπάνιου έκλεισε πίσω του, επέτρεψε στον εαυτο της να χαλαρώσει.


    Ό,τι ήταν αυτό που έκανε τις τρίχες της να σηκώνονται όλες όρθιες εδώ και μερικές ώρες, έπαψε να την ενοχλεί με την παρουσία του- λες και είχε φύγει ή λες και υπαναχώρησε - προς το παρόν.

    Σηκώθηκε, γέμισε ένα ποτήρι με κρασί και παίρνοντας τα τσιγάρα της, βγήκε έξω: να ανασάνει τον κρύο αέρα, να χαζέψει το σκοτάδι, να σκεφτεί. Ήτανε σαφές ότι Εκείνος είχε έρθει για λίγο- για πολύ λίγο: δεν το είχε αρνηθεί μα και να το είχε προσπαθήσει, το βλέμμα του, έλεγε άλλα. Πράγμα που την θύμωσε ακόμη περισσότερο- τι νόημα είχε να χωθούν πιο μέσα σε αυτή την Ιστορία και μετά, Εκείνος απλά να σηκωθεί και να φύγει ξανά??? 

    Στην τελική, μετά απο δύο και βάλε, μήνες κόλασης, είχε καταφέρει να ισορροπήσει χωρίς την παρουσία του (επικίνδυνη και λεπτή ισορροπία, ναι, αλλά πάντως, τα είχε καταφέρει) και τώρα, εμφανιζότανε ξαφνικά παλι στη ζωή της, μόνο και μόνο για να ξαναφύγει σε λίγο. Τι στον δαίμονα, είχε έρθει εδώ να κάνει? Να επιβεβαιώσει την επίδραση του πάνω της και να επιστρέψει εκεί που ζούσε? Γιατί, τίποτα στον μονόλογο του της πρώτης νύχτας, δεν άφησε να διαφανεί ότι έκλεισε πίσω του την πόρτα οριστικά- όχι τη πόρτα της άλλης Ηπείρου όπου ζούσε, τουλάχιστον. Το βλέμμα του, βασανισμένο και κάμποσα Θηρία να δείχνουν τα δόντια τους μέσα απο τα μάτια του. Είχε έρθει για να πάρει απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν είχε εκφράσει καν, ακομη, μα η ίδια, δεν είχε καμία απάντηση να του δώσει- μονο κι άλλες ερωτήσεις, να προσθέσει στις όποιες δικές του.

    Ψύχρα, έξω, ψύχρα και μέσα, και τώρα, γύρισε πίσω στο σαλόνι και κουλουριάστηκε στον καναπέ, ανάβοντας ακόμη ένα τσιγάρο. Το νερό στο ντους έτρεχε σταθερά εδώ και ώρα- μια χαρα το έβρισκε δεδομένου ότι και η ίδια, είχε κάνει ακριβώς το ίδιο νωρίτερα.... Ήθελε να σηκωθεί, να φέρει την κουβέρτα απο το υπνοδωμάτιο, να χουχουλιάσει απο κάτω της, μα ένιωσε νύστα, απίστευτη νύστα- το νερό του ντους που έπεφτε να την νανουρίζει σταθερά και ο Μορφέας την πήρε μέσα σε δευτερόλεπτα στην αγκαλιά του.

    Την επόμενη φορά που άνοιξε τα μάτια της, αισθάνθηκε ταυτόχρονα, δύο πράγματα: την κουβέρτα που σκέπαζε το κορμί της και το κεφάλι του στα γόνατα της. Έξω ψιλοχάραζε ήδη και το φως της αυγής της επέτρεψε να τον παρατηρήσει: τον είχε πάρει ο ύπνος καθισμένο στο πάτωμα, με το κεφάλι του να ακουμπάει στα γόνατα της, το κινητό του στο χέρι. 

    Ήθελε να τον ταρακουνήσει δυνατά, να τον κάνει να ξυπνήσει, να τον πιέσει μέχρι να της δώσει εκείνος μερικές απαντήσεις σε κάτι ερωτηματάκια που είχανε σκάσει μέσα της απο πριν, την ίδια στιγμή που ήθελε να κοιμηθεί ξανά- αλλά στην αγκαλιά του αυτή τη φορά. 

    Ανασηκώθηκε στον αγκώνα της και τον άγγιξε στον ώμο προσεκτικά, κουνώντας τον λίγο. Με την δεύτερη προσπαθεια, Εκείνος άνοιξε τα μάτια του και την κοίταξε. Χώθηκε πιο μέσα στον καναπε κάνοντας του χώρο και ανασήκωσε την κουβέρτα, για να χωθεί και Εκείνος απο κάτω. Την κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα μισοζαλισμένος, μισοκοιμισμένος και μετά, σηκώθηκε και χώθηκε απο κάτω μαζί της. Ο καναπές ήτανε αρκετά φαρδύς, απο εκείνους που δεν βρίσκεις εύκολα και τους χώρεσε μια χαρά, απλά, κολλημένους τον ένα με τον άλλο και στο πλάι. Νύσταζε..... Νυσταζε πολύ..... Κόλλησε στην πλάτη του, έχωσε τα πόδια της ανάμεσα στα δικά του και αποκοιμήθηκε ξανα, με τη μύτη της επάνω στη σπονδυλική του στήλη και το δεξί της χέρι επάνω απο την κοιλιά του και μέσα στην παλάμη του.

(...)

    - "Κι άλλο!", του επαναλάμβανε τώρα με παράπονο.
    - "Κι άλλο…", της απαντούσε Εκείνος με πείνα - και τα χείλη του έτρωγαν υπέροχα τα δικά της, φωτιά όλα, να καίγεται το σύμπαν ολόκληρο, τα κορμιά τους παραδομένα το ένα στο άλλο, η πετσέτα της και το μποξεράκι του πεταμένα στο πάτωμα.... Ω, ενιωθε υπέροχα, όπως τόσες φορές στο παρελθόν και ήθελε να μην τελειώσει ποτέ, στ' αλήθεια ήθελε κι άλλο και--

    Το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο, συνειδητοποίησε δύο πράγματα ταυτόχρονα: ότι τόση ώρα έβλεπε καποιο καυτό, πολύ καυτό όνειρο, που ένιωθε απίστευτα ζωντανό, αλλά τα κορμιά τους ήτανε όντως γυμνά και όχι μόνο - εκείνη ήτανε σχεδόν ξαπλωμένη επάνω του και τριβότανε κανονικά και με εγκατάλειψη στο ήδη ξαναμμένο κορμί του, φιλώντας το σαγόνι του απο την κάτω μεριά και χώνοντας το πρόσωπο της στα γένια του.

    Πάγωσε ξαφνικά ή πιο σωστά, έμεινε απόλυτα ακίνητη (αδυνατο να παγώσει, δεδομένου του ονειρου και των συνθηκών, που την έκαναν να καίγεται ολόκληρη), μέχρι που με ανακούφιση, βεβαιώθηκε ότι εκείνος κοιμότανε ακόμη, παρά την ... ενθουσιώδη αντίδραση του κορμιού του στο δικό της. 

    Οπότε, ακούμπησε τα χέρια της αριστερά και δεξιά απο το κεφάλι του και ανασηκώνοντας το κορμί της που έτρεμε απο την ανάγκη, πέρασε προσεκτικά το ένα πόδι της απο πάνω του, με σκοπό να πατήσει στο πάτωμα και να σηκωθεί τελείως απο τον καναπέ, πριν ξυπνήσει Εκείνος.

    Μόνο που δεν υπολόγισε δύο (.....) αστάθμητους παράγοντες, που συνοψίζονταν (μα φυσικά!) στον εξής ένα: το γνωστό χιουμοράκι των απο πάνω..... μεταφρασμένο σε μια πετσέτα (την δικιά της) και ένα κινητό (το δικό του), αφημένα ακριβώς στο σημείο που τα δάχτυλα του ποδιού της πάτησαν διερευνητικά για να σηκωθεί απο πάνω του και μάλιστα, με τέτοιο τρόπο τοποθετημένα που το πόδι της να γλιστρήσει προς τα μπροστά και να χάσει τελείως την ισορροπία της. 

    Πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα, με μια θεαματική προσγείωση, να βρεθεί στρογγυλοκαθισμένη επάνω στο ..... επίμαχο σημείο του κορμιού του με ακομη μεγαλύτερη φόρα και μάλιστα, με τα πόδια της τελείως ανοιχτά ετούτη τη φορά- τα χέρια της να αρπάζονται απο τα πόδια του πίσω της για να κρατήσει ισορροπία και να μην γκρεμιστεί, κάνοντας απλά το κάτω μέρος του κορμιού της, να κολλήσει περισσότερο πάνω του .

    Ένιωσε ότι όλο αυτό κράτησε μερικά δευτερόλεπτα ή μερικές ώρες (χρόνος.....), μα με το που σταθεροποιήθηκε κρατώντας και την ανάσα της και πριν προλάβει καν να ξανακουνηθεί, τα μάτια του άνοιξαν απότομα και το βλέμμα του, alert εντελώς, λες και δεν κοιμότανε καν τόση ώρα, καρφώθηκε στο δικό της. 

    Έμεινε κοκαλωμένη να κοιτάζει μέσα στα μάτια του, μάγουλα κατακόκκινα ξαφνικά (μα όχι, ΔΕΝ γινότανε πιο βλαμμένο σκηνικό απο αυτό! έλεος δηλαδή!), μετά έκανε να σηκωθεί ασυναίσθητα, μα οι παλάμες του έσφιξαν δυνατά την μέση της, κρατώντας την σταθερά στη "θέση" της- λες και περίμενε αυτή ακριβώς την κίνηση της:

- "Θελω να μου διηγηθείς το όνειρο που έβλεπες", της είπε. 




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 27




    Αποσκευές… σχεδόν ανύπαρκτες.
Κανα δυό αλλαξιές κι ένα ζευγάρι κάλτσες. Ένα σορτς, ένα κολλεγιακό και μια βερμούδα.
Οδοντόβουρτσα, φορτιστής και μια μικρή κολώνια, μοιράζονταν το ένα εσωτερικό τσεπάκι. Στο άλλο, διπλωμένα χαρτιά… από εκείνα που ανοίγουν πόρτες… και κλείνουν σπίτια.
Όλα αυτά, στριμωγμένα επιμελώς, σε ένα μικρό σακίδιο πλάτης.

Στο κάτω κάτω… δεν είχε έρθει για να μείνει μέρες.
Βλέπεις… "Για κάθε διαφορά επί του παρόντος Συμφωνητικού" αρμόδια ήταν τα Δικαστήρια ενός άλλου Κόσμου. Έπρεπε να επιστρέψει. Αν ήθελε να... "Επιστρέψει".

Κάθε σημείο του κορμιού του κι ένας διαφορετικός πόνος.
Το παγωμένο ντους που, άθελά του, είχε κάνει το προηγούμενο βράδυ… είχε αφήσει τη σφραγίδα του, όχι μόνο στο πετσί του… μα και σε κάθε του μυ που, απαιτούσε τεράστιες ποσότητες θερμότητας ώστε να μη σχιστεί σαν χαρτί.

Να μην σχιστεί σαν χαρτί!
Όπως ο φάκελλος που έσχισε εκείνη, μπροστά του, τα ξημερώματα της ίδιας μέρας… δίνοντάς του κι ένα δεύτερο χαστούκι, στο ίδιο σημείο φυσικά, με το χείλος του να κόβεται και να ματώνει και πάλι.
Να ματώνει. Ναι…
Μα όχι όσο είχε ματώσει η καρδιά του από την κίνησή της.

Σαν τελεσίγραφο στην πρότασή του.
Να θέτει απλά, τους δικούς της όρους.
Τον μοναδικό της, Μόνο Δικό της, όρο.
Αλλιώς…

Πόσο μα, πόσο στραβά είχε πάει αυτό το διήμερο!
Τόσες εναλλαγές συναισθημάτων!
Αν και… εδώ που τα λέμε, έτσι ήταν πάντα μεταξύ τους.

Ταξείδι από την Ηδονή στην Οδύνη.
Και πίσω.
Και ξανά...

Της είχε εξηγήσει το λόγο που, δεν του επέτρεπε να μείνει περισσότερο ετούτη τη φορά κι εκείνη είχε δείξει να καταλαβαίνει. Κι ευτυχώς, δεν το είχε θεωρήσει διπλωματικό το ταξείδι του αυτό.
Το αν θα έφτανε άλλη μια μέρα, για να πουν όσα δεν είπαν;
Όχι.
Ναι.
Ίσως…
Ποιος μπορούσε να ξέρει;
Μόνο αν το ζούσαν. Μόνο έτσι.

    Μα, το θέμα δεν είχε μείνει εκεί.
Μέσα στην πρωινή κουβέντα τους, εκείνος ενθουσιασμένος και κάπως βιαστικός… (Ω, ναι! Τίποτε τυχαίο! Εκείνος που γελούσε με το concept του Χρόνου και άφηνε την επιθυμία του Σύμπαντος να ρέει με τους δικούς της αργούς ρυθμούς… σήμερα το πρωί, αποφάσισε να βιαστεί) τη διέκοψε, ακουμπώντας το δείκτη του στα χείλη της.

    Εκείνη, με μια έκφραση απορίας, τον είδε να σηκώνεται από τον καναπέ, να κατευθύνεται προς την κρεβατοκάμαρα και δευτερόλεπτα μετά, να επιστρέφει κρατώντας έναν φάκελλο στο χέρι του.
Χαμογελούσε.
Χαμογελούσε συνωμοτικά… μάλλον με τον εαυτό του.
Σαν κατόρθωμα.
Ή μάλλον… σα να είχε στο μυαλό του την πιθανή εξέλιξη της κίνησής του… κι απλά, περίμενε να επιβεβαιωθεί, από την αντίδρασή της…

Άπλωσε το χέρι και της έδωσε το φάκελλο. Της ζήτησε να τον ανοίξει.
Τα μάτια του έλαμπαν! Το χαμόγελό του, λίγο πλατύτερο και θα μάτωνε ξανά το χείλος του, από το τέντωμα της σάρκας.

- "Τί είναι αυτό;", τον είχε ρωτήσει εκείνη.
- "Shh… απλά, άνοιξέ τον!", της είχε απαντήσει.

Κι όμως…
Στιγμές μετά, εκείνη είχε τιναχτεί από τη θέση της και είχε κινηθεί αστραπιαία προς το μέρος του, χαστουκίζοντάς τον για δεύτερη φορά!
Τα χέρια της να σκίζουν το φάκελλο και το περιεχόμενό του με μανία και να του το πετά στο πρόσωπο.

    - "Έχεις την εντύπωση ότι παίζουμε σε καμιά ταινία;", γρύλισε, κοιτάζοντάς τον βαθειά στα μάτια! "Πώς το σκέφτηκες καν σαν πιθανότητα; Ως τί υπάρχω μέσα σου πια; Μια διαθέσιμη επιλογή και πρόθυμη να ακολουθήσει τα όσα υπαγορεύει η δική σου Σκέψη; Οι δικοί σου ρυθμοί;", συνέχισε δίχως να πάρει στιγμή το βλέμμα της από πάνω του. Δίχως να κοιτάξει ούτε μια φορά στο ταβάνι, όπως συνήθιζε! Κι αυτό σήμαινε πως… το "κοριτσάκι" του, είχε δώσει τη θέση του στη Γυναίκα!

    - "Μα… μωρό μου! Πίστευα πως… (Θεέ μου!), πίστευα πως θα λάτρευες την ιδέα! Να έρθεις για κάποιο διάστημα μαζί μου. Έστω, για δυο, τρεις εβδομάδες. Ή περισσότερο… Όσο θέλ-"
    - "Σκάσε!"
    - "Άκουσέ με! Θεέ μου, το έσκισες! Δεν πειράζει… το ξανατυπώνω. Τα ξανατυπώνουμε όλα. Άκουσέ με μόνο…", τόλμησε να επιμείνει εκείνος.
    - "Σκάσε! Με ακούς;! Σκάσε! Πάψε! Να έρθω πώς; Κι η δική μου πραγματικότητα που τρέχει εδώ, τί θα γίνει; Να έρθω να κάνω τί εκεί; Τη στιγμή που εσύ… έχεις να επιλύσεις τις "Διαφορές που προέκυψαν από το παρόν Συμφωνητικό" σου… Να με υποβάλεις κι εμένα στην όποια άρρωστη ή όχι διαδικασία σου; Γιατί το ξέρεις πολύ καλά! Είναι Διαδικασία ΣΟΥ. Όπως και το εδώ μου, είναι διαδικασία ΜΟΥ! Κι όσο κι αν με έχει πονέσει, όσο κι αν μοιράστηκα την κούραση και το άγχος της ημέρας μου, ποτέ… μα ποτέ δεν ζήτησα τη συνδρομή σου. Κι όχι επειδή δεν την ήθελα ή δεν την είχα ανάγκη… μα, επειδή είναι από εκείνες τις μάχες που πρέπει κανείς να δίνει ΜΟΝΟΣ! Το ξέρεις πολύ καλά αυτό! Το ξέρεις! Τί μου ζητάς να κάνω τώρα; Να έρθω εκεί, πώς! Γιατί μου το κάνεις αυτό; Γιατί μου το έκανες αυτό;" και τον έσπρωξε με όλη της τη δύναμη. Στο βλέμμα της είδε αποτυπωμένη την επιθυμία της να υπήρχε πίσω του ένας γκρεμός… ένα ποτάμι… κάτι… να τον πάρει από μπροστά της.

Άρπαξε το πακέτο με το τελευταίο τσιγάρο που της είχε μείνει και βγήκε στο μπαλκόνι.

Η βροχή εξακολουθούσε να πέφτει με έναν τέτοιο ρυθμό που μόνο αγκαλιά και χάδι θύμιζε. Ήταν από εκείνες τις μπόρες που, λες και τις στέλνει ο Θεός για όσους είναι ερωτευμένοι. Να χώνεται ο ένας στην αγκαλιά του άλλου κι απλά, να…

    Εκείνος είχε μείνει παγωμένος στη θέση του. Ακίνητος. Λες και ήταν όντως στην άκρη ενός γκρεμού και προσπαθούσε να μη χάσει την ισορροπία του… γιατί προφανώς, πίσω του υπήρχε κι ένα ρέμα.
Όταν έκλεινε τα εισιτήριά στο όνομά της, ειλικρινά, πίστευε πως κι εκείνη θα ενθουσιαζόταν με την προοπτική να τον ακολουθήσει και να περάσουν κάποιο διάστημα μαζί.
Πώς είχαν πάει όλα, μα όλα, τόσο στραβά;
Πώς;
Τόσο πια δεν την ήξερε;

    - "Και δε μου λες; Γιατί, όσο το σκέφτομαι… τόσο φορτώνω και… (Ω! Μα το θεό!) δεν με έχεις δει ποτέ να κρατώ ξίφος στο χέρι κι ούτε θα ήθελες!", του πέταξε ειρωνικά, στρέφοντας το κορμί της προς το μέρος του, στεκόμενη στην μπαλκονόπορτα. "Τα εισιτήρια, πώς τα έβγαλες; Γιατί, εσύ… δεν έκανες απλά κράτηση… εισιτήρια έβγαλες! Για λέγε; Πού βρήκες τον αριθμό από το Διαβατήριό μου; Την ταυτότητά μου; Βίζα; Πώς βγήκε η βίζα μου; Ακόμα κι online να την έβγαλες… τα στοιχεία μου όλα, θα έπρεπε να τα ξέρεις! Λέγε! Πώς; Από πού; Λέγε!", και πλέον, η οργή της είχε ξεχειλίσει, με εκείνον να νιώθει το κτύπημα δυνατό… χαμηλά. Χαμηλά… πολύ πιο κάτω από το στομάχι.

    Κι εκεί ήταν που, ο εγκέφαλός του αρνήθηκε να συμμετάσχει στην αναζήτηση εξηγήσεων.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, δεν υπήρχε καμία ένδειξη παρουσίας απαντήσεων.
Όντως… δεν έβγαινε νόημα!
Μα… τί διάολο συνέβαινε!
Πώς είχε βρει τα στοιχεία της:
Πώς;

Δεν ήταν δυνατόν! Η Σκέψη του απούσα!
Ακίνητη κι αυτή. Κάπου.
Κάπου αλλού!
Πάντως, όχι εκεί μαζί του!

Κι ο πόνος εκεί χαμηλά, να δυναμώνει!
Οδύνη!
Σα να είχε φάει κλωτσιά… από το πουθενά!
Κι αυτό δε βοηθούσε τώρα δα σε τίποτα!
Δε βοηθούσε στο να θυμηθεί… πώς βρέθηκαν στα χέρια του τα εισιτήρια κι η βίζα στο όνομά της! Δεν ήταν δυνατόν να το είχε κάνει εκείνος!
Δεν ήταν δυνατόν!

Κι ο πόνος εκεί χαμηλά, να απομακρύνεται!
Ηδονή!
Σαν χάδι καυτό και υγρό… από το πουθενά!
…από το πουθενά!
Σαν…

(…)

Του πήρε αρκετά δευτερόλεπτα μέχρι να συνέλθει και να καταλάβει πως... ονειρευόταν!

Του πήρε αρκετά δευτερόλεπτα για να καταλάβει πως, όλη αυτή η τρέλα δεν ήταν παρά, ένα ακόμα παιχνίδι της Σκέψης του.
Της δικής του;
Της δικής της;
Εκείνου του "ανύπαρκτου" τρίτου;

Και του πήρε ακόμα περισσότερα, για να συνειδητοποιήσει πως, Εκείνη… είχε βρεθεί καθισμένη πάνω στο κορμί του. Στο γυμνό του κορμί! Χαμηλά.
Γυμνή!
Να τον κοιτά κοκαλωμένη… Μάτια γουρλωμένα. Μάγουλα κατακόκκινα.
Σαν ζημιά.
Σαν ατύχημα.
Σαν... πρόθεση.

Δυο ανάσες νωρίτερα, πίστευε πως το όνειρό του δεν έβγαζε νόημα...
Μα, τώρα δα… η πραγματικότητά τους ήταν ακόμα πιο δυσνόητη!
Μήπως ζούσε ένα ακόμη όνειρο;
Μήπως στο δικό της;


Εκείνη έκανε να σηκωθεί από πάνω του μα, οι παλάμες του, την έσφιξαν από τη μέση, δυνατά!
Την κράτησε στη… θέση της, λες και περίμενε αυτήν ακριβώς την κίνησή της.

- "Θέλω να μου διηγηθείς το όνειρο που έβλεπες", της είπε.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 28




    Και τελικά, για άλλη μια φορά, επαληθευόταν αυτό που άπειρες φορές στο παρελθόν, είχαν νιώσει και ήξεραν καλά πως δουλεύει: τίποτα δεν ήτανε αρκετό και όσο και να εύχεσαι να ζήσεις κάτι, δεν έχεις ιδέα, τι μπορεί να σου λείπει όταν τελικά το ζήσεις, οπότε, βούλωσε το καλύτερα......

    Από τη στιγμή που της ζήτησε να του πει τι όνειρο έβλεπε και αντί άλλης απάντησης, εκείνη τρίφτηκε επάνω του με μια δοκιμαστική κίνηση, ο κόσμος ήρθε τούμπα: έζησαν ξανά και ξανά, αυτό που τόσο καιρό ονειρεύονταν, επιθυμούσαν, υπέφεραν απο την έλλειψη του, πονούσαν, επειδή δεν κατάφερναν να το μοιραστούν με όλες τις αισθήσεις- μέχρι τότε. Ναι, χάσανε την αίσθηση του χρόνου (όποια τους είχε απομείνει, τέλος πάντων), του εαυτού τους (μιας και ετούτη τη φορά, το έζησαν πλήρως), του Κόσμου όλου. Για ώρες. Πολλές πολλές ανθρώπινες ώρες. 

Αλλά.

    Αλλά.... Όταν ξαναπέκτησε επαφή με την πραγματικότητα, με το φως του σούρουπου να γεμίζει σκιές το σαλόνι, περα απο εκείνο το γλυκό πιάσιμο σε κάθε πιθανό και απίθανο σημείο του κορμιού της, ένιωθε και μια τρελή διάθεση να βάλει τα κλάματα - ή απλά, να τα σπάσει όλα. Ολα: ότι υπήρχε μέσα στο σπίτι και ότι υπήρχε έξω απο αυτό.

    Γιατί, εκείνη η αίσθηση της οδύνης και της έλλειψης που ακολουθούσε κάθε φορά την όποια ηδονή μοιράζονταν λειψά, τώρα την έδερνε αλύπητα, πολλαπλασιασμένη επι χίλια. Τόσο που, απο την προσπάθεια να συγκρατήσει τον εαυτό της (και πιθανά και απο την ξενηστικωμάρα- μιας και για πάνω απο 12 ώρες, δεν είχανε φάει τίποτα, προσπερνώντας ακόμη και τον πρωινό καφέ), ένιωθε τώρα, ναυτία και ζαλάδα κανονική. 

    Ξεκόλλησε με κόπο από την αγκαλιά του, σηκώθηκε με άλλο τόσο κόπο από τον καναπέ, παραπατώντας, έψαξε τα τσιγάρα της με χέρια που έτρεμαν, δεν βρήκε κανένα, πράγμα που την έκανε να τσαντιστεί και απο πάνω, προχώρησε σέρνοντας το κορμί της μέχρι το υπνοδωμάτιο και έβγαλε την επόμενη κούτα απο την ντουλάπα. Τα δάχτυλα της δεν έπιαναν με τίποτα, οπότε, απλά έσκισε με λύσσα το περιτύλιγμα, έβγαλε πακέτο, το άνοιξε και αυτό με τον ίδιο τρόπο (κάνοντας το κομμάτια), άναψε ένα τσιγάρο και τράβηξε μια τζούρα επι τόπου με μια αίσθηση απίστευτης στέρησης.

    Οι τοίχοι την έπνιγαν, χρειαζότανε απεγνωσμένα καθαρό αέρα- οποτε, βγήκε προς τα έξω, εκείνος να την κοιτάζει ακίνητος απο τον καναπέ (που θύμιζε πια πεδίο μάχης)- τώρα δα δεν υπήρχε κανένας λόγος για σεμνοτυφίες όποιου είδους, οπότε απλά προχώρησε γυμνή μέχρι το μπαλκόνι, όπου σωριάστηκε στην πρώτη καρέκλα που βρέθηκε μπροστά της, οι αγκώνες της επάνω στο πέτρινο τραπέζι, να κρατάνε το κεφαλι της (ή μάλλον να τραβάνε με δύναμη τα μαλλιά της απο τις ρίζες), όση ώρα κάπνιζε απανωτά δυο-τρια τσιγάρα με τα μάτια κλειστά, προσπαθώντας να καταγράψει ετούτη την καινούρια πραγματικότητα, που είχε σκάσει επάνω της σαν πλανήτης ολόκληρος.

    Beware what you wish for, επαναλάμβανε στον εαυτό της σιωπηλά, με ένα γελάκι επισης άηχο, αλλά στα όρια της υστερίας- μιας και πιθανά, ότι και να κάνεις, οι ευχές πάντα είναι λειψές-τουλάχιστον ελλιπείς με τέτοιο τρόπο που, οι απο πάνω, να μπορούν πάντα να σου γαμήσουν το κέρατο με την πραγματοποίηση τους. 

    Γιατί, παρά την λυσσαλέα, πεινασμένη, αχόρταγη και απελπισμένη επανάληψη εκείνου του απίστευτου και ονειρεμένου αλληλοφαγώματος στο οποίο επιδόθηκαν επι ώρες και χωρίς καν διάλειμμα, τώρα δα, ένιωθε το μεγαλύτερο κενό που είχε νιώσει ποτέ της. 

    Εκείνο το "ε και;" να σκάει μέσα της όλο και πιο δυνατά, μεχρι που στο τέλος, το άκουγε μέσα της σαν ουρλιαχτό και θα ήθελε να βουλώσει τα αυτιά της, αλλά το catch με τις εσωτερικές φωνές, είναι ότι δεν μπορείς να τις κάνεις να σκάσουν με τίποτα- αντίθετα δυναμώνουν διαρκώς.

    Και μέσα σε όλη την τρέλα, το στομάχι της να γουργουρίζει σαν τρελό απο την πείνα (ναι, στο κάνει αυτό η παρατεταμένη αποχή απο το φαγητό και κάμποσες ώρες λυσσασμένης συνουσίας), πράγμα που τελικά, ήταν αδύνατο να αγνοήσει άλλο, μιας και της έφερνε σωματική αδυναμία. 

    Σηκώνοντας το κεφάλι της και ανοίγοντας τα μάτια, βρέθηκε να κοιτάζει την πίσω πλευρά του γυμνού κορμιού του, Εκείνος όρθιος, μέσα στο οπτικο της πεδίο, στην άκρη της βεράντας, να κοιτάζει τη θάλασσα, καπνίζοντας ενα απο τα τσιγάρα της.

    - "Κοίτα: το ψυγείο δεν έχει τίποτα άξιο λογου και τώρα δα, έχω ανάγκη απο μια king size μακαρονάδα, για να μην λιποθυμήσω" του είπε και σηκώθηκε όρθια, σβήνοντας το τσιγάρο της στο τασάκι.

    Εκείνος την κοίταξε ερωτηματικά και πηγαίνοντας κοντά του, του έδειξε τα φώτα του εστιατορίου του συγκροτήματος, στα 20 μέτρα πιο χαμηλά. Προχώρησε προς τα μέσα, φόρεσε το πρώτο ρούχο που βρήκε μπροστά της, και στο μπάνιο, έριξε λίγο νερό στο πρόσωπο της- σηκώνοντας το βλέμμα, έμεινε να κοιτάζει μέσα απο τον καθρέφτη, τον εαυτό της. Έναν άγνωστο εαυτό, μια γυναίκα άλλη, με βλέμμα φωτεινό και σκοτεινό μαζί και πρόσωπο που έλαμπε σαν να είχε πατήσει δέκα μπότοξ. Πράγμα που έκανε μια ωραιότατη αντίθεση με τα κατακόκκινα σημάδια διαφόρων σχημάτων και έντασης που κάλυπταν τα μπράτσα, τους ώμους, το λαιμό της, ακόμη και το σαγόνι της και χάνονταν μέσα στο χαλαρό καλοκαιρινό φουστανάκι.......

Η εικόνα την εκανε να σφίξει τα δόντια της, μιας και της έφερε άλλες εικόνες στο μυαλό- εικόνες δύσκολα, πολύ δύσκολα διαχειρίσημες.

    Στηρίχτηκε στο νιπτήρα κλείνοντας τα μάτια της και πήρε μια βαθειά ανάσα, για να αντέξει την επόμενη σκληρή φωνή που έσκασε μέσα της: "εκείνος θα έχει φύγει ξανα, πριν ακόμη σβήσουνε τα σημάδια στο κορμί σου"- και για πρώτη φορά, ένιωσε την ανάγκη να γυρισει το χρόνο πίσω. Να το έπαιρνε αλλιώς, ώστε να μην το είχε ζήσει αυτό, γιατί τώρα, η οδύνη ήτανε απλά μεγενθυμένη επι χιλιάδες φορές- και δεν έμοιαζε με τίποτα απο ότι είχε ζήσει ως τώρα.Την απορία του πως θα μπορούσε να είναι, είχε μάθει να την αντέχει- την Γνώση όμως....

Και αν τώρα ένιωθε έτσι, φαντάσου πως θα ένιωθε όταν εκείνος θα είχε φύγει ξανά- και θα έβλεπε τα σημάδια του να σβήνουν επάνω στο δέρμα της λίγο λίγο.

Ωωωωω ναι...... Πρόσεχε τι ζητάς, γιατί μπορεί και να το πάθεις τελικά.!




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 29




    Και τελικά, για άλλη μια φορά, επαληθευόταν αυτό που, άπειρες φορές στο παρελθόν, είχαν νιώσει… και ήξεραν καλά πώς δουλεύει…
Τίποτα δεν είναι αρκετό κι όσο και να εύχεσαι να ζήσεις κάτι, δεν έχεις ιδέα τί μπορεί να σου λείπει, όταν τελικά το ζήσεις…
Οπότε, βούλωσέ το καλύτερα...

    Ξαπλωμένοι κι οι δυο στον καναπέ. Εξαντλημένοι. Καταναλωμένοι. Μα, με κορμιά που φώναζαν, "Κι άλλο! Κι άλλο!"... μην έχοντας ικανοποιήσει την πείνα που τους έφερε να τρώνε ο ένας τον άλλο για περισσότερες από… πόσο ήταν άραγε;
Τα χρώματα κι οι σκιές της μέρας έδειχναν πως, ήταν αργά το απόγευμα.
Εκείνη, χωμένη στην αγκαλιά του, με την ανάσα της καυτή ακόμα να βασανίζει άθελά της, μια βαθειά γρατζουνιά στο στήθος του.
Μία απ΄ όλες τις γρατζουνιές τέλος πάντων…

    Από τα ξημερώματα της ίδιας μέρας, να δίνουν μία ακόμη Μάχη.
Μα, αυτή τη φορά, μια Μάχη δίχως προηγούμενο.
Ένταση; Εικόνα; Ήχοι; Αισθήσεις;
Ναι… σίγουρα δίχως προηγούμενο. Δεν υπήρχε νόημα για την όποια απόπειρα σύγκρισης.
Για περισσότερες από δέκα ώρες, έσκιζαν κορμί και ψυχή με κάθε πιθανό κι απίθανο τρόπο.
Οι πληγές τους να διαδέχονται η μία την άλλη λες και το ότι, ήταν μαζί, εκεί, μόνοι, γυμνοί και έχοντας ξεπεράσει κάθε όριο που είχε τοποθετήσει η Σκέψη τους, δεν ήταν αρκετό.

    Πείνα. Ναι…
Πείνα άγρια. Λαίμαργη. Αχόρταγη. Άπληστη. Ανικανοποίητη.
Κι όσο έτρωγαν και χάνονταν μέσα στην Ηδονή της πραγματοποίησης της "Ευχής" τους… άλλο τόσο έβρισκαν τον εαυτό τους να παραδίδεται στην Οδύνη της συνειδητοποίησης πως… όπως όλα τα Ωραία, σύντομα κι αυτό, θα τελείωνε.

    Τελευταία κίνησή του, πριν αποκοιμηθεί, το να μεταθέσει την ημερομηνία της πτήσης του.
Δεν της το είχε πει. Δεν είχε προλάβει. Πώς να προλάβαινε αφού… τη μια στιγμή έγερνε το κεφάλι του στα γόνατά της για να κοιμηθεί και την αμέσως επόμενη, ξυπνούσε βλέποντάς την καθισμένη πάνω στο κορμί του, γυμνή, αθώα, απολογητική… να μεταμορφώνεται σε ζώο άγριο, έτοιμο να τον κατασπαράξει και να ξυπνά μέσα του εκείνον τον άλλο. Τον θηρευτή. Τον θηρευτή που ζητά απεγνωσμένα να γίνει θήραμα αυτός ο ίδιος.

    - "Θέλω να μου πεις το όνειρο που έβλεπες", της είχε πει... κι εκείνη, μην έχοντας λόγια να το περιγράψει ίσως(;) απλά, του είχε δείξει.
Δεν χρειάστηκε παρά μία μοναδική, Μόνο-Δική, της κίνηση, πάνω στο κορμί του.
Μία ζεστή και υγρή αίσθηση χαμηλά στο στομάχι του… κι ένα βλέμμα πρόσκληση να της πει αν καταλαβαίνει.
Κι εκείνος, μην έχοντας λόγια να της απαντήσει ίσως(;) απλά, της έδειξε πως… κατάλαβε.

    Πείνα… Ναι.
Μα, χειρότερη τώρα δα κι από την πείνα αυτή ήταν, η συνειδητοποίηση πως, αργά ή γρήγορα… εκείνος θα έπρεπε να φύγει κι εκείνη θα έπρεπε να ζήσει με τα σημάδια του στο κορμί της… μέχρι να φύγουν και αυτά.
Για πόσο;
Για πάντα;
Για λίγο;
Πόσο λίγο είναι το Λίγο; Πόσο Πολύ μπορεί μια Ψυχή να αντέξει ένα Λίγο;

    Το είδε ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της.
Κατάλαβε την αλλαγή στην έκφραση των ματιών της αφού, τα τελευταία λεπτά είχε βυθίσει το βλέμμα της μέσα του. Είχε κατέβει στην Άβυσσό τους κι έψαχνε απαντήσεις.
Όπως πάντα, έτσι και τώρα, εκείνος είχε αφήσει κάθε Πόρτα, κάθε Κρύπτη, ανοικτή. Κι εκείνη γνώριζε πλέον πού θα βρει το κάθε τι. Είχε βουτήξει εκεί μέσα, άπειρες φορές.
Κι όμως… αυτήν τη στιγμή της ήταν αδύνατο να βρει οτιδήποτε άλλο από την επιθυμία του να μείνει εκεί, μαζί της… για πάντα…

    Ήταν χαραγμένο σε κάθε γωνιά του Μέσα του.
Μα, εκείνη δεν ήταν μια Τυχαία Γυναίκα. Δεν ήταν καν Μία μόνο Γυναίκα.
Χαλάρωσε την "φυλακή" που της είχε κτίσει να χωθεί… κι εκείνη πήρε την απόφαση να σηκωθεί από πάνω του. Έκανε να βγάλει ένα τσιγάρο από το πακέτο της μα, όσο κενό φάνταζε το Μετά της, τόσο κενό ήταν και το πακέτο.
Έβρισε. 
Έβρισε και κατευθύνθηκε προς την κρεβατοκάμαρα.

    Στιγμές αργότερα την είδε να βγαίνει, παλεύοντας ακόμα με τη μεμβράνη μιας νέας κούτας από τσιγάρα.
Ναι… Το "κοριτσάκι" του είχε επιστρέψει.
Προφανώς, είχε "ξυπνήσει" κι αυτό… και "συζητούσε" εδώ και ώρα με τη "Γυναίκα".
Κι επειδή είτε δεν καταλάβαινε είτε δεν άρεσαν όσα άκουγε… ήθελε να ξεσπάσει τώρα δα, πάνω σε ετούτη τη μεμβράνη.

Μια χαρά την έβρισκε. Χαριτωμένη. Δεν περίμενε πως θα διασκέδαζε τόσο με το να την βλέπει να "φορτώνει"…
Αν μη τί άλλο, ο λόγος που φόρτωνε τώρα εκείνη, ήταν τόσο μα τόσο... κουτός. 

    Δευτερόλεπτα μετά, η φωνή μέσα του ακούστηκε μέχρι και την πιο βαθειά χωμένη του δικαιολογία.
- "Μεγάλε… Αφορμή ήταν η μεμβράνη. Αφορμή. Απλά… Ο λόγος είναι άλλος. Το ξέρεις… τον ξέρεις…" κι αφού ακούστηκε αρκετές φορές, κάθε φωνή σιώπησε.
Έμεινε να την κοιτάζει που κάπνιζε με όλη την δύναμή που της είχε απομείνει.

    Έκλεισε τα μάτια του για λίγο και η Σκέψη του ταξείδεψε σε κάθε πιθανό σενάριο. Κάθε πιθανή εκδοχή της αμέσως επόμενης στιγμής.
Για πρώτη φορά, επέλεξε ένα από όλα αυτά.
Εκείνο που υπαγόρευε να σηκωθεί, να πάρει κι αυτός λίγο καθαρό αέρα.
Όσο καθαρός μπορεί να είναι, τη στιγμή που, στα χείλη υπάρχει μόνιμα κολλημένο ένα τσιγάρο. Αναμμένο.

    Και να που, του είχε φύγει η περιέργεια. Και να που, κάθε στιγμή που έζησε μες στο κορμί της, για πάνω από δέκα ώρες, ικανοποιώντας κάθε του "απορία" και δοκιμάζοντας κάθε γεύση της, είχε περάσει.
Ναι, θα μπορούσαν να το επαναλάβουν. Άνετα.
Και τώρα. Και το βράδυ.
Κι αύριο… Και μεθαύριο… Και για τις επόμενες δυο εβδομάδες αφού… τόσο είχε μεταθέσει το ταξείδι του.
Δύο εβδομάδες… Ίσα ίσα για να μην ακυρώσει η εταιρία το εισιτήριό του αλλά και για να είναι έγκαιρα πίσω στο Εκεί του, για να παραστεί αυτοπροσώπως στην εκδίκαση της πρώτης εκ των "Διαφορών επί του παρόντος Συμφωνητικού".

Θα μπορούσαν να ξεκινήσουν τώρα δα… και να σταματήσουν την ώρα που θα έμπαινε εκείνος στο αεροπλάνο.
Θα μπορούσαν να τρώνε ο ένας τον άλλο για δυο ολόκληρες εβδομάδες…

- "Ε, και;"
Κι αυτό το "ε, και" ήταν ό,τι πιο σκληρό είχε ρωτήσει ο ίδιος τον εαυτό του!

Δεν είχε απάντηση.
Μόνο εικασίες.
Μόνο ευχές…
Μόνο ελπίδα…

Ελπίδα!
Μα, το θεό… πόσο σιχαινόταν ετούτη τη λέξη. Ετούτο το concept της Ελπίδας…
Πρέζα για τους Άτολμους ήταν!
Και, μα το θεό -τον ίδιο ή όποιον άλλον- Άτολμος αυτός, δεν ήταν!
Κι ούτε θα γινόταν τώρα…

Στεκόταν στο μπαλκόνι, με το βλέμμα να χάνεται στον μουντό ακόμα ορίζοντα.
Γυμνός. Μπροστά της. Με γυρισμένη την πλάτη του μα… μπροστά της. Δεν θα είχε νόημα η οποιαδήποτε σεμνοτυφία ούτως ή άλλως...

- "Κοίτα… το ψυγείο δεν έχει τίποτα άξιο λόγου και τώρα δα, έχω ανάγκη από μια king size μακαρονάδα, για να μη λιποθυμήσω", του είπε και σηκώθηκε όρθια, σβήνοντας το τσιγάρο της στο τασάκι.

Ο μόνος συνειρμός που του δημιουργήθηκε είχε να κάνει με "Πείνα"… Μάλλον.
Κι όμως… αυτή η πείνα δεν ήταν η ίδια με εκείνη που κατασπάραζε την Ψυχή και το Κορμί του τόση ώρα. Ήταν πιο… (πώς να το πει κανείς), ήταν πιο συγκεκριμένη.

Την κοίταξε με ένα βλέμμα απορίας κι εκείνη τον πλησίασε κι απλώνοντας το χέρι της, του έδειξε τα φώτα από το εστιατόριο του συγκροτήματος, καμιά εικοσαριά μέτρα μακρυά τους.

Χαμογέλασε στον εαυτό του, παραδεχόμενος την ύπαρξη παρόμοιας πείνας και στο δικό του κορμί.

Έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό του από τη βρύση της κουζίνας και μέχρι εκείνη να ντυθεί και να βγει από το μπάνιο, την περίμενε ήδη στην πόρτα.
Βερμούδα και φανελάκι. Δίχως παπούτσια.

Αν είχε ετούτη η γη να δώσει κάτι… θα το έπαιρνε πάση θυσία.
Και την παραμικρή σταγόνα ενέργειας.

Κρατώντας την από το χέρι κι από τα πρώτα κιόλας βήματά του, ένιωσε το ίδιο το Νησί να του μιλά.
Δίχως να την κοιτάξει ούτε μια στιγμή, της έσφιξε τα δάκτυλα δυνατά και καθώς τα έφερνε στα χείλη του, άφησε να κυλήσει ένα, "Σ' αγαπώ! …ό,τι κι αν σημαίνει αυτό"…




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 30




    - "Σ' αγαπώ! …ό,τι κι αν σημαίνει αυτό", της είπε, όπως κατηφόριζαν ξυπόλητοι προς το εστιατοριο, τα δαχτυλα της σφιγμένα μέσα στα δικά του, ένα φιλί απο τα χείλη του επάνω στις κλειδώσεις τους.... και ήξερε καλά ότι αυτό το "σ' αγαπω, ό,τι και αν σημαίνει αυτό", σίγουρα σήμαινε για εκείνους κάτι τελείως διαφορετικό απο καρδούλες, λουλουδάκια, ροζ συννεφάκια και οτιδήποτε χαρωπό συνδέουν οι άνθρωποι με αυτή την τόσο πολυφορεμένη λέξη.

    Στο εστιατόριο, χαιρέτησε το προσωπικό με χαμόγελο -σε ετούτο το ταξίδι της ήτανε η πρώτη φορά που συναντιόντουσαν (είχανε πιεί αρκετές μπύρες παρέα πέρυσι σε άσχετες φάσεις), αλλά το γεγονός ότι μέσα σε πέντε λεπτά, είχαν περάσει και οι εφτά απο το τραπέζι τους με κάποια αφορμή (ναι ακόμη και οι καθαρίστριες και ο ηλεκτρολόγος), αλλά και τα κλεφτά βλέμματα έντονης περιέργειας που έριχναν σε εκείνον, ιδίως οι γυναίκες, την έκανε να μυριστεί ότι το "παραμύθι" τους, είχε κυκλοφορήσει απο στόμα σε στόμα. Ο μικρός που ήρθε να πάρει παραγγελία, έχασε λίγο τα λόγια του μόλις το βλέμμα του έπεσε κατα λάθος στα κατακόκκινα σημάδια που διακοσμούσαν το δέρμα της και εκείνη, απλά του χάρισε ένα απο τα αθώα, αγγελικά της χαμόγελα, σαν να μην έτρεχε τίποτα, επαναλαμβάνοντας του υπομονετικά τι μπύρα ήθελε να πιει.

    Είχαν καθίσει ο ένας απέναντι στον άλλο και όχι δίπλα (απόσταση μεν, απαραίτητη δε για χιλιάδες διαφορετικούς λόγους, αλλά και ανάγκη να κοιτάζονται πρόσωπο με προσωπο, κάθε στιγμή). Μετά απο 48 ώρες σχεδόν απολυτης απομόνωσης απο τον υπόλοιπο κόσμο, οι ομιλίες γύρω τους, η μουσική, η κινητικότητα, ήτανε μια ευχάριστη αλλαγή, υπο την έννοια ότι τους έδινε τη δυνατότητα να υποκριθούν έστω για λίγο, ότι είναι ένα "κανονικό" ζευγάρι που ήρθε να κάνει τις διακοπές του και τώρα έτρωγε το βραδινό του συζητώντας και γελώντας. Μερικές φορές, το πλατσούρισμα στα ρηχά, είχε και τα πλεονεκτήματα του.....

    Για κανένα δεκάλεπτο μέχρι να έρθει το φαγητό, έμειναν να παρατηρούν ο ένας τον άλλο κάτω απο τα δυνατά (για τα δικά τους δεδομένα) φώτα του χώρου- όπου και διαπίστωσε με μια τρελή ευχαρίστηση στα όρια της σωματικής οδύνης, ότι δεν ήτανε μόνο εκείνη σημαδεμένη παντού- απλά, ο καθένας τους είχε διαφορετικό τρόπο να σημαδεύει τον άλλο.... Γενικότερα, μάλλον, ίσχυε αυτό. 

    Έφαγαν σχεδόν χωρίς να μιλάνε (τόση πείνα), ανταλλάσσοντας βλέμματα απόλαυσης και γέλια, μικρές κουβέντες χωρίς ιδιαίτερη σημασία .... Όταν άδειασε το πιάτο της, έγειρε με έναν αναστεναγμό ικανοποίησης πίσω και χαμηλά στην καρέκλα της- κίνηση που έκανε τη γάμπα της να αγγίξει τη δική του, κάτω απο το τραπέζι, αλλά δεν τράβηξε το πόδι της: της άρεσε η αίσθηση τώρα δα. Άναψε τσιγάρο και ρούφηξε μια γερή γουλιά παγωμένης μπύρας, απολαμβάνοντας το αεράκι επάνω στο ξαναμμένο της δέρμα. 

    Κάπου εκεί, της διηγήθηκε το πως έφτασε στην πόρτα της προχθες το απόγευμα -το περσινό mail του να ανοίγει μερικές πόρτες ακόμη- για φαντάσου! Για μια στιγμή, ένιωσε την ανάγκη να του απολογηθεί (ή ίσως να προσπαθήσει και η ίδια να εξηγήσει στον εαυτό της) για εκείνο το ξεγυρισμένο χαστούκι της πρώτης στιγμής- μα απέρριψε ως αχρείαστη την ιδέα: μετά απο τα όσα έκαναν ο ένας στον άλλο τις τελευταίες δέκα ώρες, το χαστουκι της και η μέγγενη των δαχτύλων του γύρω απο τον καρπό της, εκείνες τις πρώτες στιγμές, φάνταζαν τώρα πια, παιδικό παιχνίδι.

    Το ήθελε αυτό που έζησαν, το ήθελε πολύ, το ήθελε ξανά, δεν ήθελε να το αποχωριστεί με τίποτα και ένιωθε απελπισία στη σκέψη ότι, εκείνος κάποια στιγμη, απλά θα φύγει. Εκείνη έφταιγε που τώρα πια, ήξερε ακριβώς πως νιώθει η επαφή μαζί του. Θα μπορούσε να έχει σηκωθεί απο πάνω του. Θα μπορούσε να του έχει απαντήσει με τρόπο που να τελειώσει το θέμα εκεί. Θα μπορούσε να έχει κάνει οποιαδήποτε άλλη κίνηση εκτός απο αυτήν που έκανε και η οποία, με μαθηματική ακρίβεια, οδήγησε στο να θέλει τώρα, όχι πια να δοκιμάσει το πως θα είναι μαζί του , αλλά να ξαναζήσει αυτό που έζησε στην αγκαλιά του, με μια πείνα τόσο ανεξέλεγκτη και all consuming που απλά, ένιωθε λες και δεν είχε αρχή, μέση και τέλος. 

    Ήθελε να τον ρωτήσει πότε θα φύγει, ήθελε να θυμώσει με καποιον για το στρίμωγμα της σε αυτήν την απίστευτη κατάσταση που τώρα πια, ήτανε μάλλον ανεξέλεγκτη, μα ήξερε καλά πως δεν υπήρχε κανένας άλλος στον οποίο θα μπορούσε να αποδώσει την ευθύνη της ανατροπής της κατάστασης, παρά μόνο στον εαυτό της. Εκείνος είχε υπάρξει ιδιαίτερα προσεκτικός απέναντι της- μέχρι την στιγμή που η ίδια τρίφτηκε επάνω του, οπότε απλά, έπαψε να είναι προσεκτικός στο οτιδήποτε, το Θηρίο του ελεύθερο απο τα όποια δεσμά αυτοσυγκράτησης, να την κατασπαράζει με όλους τους πιθανούς (και μερικούς θεωρητικά, απίθανους για ανθρώπινο πλάσμα) τρόπους. Και ήθελε τώρα δα, να προκαλέσει αυτό το Θηρίο ξανα, να το βγάλει πάλι στην επιφάνεια, να ξανανιώσει τα νύχια του και τα δόντια του και την πείνα του στο κορμί της -ήταν δικό της αυτό το Θηρίο, μόνο δικό της και το ήθελε ξανά και-…

- "Αύριο το πρωί, θέλω να κατέβουμε στην πόλη" της είπε ξαφνικά, βγάζοντας την απο τις τρελές της σκέψεις. 

    Τον κοίταξε απορημένη - το μυαλό της ακόμη χαμένο σε εντελώς διαφορετικά μήκη και πλάτη απο κάτι τόσο πεζό-, ο τόνος της φωνής του να την επαναφέρει σταθερά στην πραγματικότητα, αρκετά ώστε να αντιληφθεί ότι το δεξί της πόδι δεν ακουμπούσε πλέον στο έδαφος κάτω απο το τραπέζι. Κάτω απο το τραπέζι εξακολουθούσε μεν να βρίσκεται, αλλά κατέληγε επάνω του, αναμεσα στα πόδια του, ακριβώς στο ... επίμαχο σημείο, το οποίο, κρίνοντας απο την ... θερμοκρασία που εξέπεμπε και κάτι άλλες ... λεπτομέρειες, δεχότανε αυτό το ιδιόμορφο χάδι για κάμποση ώρα μάλλον.

    Γούρλωσε τα μάτια της ξαφνιασμένη απο την συνειδητοποίηση, κοκκινίζοντας την ίδια στιγμή μέχρι τα αυτιά, αλλά εκείνος, συνέχισε να της εξηγεί, με φωνή φυσιολογική και βλέμμα άνετο, σαν να μην τρέχει τίποτα: "Χρειάζομαι να αγοράσω μερικά πράγματα άμεσα: μποξεράκια, μια δυο βερμούδες, κανένα μπλουζάκι, ένα μαγιώ, θα δούμε αύριο τι άλλο". Την ίδια στιγμή, η παλάμη του να πιέζει την γυμνή της πατούσα ακόμη πιο δυνατά επάνω του, το πράσινο βλέμμα του, έντονο, απίστευτα έντονο ξαφνικά, να την καίει μέχρι μέσα- τόσο που, η αμέσως επόμενη λογική σκέψη της (τι τα θέλεις όλα αυτά, αφού προφανώς, ήρθες με όσα σου χρειάζονταν για δυο τρεις μέρες), χάθηκε κάπου στην διαδρομή. 




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 31




    - "Αύριο το πρωί, θέλω να κατέβουμε στην πόλη…", της είπε ξαφνικά, σπάζοντας τη σιωπή που είχε απλωθεί για αρκετή ώρα.

    Η πατούσα του ποδιού της, τη μια στιγμή να αγγίζει το πόδι του χαμηλά… και την αμέσως επόμενη να ανεβαίνει… κάπως ψηλότερα.
"Χρειάζομαι να αγοράσω μερικά πράγματα άμεσα… Μποξεράκια, μια-δυο βερμούδες, κάνα μπλουζάκι, ένα μαγιό…", συνέχισε, με εκείνη να αναρωτιέται "Γιατί", μιας κι εκείνος είχε έρθει μόνο για δυο-τρεις μέρες. Κι αυτή η σκέψη της, επανεκκίνησε τον εγκέφαλό της, ο οποίος είχε σταματήσει να καταγράφει τις κινήσεις της εδώ και ώρα… με το πόδι της να σκαρφαλώνει και να χώνεται με μεγαλύτερη επιμονή ανάμεσα στα δικά του.
Η αίσθηση της γυμνής της πατούσας να ψάχνει πεινασμένα, κάτω από το ύφασμα της βερμούδας του, έκανε κάθε τι άλλο να φαντάζει ασήμαντο, άκαιρο. Άκυρο. Aπλά, κατέβασε το δεξί του χέρι κάτω από το τραπέζι… την άρπαξε και την κόλλησε πάνω του ακόμη πιο δυνατά.
- "Θα δούμε αύριο τί άλλο…", έκλεισε τη φράση του όπως όπως.

    Μία ακόμη στιγμή αμηχανίας, η οποία όμως, ετούτη τη φορά, ξεπεράστηκε πολύ γρήγορα με ένα χαζοχαρούμενο συνομωτικό γελάκι, το οποίο όμως άφηνε μια γλυκόπικρη γεύση μιας και… είτε σε δύο είτε σε δέκα μέρες, εκείνος θα έπρεπε να φύγει.

- "Έκανα μια Σκέψη", του είπε.
- "Να το προσέχεις αυτό… Είναι πολύ επικίνδυνο", τη διέκοψε, με ένα χαμόγελο. Αν και… στο βλέμμα του ήταν φανερό ότι, το εννοούσε.
- "Έλα, σοβαρά τώρα… Έκανα μια Σκέψη", επανέλαβε εκείνη μα, πριν ολοκληρώσει τη φράση της, τη διέκοψε και πάλι.
- "Ξέρεις… είναι πολλοί εκείνοι που, πληρώνονται για να το κάνουν… Κι είναι ακόμα περισσότεροι εκείνοι που, πληρώνουν όσο-όσο για να σκέφτονται άλλοι για λογαριασμό τους…"
- "Ερμή… μιλάω σοβαρά"
- "Δεν αμφέβαλα στιγμή…"
- "Βλήμα!"
- "Βλαμμένο!"
- "Ναι… είμαι"
- "Τα δάκτυλα του ποδιού σου είναι παγωμένα…"

    Ο νεαρός τους πλησίασε και μάλλον τους ρώτησε αν θέλουν καφεδάκι…
Κανείς από τους δυο δεν πρέπει να αντιλήφθηκε καν την παρουσία του… πόσο μάλλον αυτό που τους ρωτούσε.

- "Σε θέλω…"
- "Θέλω να πάμε πίσω στο δωμάτιο"
- "Πολύ..."
- "Τώρα…"
- "Περισσότερο από ποτ-…"
- "Δε αντέχω στιγμ-…"

    Οι λέξεις βγήκαν μέσα από τα χείλη τους ταυτόχρονα. Έπεσαν με ορμή η μία πάνω στην άλλη, με αποτέλεσμα, ακόμα κι ο νεαρός που παρακολουθούσε να μιλούν κι οι δυο μαζί, να μην καταλάβει λέξη.
Μα κι εκείνοι… Δεν είχε καταλάβει ο ένας τα λόγια του άλλου… κι όμως, οι καρδιές τους χτυπούσαν τώρα δα τρελά.
Ίσως επειδή, ήξεραν πλέον πως, κάθε φορά που συνέβαινε αυτό, είχαν Σκεφτεί… Επιθυμήσει, Ζητήσει κι οι δυο το ίδιο.
Το Ίδιο.
Ταυτόχρονα…

    Εκείνος, έβγαλε όσα χρήματα είχε στην τσέπη του και αφού έριξε μια γρήγορη ματιά στο τραπέζι τους… υπολόγισε ότι, ήταν αρκετά για να καλύψουν το δείπνο τους.
Τα έδωσε στο νεαρό, ευχαριστώντας τον ευγενικά σε στυλ, "Κράτησε τα ρέστα… και το καφεδάκι άλλη φορά…" και στη συνέχεια, με μία κίνηση, την άρπαξε από το χέρι και με βήματα γρήγορα, σχεδόν τρέχοντας… κατευθύνθηκαν προς το δωμάτιό τους.
Αν κρίνει δε κανείς, από το βλέμμα του νεαρού, την ώρα που μετρούσε τα χρήματα… θα πρέπει να του είχαν αφήσει κάτι περισσότερο από το διπλάσιο της αξίας του δείπνου…
Κάτι το οποίο μπορούσε να είχε αποφευχθεί, μιας και θα μπορούσαν κάλλιστα να χρεώσουν το δείπνο στο λογαριασμό του Δωματίου "τους".

    Φτάνοντας και λίγο πριν εκείνη βγάλει το κλειδί… κόλλησε πίσω της με ορμή, πιέζοντάς την πάνω στην πόρτα. Τα δάκτυλά του, χωμένα στα μαλλιά της, να τα τραβούν πίσω δυνατά, αποκαλύπτοντας την απαλή επιδερμίδα του λαιμού της.

Στο δέρμα της;
Ένα ακόμη σημάδι.
Σημάδι υπόσχεση.
Υπόσχεση για το Μετά.

    Το επόμενο πρωί, τους βρήκε, εκείνη ξαπλωμένη κάθετα στο κρεβάτι κι εκείνον στο πάτωμα… διπλωμένο στα δύο... από το κρύο μάλλον. Νικημένο νικητή. Ξοδεμένο και πάλι. Ανήμπορο να ελέγξει τις νευρικές του απολήξεις.

    Μάτια μισάνοικτα, να προσπαθεί να πείσει τους νευρώνες του να ανακαλέσουν τις σωστές πληροφορίες. Να θυμηθεί.
Να θυμηθεί πρώτα από όλα, πώς λέγεται εκείνο το συναίσθημα που κάνει την επιδερμίδα να πονά, να νιώθει άβολα, να συστέλεται… να ασπρίζει…. κι έπειτα, το πώς διάλο βρέθηκε εκεί κάτω. Γιατί.

Η πρώτη απάντηση ήρθε σχετικά γρήγορα.
Κρύο!

Έτσι το έλεγαν το συναίσθημα αυτό.
Είχε ξυλιάσει. Απλά…

Η δεύτερη απάντηση ήρθε με μεγάλη καθυστέρηση.
"Θεέ μου…", αναλογίστηκε.
Ήταν στο Νησί. Την είχε ψάξει. Την είχε βρει. Την είχε συναντήσει. Είχαν μιλήσει. Είχαν αγγίξει ο ένας τον άλλο. Είχαν…
- "Θεέ μου!", αναφώνησε ετούτη τη φορά και τινάχτηκε από το πάτωμα.

Στο κρεβάτι, με το κορμί της μισοσκεπασμένο, Εκείνη.
Νικημένη νικήτρια κι αυτή.
Με τα παράσημα άλλης μιας Μάχης, αποτυπωμένα στη σάρκα της.

Του άρεσε.
Ένιωσε βαθειά ικανοποίηση για άλλη μια φορά, βλέποντας τα σημάδια του στο κορμί της.
Το "κοριτσάκι" του.

Σήκωσε τα σκεπάσματα και βρέθηκε δίπλα της, με εκείνη να χώνεται αυτόματα στην αγκαλιά του. Τα σώματά τους "κλείδωσαν" λες και είχαν ένα δικό τους τρόπο επικοινωνίας.
Σίγουρα είχαν δικό τους τρόπο επικοινωνίας.

Τρία απανωτά μηνύματα στο κινητό του ήταν αρκετά για να τους ξυπνήσουν.
Εκείνος δεν μπήκε καν στον πειρασμό να κοιτάξει ποιος και τί.
Δεν υπήρχε το παραμικρό που θα ήταν ικανό να πάρει τη Σκέψη του από το Εδώ τους.

Επιτέλους!
Κοινό Εδώ!
Όπως…
Για όσο!

Στο κάτω κάτω, ακόμα κι αν έπρεπε να φύγει, αυτό δε σήμαινε σε καμία περίπτωση πως, δε θα επέστρεφε ή πως δε θα την καλούσε να ζήσει μαζί του.
Όπως…
Ό,τι…

Είχε μάθει πια πως, το "Εγώ; Ποτέ!" ήταν άλλο ένα ηλίθιο concept.

    - "Θες να πας στο μπάνιο πρώτη;", τη ρώτησε, φιλώντας τα μαλλιά της και γλυστρώντας τα χείλη του χαμηλά, πίσω από το αυτί της.
Κάτι μεταξύ στεναγμού και ξεψυχισμένου βογγητού, συνόδευσε τα λόγια της…
"Μμμμ… όχι αγάπη μου. Πήγαινε πρώτος και… θα σε συναντήσω στο ντους", του απάντησε εκείνη και με μια γρήγορη κίνηση, δάγκωσε δυνατά το λοβό του αυτιού του.

    Ο ξαφνικός πόνος που ένιωσε, είχε ως αποτέλεσμα -Ω, μα τί άλλο!- ένα ακόμη σημάδι στο λαιμό της, μιας και η μόνη του αντίδραση ήταν το να να μετατρέψει το φιλί του σε δάγκωμα εκδίκησης… Τιμωρίας.

    Δευτερόλεπτα αφότου εκείνος είχε μπει στο μπάνιο, το κινητό του χτύπησε ξανά. Αυτήν τη φορά ήταν κλήση. Δεν έδωσε σημασία, παρά μόνο όταν εκείνη του φώναξε από την κρεβατοκάμαρα πως, θα ήταν καλύτερο να τσεκάρει ποιος είναι.
Για να επιμένουν, ίσως να ήταν πραγματικά, ανάγκη.

- "Φέρτο όπως θα έρχεσαι στο μπάνιο", της είπε.

Η ιδέα και μόνο, του να κάνουν ντους μαζί, του έφερνε ρίγη σε όλο το κορμί… κι ας είχαν περάσει την τελευταία μέρα ο ένας μέσα στον άλλο.
Κυριολεκτικά!

    Μπαίνοντας εκείνη στο μπάνιο, η γνώριμη πλέον ειδοποίηση sms, σκέπασε στιγμιαία το γεμάτο υποσχέσεις και ανυπομονησία χαχανητό τους…
Η οθόνη του κινητού άναψε και πάνω της, σαν τίτλοι ειδήσεων, κύλησαν οι πρώτες λέξεις του μηνύματος…
"Mou lipeis ki as ehoume…"

Εκείνος, είχε ήδη μπει κάτω από το καυτό νερό του ντους.

- "Διάβασέ μου τί λέει…", της είπε.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 32




    Ετούτη τη φορά, έπεσε πραγματικά σε λήθαργο- αλλά απο τον άλλο, της απόλυτης σωματικής εξάντλησης. Κάθε νευρική απόληξη να νιώθει απίστευτα, οδυνηρά ζωντανή και χρησιμοποιημένη μέχρι πέραν των όποιων ορίων της, το δέρμα της να τσούζει και να καίει σε καμιά πενηνταριά διαφορετικά σημεία, οι μύες της όλοι (και ναι- και κάμποσοι που δεν ήξερε ότι διαθέτει καν) να ουρλιάζουνε πιασμένοι- αλλά όλα αυτά ακριβώς, την έκαναν να κοιμηθεί αμέριμνη και ευτυχισμένη σαν παιδάκι- για πρώτη φορά μετά απο πολλά, πολλά χρόνια.....

    Ξαναπέκτησε επαφή με το χώρο γύρω της, την στιγμή που τον ένιωσε να χώνεται κάτω απο το πάπλωμα και να την αγκαλιάζει- και ασυναίσθητα, γύρισε και χώθηκε στην αγκαλιά του, το πρόσωπο της κολλημένο στο λαιμό του, το κορμί της να ξυπνάει ξαφνικά απότομα (ήμαρτον, δηλαδή... ούτε 15χρονο!), ταυτόχρονα με το δικό του. Χρειαζότανε απεγνωσμένα ένα καλό, ξεγυρισμένο μπάνιο, για ώρα... αφρόλουτρο και σαμπουαν και καυτό νεράκι και μετά, ένα καλό μασαζ με μπόλικη κρέμα σώματος για να ξεπιαστεί το ταλαιπωρημένο κορμί της (και η σκέψη την έκανε να χαμογελάσει σαν χαζό, μιας και ήξερε ακριβώς τον πιο κατάλληλο για αυτή τη δουλιτσα...)

    Ένιωθε τόσο όμορφα σήμερα που δεν θα άφηνε καμία αρνητική (ή ακόμη και ρεαλιστική) σκέψη, να της χαλάσει την ημέρα. Και για πρωτη φορά απο τότε που τον πρωτοσυνάντησε, άφησε στην άκρη τη λογική και τις πανοπλίες της και αποφάσισε να το ζήσει με χίλια- όπως.... όσο...... για όσο.....

    Ο ήχος του κινητού του (κάποιου είδους ειδοποίηση) έσκισε την ησυχία του πρωινού, μα η ίδια δεν μπορούσε να σκεφτεί και πολύ, όταν της δάγκωνε τόσο υπεροχα το λαιμό, ακριβώς στο πιο ευαίσθητο σημείο (ανεξαρτήτως του αν η ίδια φρόντιζε να σιγουρευτεί ότι εκείνος θα το κάνει, έχοντας άρτι προσφάτως ανακαλύψει τον πιο σίγουρο τρόπο......). Τον ένιωσε να σηκώνεται και να προχωράει προς το ντους και αποφάσισε να δώσει στον εαυτό της ένα λεπτάκι ακόμη χουζουριού και μετά, να πάει να τον συναντήσει -επιτέλους!- κάτω απο το καυτό νεράκι. 

Το κινητό του χτύπησε ξανα- κλήση, ετούτη τη φορά και τώρα, του φώναξε, σκεπτόμενη ότι κάποια ανάγκη θα υπήρχε μάλλον, για να επιμένει κάποιος τόσο. 

    - "Φέρτο όπως θα έρχεσαι στο μπάνιο", της φώναξε, οπότε σηκώθηκε και προχώρησε προς το μπάνιο κρατώντας το κινητο του στο χέρι. Στα 5 βήματα απόσταση μέχρι εκεί, ακούστηκε και άλλη ειδοποίηση μηνύματος, αλλά ήδη, η προσοχή της είχε στραφεί αλλού, μιας και απέναντι της, μέσα στην χτιστή ντουσιέρα, Εκείνος ξέβγαζε ήδη τις σαπουνάδες απο το κορμί του, το καυτό νεράκι να τρέχει επάνω του. 

    - "Διάβασέ μου τί λέει…", της είπε τώρα ανυπόμονα, τρώγοντας την ήδη με τα μάτια του, σαν να της έλεγε: άντε, ξεκόλλα, να τελειώνουμε και με αυτό- αργείς!.

Πάτησε το κουμπί της πλοήγησης, αποφασισμένη να ξεμπερδεύει στα γρήγορα, για να χωθεί εκεί, μαζί του, κάτω απο το νεράκι επι τέλους (αυτό και αν το είχανε ονειρευτει άπειρες φορές!) και άρχισε να του διαβάζει: 

"Mou lipeis ki as ehoume apofasisei oti to kalytero kai gia tous dyo einai na horisoume, agapi mou!". 

    Ήδη απο τις πρώτες λέξεις, η φωνή της είχε αρχίσει να αργοπορεί, μα ολοκλήρωσε τη φράση απο κεκτημένη ταχύτητα, εκείνο το "αγαπη μου" στην οθόνη, ειπωμένο απο το δικό της στόμα, να της καίει τα χέρια, την Ψυχή, το Μυαλό- η ειρωνεία του πράγματος να την ποτίζει μέχρι μέσα. Εκείνος έμεινε απόλυτα ακίνητος, να της αντιγυρίζει το βλέμμα και όταν είδε ότι πήγε να αφήσει το κινητό του, της είπε κοφτά: "Αυτό ήτανε όλο?"

Κούνησε το κεφάλι της αρνητικά και έκανε να του δώσει το κινητό, μα την έκοψε: "Διάβασε μου το. Ολόκληρο"

Έστρεψε το βλέμμα της ξανα στην οθόνη του κινητού του και σφίγγοντας τα δόντια της, διάβασε το υπόλοιπο μήνυμα, δυνατά, αργά, καθαρά, με φωνή αποστασιοποιημένη: 

    "Se parakalo, sikose to thlefono, prepei na milhsoyme! Ksero oti symfonisame na ypograpsoume, alla den mporo na to kano......As dosoume akomi mia efkairia, Agapi mou - sto kato kato, ti psyhi exei mia eykairia akoma????? "

    Έμειναν να κοιτάζονται ακίνητοι- η ανασα και των δύο γρήγορη ξαφνικά, αλλά αμέσως μετά, το κινητό του άρχισε να χτυπάει ξανα. Επίμονα. Ετούτη τη φορά, δεν χρειάστηκε καν να αναρωτηθεί κανένας απο τους δύο τους, ποιος καλούσε και γιατί. 

    Εκείνος βγήκε απο το ντους, με ένα ανεξιχνίαστο βλέμμα στα μάτια, πήρε το κινητό του απο το χέρι της και προχώρησε κατευθείαν προς τα έξω, προς το σαλόνι και τη βεράντα, στάζοντας νερά, ο ήχος της επανάκλησης να ακούγεται μεγενθυμένος επι χίλια. 

    Έμεινε για μερικά δεύτερα να κοιτάζει τις υγρές πατημασιές του στο χωλ και πριν καν ακουστεί η φωνή του, έκλεισε την πόρτα του μπάνιου και χώθηκε κάτω απο το νερό στο ντους, που έτρεχε ακόμη. Πλύθηκε σαν ρομποτ, ούτε αργά, ούτε γρήγορα, και μετά βγήκε, αφήνοντας το νερό να τρέχει στο φουλ, για να ακούει τον ήχο, έβαλε κρέμες, έφτιαξε ακόμη και τα μαλλιά της με το πιστολάκι, όλη την ώρα νιώθοντας περίεργα παγωμένη, αποστασιοποιημένη και on guard. Όλη την ώρα να σκέφτεται εκείνο το "άγνωσται αι βουλαί...." για κάποιον περίεργο λόγο.

    Μέσα σε δευτερόλεπτα, απο ερωτευμένη γυναίκα, είχε μεταλλαχθεί σε εκείνο το αρχαίο πλάσμα, που άκουγε κάθε κτύπο εκείνου του μυστικού ρολογιού που μετρουσε την μοίρα του καθενός και δεν υπήρχε περιθώριο για συναισθηματισμούς όποιου είδους- μόνο εγρηγορση και επιφυλακή-μιας και της ήτανε αδύνατο να προσπεράσει το γεγονός ότι το σκηνικό έσκασε την στιγμή ακριβώς που αποφάσισε να αφεθεί και να ζήσει. Ναι, είχε μια ιδιαίτερη τρελα με τις συμπτώσεις και ως τώρα, ποτέ δεν είχε αποδειχθεί λανθασμένη. 

    Έπρεπε να απομακρυνθεί απο εκεί, χρειαζότανε απόσταση για να σκεφτεί, οπότε χώθηκε βιαστικά στο υπνοδωμάτιο, φόρεσε σορτς και μπλουζάκι, βούτηξε τσιγάρα, κινητό και γυαλιά ήλιου και ανοίγοντας την εξώπορτα, βγήκε στον καυτό ήλιο. 

    Η γη κάτω από τα γυμνά της πόδια έκαιγε και τα τζιτζίκια φώναζαν όλα μαζί- και θα ήθελε τώρα να είναι αραγμένη στην σκιερή βεράντα της- αλλά ο καθένας χρειάζεται το χώρο του για να δώσει απερίσπαστος τις δικές του Μάχες, οπότε, φόρεσε τα γυαλιά της, προχωρώντας με βήμα γρήγορο μέχρι την πισίνα, έκανε νόημα για τον γνωστό διπλό καφέ, on the way, στην ξανθούλα του μπαρ, και με το που θρονιάστηκε στην πρώτη ξαπλώστρα (αυτή με την μεγαλύτερη ομπρέλα απο πάνω της), άνοιξε το κινητό της και του έστειλε ένα σύντομο μήνυμα. 

    Μέχρι να ανάψει το πρώτο τσιγάρο, η μικρή της είχε φέρει τον καφέ της και την ρωτούσε ήδη με περιέργεια: "αχ, που είναι ο καλός σας σήμερα?" (αλλά η μικρή αυτή ήταν η αδυναμία της, οπότε, συγκράτησε όπως όπως, την σαρκαστική απάντηση που ένιωθε να ξεπηδάει ήδη αντανακλαστικά απο το στόμα της, μιας και οι άνθρωποι ποτέ δεν καταλάβαιναν ότι ο σαρκασμός της είχε άμεσο και μοναδικό αποδέκτη την ίδια). 

    Τράβηξε μια γερή τζούρα καφέ και κοιτάζοντας το πράσινο νερό της πισίνας μπροστά της, της απάντησε σιβυλλικά: " είχε ένα σημαντικό τηλεφώνημα να κάνει"

    - "Κρίμα! Να σας ενοχλούν μέσα στις διακοπές!" συνέχισε η μικρή απογοητευμένη, αλλά τώρα δα, της ήτανε αδύνατο να της αναλύσει ότι κανένας απο τους δύο τους δεν βρισκόταν εκεί για να κάνει "διακοπές" , οπότε, απλά της απάντησε, υιοθετώντας το περίλυπο ύφος της : "ναι.... κρίμα κι άδικο!", προσπαθώντας να μην γελάσει με εκείνο το "κακό" γέλιο- γιατί ακόμη και αυτή η φράση που χρησιμοποίησε, σήκωνε ολόκληρη συζήτηση απο μόνη της…..




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 33




    Κλείνοντας το τηλέφωνο, έκλεισε και τα μάτια του. Έμεινε ακίνητος για ώρα να χαζεύει τον ορίζοντα που έδειχνε να απομακρύνεται. Λες και ήταν ξανά σε ένα καράβι που, αυτήν την φορά, τον έπαιρνε μακρυά της.

Ζαλάδα. Έντονη τάση για εμετό και νεύρα. Πολλά νεύρα.
Πέταξε, στα τυφλά, το κινητό του προς τη μεριά του τραπεζιού. 
Εννοείται βέβαια πως, αστόχησε... με το κινητό να καταλήγει στο πάτωμα.

    - "Φυσικά!", ξεστόμισε με μεγάλη καθυστέρηση και το χαρακτηριστικό του γελάκι, λειτούργησε σαν βαλβίδα εκτόνωσης την ώρα που, είχε ήδη σηκώσει το πόδι του για να το κλωτσήσει ακόμη παραπέρα...

    Δίχως να το μαζέψει, γύρισε στην κρεβατοκάμαρα. Η γύμνια του τον είχε κάνει να νιώσει άβολα. Ξαφνικά.
Ως άλλος Αδάμ, να έχει επιτρέψει σε κάποια Εύα να δηλητηριάσει τη στιγμή του.
Πονούσε η ψυχή του, βαθειά. Ίσως να ήταν και η καρδιά. Το στήθος. Ψήξη. Κάτι.
Ίσως και να πέθαινε.
Δεν μπορούσε να καταλάβει… αλλά ούτε και προσπάθησε.
Απλά, φόρεσε τη βερμούδα του κι επέστρεψε στο μπαλκόνι.

Άρπαξε και το φανελλάκι του από την ξαπλώστρα. Νωπό ακόμα από το πρόχειρο πλύσιμο της προηγουμένης. Τέτοια νεύρα που, ούτε που κατάλαβε ότι το φόρεσε ανάποδα...

Σήκωσε το κινητό του από το πάτωμα.
Θυμήθηκε πως, όσο μιλούσε στο τηλέφωνο, είχε έρθει ένα ακόμα μήνυμα… Το μόνο που είχε προλάβει να δει, ήταν ο αποστολέας.
Η αποστολέας.

Πόση ώρα μιλούσε άραγε;
Κι εκείνη… πόσο είχε μείνει; Είχε ακούσει; Ή μήπως είχε βγει πριν αγγίξει τα αυτιά της το παραμικρό, έστω και καταλάθος;

Μα, τί εναλλαγές ήταν αυτές! Σε πόσο σύντομο χρονικό διάστημα!
Φυσικά και δεν ήταν τυχαία η αγαπημένη τους ατάκα…
"Μωρό μου, έτσι και συναντηθούμε, το Σύμπαν απλά θα διαλυθεί και θα χτιστεί από την Αρχή"

Η Αρχή πάντως, είχε γίνει.
Με τακτικά επαναλαμβανόμενες εκρήξεις, ό,τι κι αν συμμάζευαν, έσπαγε σε χίλια κομμάτια στιγμές μετά.
Ο λόγος που τους κρατούσε μακρυά τόσο καιρό, είχε πάρει μορφή, στεκόταν στην άλλη άκρη του μπαλκονιού και του χαμογελούσε ειρωνικά.

Το τρίτο συνεχόμενο τσιγάρο που άναψε -από την καύτρα του δεύτερου- μόνο βήχα του έφερε. Ένιωσε το στήθος του να βαραίνει. Την ανάσα δύσκολη. Ο πονοκέφαλος που δυνάμωνε, τον έριξε στον καναπέ.
Βλέμμα καρφωμένο στο ταβάνι, και χέρι να κρέμεται.

Μέσα σε δευτερόλεπτα, το τσιγάρο που είχε πέσει από τα δάκτυλά του, είχε ήδη κιτρινίσει τις πλάκες του πατώματος κι εκείνος είχε βυθιστεί για άλλη μια φορά σε εκείνον τον Κόσμο, στον οποίο επέστρεφε συχνά, προς αναζήτηση απαντήσεων.

Λήθαργος...
Οι μύες του κορμιού του, να υπακούν στις εντολές του εγκεφάλου, ο οποίος είναι φτιαγμένος για να φροντίζει απλά τη "στολή" που κουβαλά ο καθένας μας.

"Όλα Καλά"
Αυτό έλεγε το μήνυμά της.
Το "κοριτσάκι" του!

    Για άλλη μια φορά να επιβεβαιώνονται και οι δύο! Μα, τόσο πια;
Κάθε θεωρία που είχαν κτίσει, από τότε που πρωτοσυναντήθηκαν, είχε επαληθευτεί κι επαληθευόταν κατά τακτά χρονικά διαστήματα. Δίχως παρεκκλίσεις. Δίχως αποκλίσεις.
Δεν υπήρξε στιγμή Ηδονής μεταξύ τους που, να μην την ακολούθησαν στιγμές βαθιάςΟδύνης.
Άπειροι οι συνδυασμοί. 

    Κι αυτό που του έκανε περισσότερο εντύπωση, ήταν η συνειδητοποίηση πως… και τη Γνώση να κατέχει κανείς, η Ανθρώπινη πλευρά υπαγορεύει τα δικά της… Τυφλά υπακούοντας σε κώδικες αρχέγονους. Να αρνείται να αποφύγει λάθη, επαναλήψεις, χάσιμο πολύτιμου παραγωγικού χρόνου… να χάνει ευκαιρίες, να καταστρέφει στιγμές.
Όσο κι αν Ουδέν Κακόν Αμιγές Καλού… ο πόνος ήταν Πόνος!
Επίπονος.
Παράπονος.

    Λες και ζούσαν σε μια Κλεψύδρα, μέσα.
Και κάθε τόσο, κάποιος εκεί έξω, αποφάσιζε να τη γυρίσει ανάποδα… και μάλιστα, απροειδοποίητα, δίχως να έχει πέσει κι ο τελευταίος κόκκος άμμου…
Κλεψύδρα… και Άμμος!
Μα τί λέξεις χρησιμοποιούμε πια και τί εικόνες μας σκάνε; Ποιοι συνειρμοί;
Πόσο άσχετοι;
Τί δουλειά έχει το ύδωρ της Κλεψύδρας με την Άμμο του Hour Glass;

Μισές δουλειές…
Που έκαναν την όποια διέξοδο, να νιώθει σαν Διπλή Δουλειά.
Μισές σχέσεις…
Που έκαναν τη γνωριμία τους, να νιώθει σαν Διπλή Σχέση.

- "Όλα Καλά ψυχή μου! Όλα Καλά, κοριτσάκι μου γλυκό!", μονολόγησε κι έκλεισε τα μάτια του για μια στιγμή.
Την είδε να κάθεται μόνη.
Την ένιωσε να κάθεται μόνη, βυθισμένη στη δική της Σκέψη.
Την ένιωσε να ασφυκτιά, να προσπαθεί να πάρει ανάσες.
Την ένιωσε χαμένη στη δική της Άβυσσο, να ψάχνει απαντήσεις.

Μα, εκείνος ήξερε καλά ότι, δε δουλεύει έτσι η Άβυσσος.
Ήξερε πως, όταν βουτά ο ένας από τους δυο για απαντήσεις, ο άλλος είναι stand by με τις "φιάλες οξυγόνου".
Μόνο όταν βουτούσαν κι οι δυο μαζί, δε χρειάζονταν φιάλες. Γιατί, τότε… ο καθένας τους έπαιρνε ανάσες από το φιλί του άλλου.

Βρισκόταν εκεί για συγκεκριμένο σκοπό.
Κάθε τί άλλο που αφορούσε το Εκεί του, δεν είχε δικαίωμα να κλέβει χρόνο από το Εδώ.
Το Εδώ ΤΟΥΣ.

Την επόμενη στιγμή, είχε ήδη τιναχτεί από τον καναπέ και είχε αρπάξει με λαχτάρα το κινητό στο χέρι του.
Η καρδιά του, και πάλι ερωτευμένη από την αρχή, να του επιτρέπει μόνο μικρές, κοφτές… σύντομες ανάσες.
Ο αντίχειράς του να πληκτρολογεί πεινασμένα και να πατά την "Αποστολή", την ίδια ώρα που έριχνε λίγο νερό στο πρόσωπο και στα μαλλιά του, με το άλλο χέρι.

"Φιάλες, δε βρίσκω να βουτήξουμε χώρια… φέρνω όμως φιλί για να βουτήξουμε μαζί. Βγες στο parking. Πάμε στη χώρα για ψώνια."




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 34




    Ο καφές ήταν υπέροχος: παγωμένος όσο έπρεπε, πικρός όσο έπρεπε, δυνατός όσο έπρεπε, το χοντρό διαφανο ποτήρι να γυαλίζει με ένα στρώμα υγρασίας στην επιφάνεια του, τα παγάκια να δημιουργούν εκείνο τον υπέροχο ήχο που είναι τόσο ταιριαστός με τα ζεστά καλοκαιρινά πρωϊνά.

    Στο σπιτάκι είχε καφετιέρα και έφτιαχνε πάντα καφέ φίλτρου- ανεξαρτήτως καιρού- όπως και στην Αθήνα. Μα τώρα, εδώ, πλάι στην πισίνα, με τα τζιτζίκια να ωρύονται, τη ζέστη να γλύφει το δέρμα της παρά την τεράστια ομπρέλα και το νερό να στραφταλίζει μπροστά της, ετούτος ο φρέντο ήτανε ότι έπρεπε....

    Όχι ότι δεν είχε ξυπνήσει αρκετά με το αναπάντεχο σοκ την ώρα που ετοιμαζότανε να μπει στο ντους μαζί του ( αναπάντεχο??? δεν ήτανε και τόσο σίγουρη γι αυτό, μιας και κάθε στιγμή ηδονής που είχε ζήσει μαζί του, έπρεπε να πληρωθεί με οδύνη αμέσως μετά- ίδιας έντασης ή και μεγαλύτερης, λες και αυτό, κρατούσε μια ιδιότυπη ισορροπία, ώστε να μην διαλυθεί ο Κόσμος όλος με μια τεράστια έκρηξη, ή κάτι παρόμοιας οριστικότητας, τέλος πάντων). Μέχρι να αρχίσει να διαβάζει εκείνο το μήνυμα, ένιωθε ακόμη τα πέπλα του βαθύ ύπνου επάνω της και μαζί, μια γλύκα και μια προσμονή που όσο περνούσαν οι ώρες μαζί του, τόσο πιο έντονες γίνονταν. Με το που άρχισε να διαβάζει, ξύπνησε αυτομάτως, φυσικά- τόσο που, την στιγμή που η δική της φωνή, ξεστόμιζε εκείνο το "αγάπη μου" μιας άλλης γυναίκας, το μυαλό της ήδη είχε φύγει σε τρελές διαδρομές (που είχαν σαφέστατα να κάνουν με την ίδια τη λέξη, για άλλη μια φορά και το πόσο και πόσα, διαφορετικά πράγματα αυτή σημαίνει για τον καθένα.....)

    Απλά. Ο καφές ήτανε πάντα μια όμορφη πρωινή ιεροτελεστία και όχι μια απλή ιεροτελεστία: μα μια που απολάμβανε επειδή ακριβώς, όση ώρα διαρκούσε, το μυαλό της έκανε την πιο ωραία ανασκόπηση πάντα. Και ετούτος εδώ, παρ' ότι παγωμένος και διαφορετικός στην γεύση απο αυτόν που αγαπούσε, της έκανε μια χαρά τώρα δα, ως άγκυρα στις σκέψεις της που έτρεχαν με ταχύτητα.

    Όχι, προσωπικά για την ίδια, το τηλεφώνημα και τα απελπισμένα μηνύματα, απο την άλλη άκρη της γης, δεν ήτανε καθόλου έκπληξη. Η στιγμή, ίσως ναι. Όλο το υπόλοιπο, όχι. Ήξερε καλά, απο προσωπική εμπειρία, πώς, οι άνθρωποι που πλατσουρίζουν στα ρηχά, αφήνουν και αφήνονται, τυφλοί, κουφοί, στραβοί- και όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου και η πληρωμή, ξαφνικά πανικοβάλλονται και κάνουν σπασμωδικές κινήσεις, που, το μόνο που καταφέρνουν είναι να δημιουργούν ακόμη μεγαλύτερη απόσταση και ακόμη μεγαλύτερη δυσφορία σε αυτόν που έχει εξαντλήσει πια, τις ομολογουμένως απύθμενες αντοχές του και πλέον, μετράει ανάποδα. 

    Ούτε και γι αυτόν ήτανε έκπληξη αυτά καθεαυτά (αν έκρινε απο όλα όσα έβγαλε απο μέσα του εκείνο το πρώτο βράδυ, περπατώντας πάνω κάτω, σαν θηρίο στο κλουβί, εκεί στη βεράντα της, ξαναζώντας την κάθε σκληρή στιγμή σε replay). Άλλωστε, δεν τα είχε με κανέναν άλλο, παρά μόνο με τον εαυτό του, όπως και η ίδια, όσες φορές έζησε κάτι παρόμοιας λογικής.

    Γιατί υπαρχουνε άνθρωποι που ζούνε ζωές ολόκληρες μέσα στα στενά όρια που θέτουν στον εαυτό τους, χωρίς ποτέ, αυτή η διαρκής συνήθεια να τους κουράσει, χωρίς ποτέ, να αποζητήσουν κάτι νέο, κάτι διαφορετικό απο τη νόρμα της αδιάφορης πραγματικότητας που τροφοδοτεί την ρηχότητα της ύπαρξης τους.

    Μα, υπάρχουνε και εκείνα τα πλάσματα που ζούνε για να δοκιμάζουνε τα όρια τους διαρκώς και αυτό πράττουνε με τις επιλογές τους ξανά και ξανά- ώστε να δίνουν στον εαυτό τους την δυνατότητα να τα ξεπερνάνε με πάταγο κάθε φορά, μόνο και μόνο για να επιβεβαιώνουνε ότι δεν υπάρχουνε όρια στην ίδια τους την ύπαρξη. 

    Πλάσματα διαφορετικού blueprint και ταχυτήτων, που η συμβίωση σε ετούτο τον πλανήτη, και εκείνος ο μυστικός ενορχηστρωτής των πάντων, φέρνει να διαδρούν, ώστε η τάξη που φέρνει το Χάος, να συνεχίζεται αδιατάρακτη στους αιώνες των αιώνων.

    Από τις πρώτες κιόλας λέξεις εκείνου του μηνύματος, είχε κλείσει βαθιά μέσα της την όποια ανθρώπινη, γυναικεία ενόχληση θα μπορούσε να θολώσει την κρίση της και την Σκέψη της, μιας και εδώ και καιρό, είχε εμπεδώσει ότι οι περίεργες συμπτώσεις, ήτανε απο μόνες τους σχολείο σκέτο για την ίδια- και παρ' ότι το κανονικό σχολείο το απεχθανότανε πάντα, ετούτα τα συμπαντικά "τουβλάκια" που κλείδωναν και ξεκλείδωναν μετά μουσικής, κρατούσαν διαρκως την έμφυτη περιέργεια της σε εγρήγορση. Και ήδη, το μυαλό της, είχε ανακαλύψει μέσα στις πρώτες πέντε έξι γουλιές καφέ, όλες τις πιθανές διασυνδέσεις τους, όπως αυτές αποκαλύπτονταν μέσα απο το συγκεκριμένο περιστατικό.

    Τίποτα τυχαίο παντού και πάντα και σαφέστατα, τίποτα τυχαίο στην Ιστορία που ζούσε μαζί του. Σχολείο μεγάλο- για τον εαυτό της πρώτα και πάνω απ' όλα- και δεν θα άλλαζε ούτε τόσο δα (ξανά...), ούτε την πιο παραμικρή λεπτομέρεια, για κάτι πιο ευκολοχώνευτο και βολικό.

Ο ήχος ειδοποίησης του κινητού της την έβγαλε απο τις σκέψεις της, το μήνυμα του, να χαϊδεύει ότι υπήρχε Μέσα της, με τον πιο γλυκό -και τόσο ιδιαίτερα δικό του- τρόπο:

"Φιάλες, δε βρίσκω να βουτήξουμε χώρια… φέρνω όμως φιλί για να βουτήξουμε μαζί. Βγες στο parking. Πάμε στη χώρα για ψώνια."

Το κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα χαμογελώντας αχνά και μετά πληκτρολόγησε με τη σειρά της:

"Για τα ψώνια, φέρε μου να φορέσω τα πέδιλα μου: είναι δίπλα στην εξώπορτα. Για τη βουτιά, μου φτάνεις παν-τοτε εσύ. Όπως......"




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 35




    Ερχόταν και ξαναερχότανε στο μυαλό της, εκείνη η φράση απο το τραγούδι (με την μελωδία μαζί και όλα), το: "θα πάω και ας μου βγει και σε κακό" και δεν μπορούσε να μην θυμηθεί ότι, πριν πολλά πολλά χρόνια, είχε ξανακάνει την ίδια ακριβώς επιλογή, να ζήσει δηλαδή κάτι, που ήτανε "επίφοβο" και έξω απο τα συνηθισμένα και τα "ασφαλή". Και μάλιστα, όχι έτσι απλά: αλλά το είχε προκαλέσει, το είχε τραβήξει κοντά της, το είχε ζητήσει κανονικά. Το είχε ζήσει επίσης κανονικά και με χίλια και μετά, όχι απλά μάζευε τα κομμάτια της για κανα δυο χρόνια (εν γνώση της φυσικά εκ των προτέρων ότι θα συμβεί ακριβώς αυτό), αλλά η ιστορία εκείνη και ιδίως, το .... επεισοδιακό της τέλος, επηρέασε την μετέπειτα ζωή της με τρόπους ασύλληπτους.

"Αγαθόν και κακόν, ταυτόν"........ 

    Ένιωθε ότι βρισκότανε σε ένα παρόμοιο σταυροδρόμι τώρα δα, με τη διαφορά ότι, κουβαλούσε μέσα της την εμπειρία και τη γνώση του πως μπορεί η ζωή να πάρει άλλη ρότα, μετά απο κάτι τόσο δυνατό.

    - "Που ταξιδεύεις;", την ρώτησε τώρα τρυφερά, αφήνοντας ένα απαλό φιλί στο μάγουλο της, μιας και μάλλον, εδώ και ώρα, περίμενε να του απαντήσει σχετικά με τα μπλουζάκια που κρατούσε στα χέρια του: ένα βαθύ πράσινο και ένα μαύρο. 

    - "Στο σκοτάδι", του απάντησε σιβυλλικά, δείχνοντας του το μαύρο μπλουζάκι και εκείνος χαμογέλασε (το μαύρο εμπεριέχει όλα τα χρώματα κλπ...). Τον άφησε να πληρώσει τα ψώνια του, κάνοντας του νόημα ότι βγαίνει για ένα τσιγάρο και βγαίνοντας έξω, το άναψε και ρούφηξε στα πνευμόνια της τον καπνό, κοιτάζοντας αφηρημένα την θάλασσα μπροστά της.

    Μα δεν ήταν αν μη τι άλλο, περίεργο, που και ετούτη η σχέση (το ανθρώπινο κομμάτι της τουλάχιστον), είχε ημερομηνία λήξης, την οποία γνώριζε επίσης απο την αρχή? Ούτε δύο εβδομάδες ακόμη. Και ούτε καν τόσο, μιας και, ήδη η σημερινή ημέρα έφευγε σταθερά, σαν την άμμο που κυλάει και χάνεται ανάμεσα στα δάχτυλα....

    Τι είναι, άραγε, αυτό που κάνει μερικά πλάσματα (σαν και του λόγου της) να ζούνε συνειδητά το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου? Η ικανότητα τους να αψηφούνε τον όποιο θάνατο? Η περιέργεια τους για το πόσο και με τι τρόπους, μπορεί αυτός ο θάνατος να τα σκοτώσει ή να τα μετουσιώσει? Η ηδονή των τέλειων στιγμών μιας τέλειας ιστορίας (με την τελειότητα που έχει οτιδήποτε σύντομο και εκρηκτικό)? Και στην τελική, πόσες εκρήξεις μπορεί να αντέξει ένα τέτοιου είδους πλάσμα και γιατί τις αποζητά? Και αυτές οι εκρήξεις, πόσο αλλάζουν την πορεία .... πλεύσης του και προς ποιες άγνωστες και μυστηριώδεις κατευθύνσεις? 

    Θυμήθηκε τώρα, μια απο τις συζητήσεις τους, που Εκείνος έλεγε ότι, ένας απο τους τρόπους για να κινηθεί ένα σώμα, είναι να τραβήξει χειρόφρενο μέσα στη μέση της διαδρομής και να περιμένει το επόμενο σώμα που θα έρθει τρέχοντας απο τη στροφή, να σκάσει επάνω του και να αποκτήσει κίνηση και αυτό, δια της σύγκρουσης. Αν αντέχει τις συγκρούσεις, είχε ολοκληρώσει την Σκέψη του, τότε.

    Δεν τον είχε ρωτήσει τίποτα για το τηλεφώνημα και τα μηνύματα- δεν είχε νόημα άλλωστε, κανένα. Οτιδήποτε αφορούσε το Εκεί του, ήτανε κάτι ανεξάρτητο απο την ίδια- η ίδια, μαζί του, είχε μόνο το Εδώ. Των δύο εβδομάδων παρα κάτι. Και συνειδητοποίησε τώρα, ότι η απελπισία που φέρνει μια τέτοια Γνώση, κάνει τα πράγματα να νιώθουν πιο έντονα, πιο τέλεια, πιο γλυκά και πιο άγρια ακόμη....

Ναι, η Γνώση ερχότανε πακέτο με το τίμημα της- και συνήθως αυτό, ήτανε απίστευτα βαρύ.....

    Το χέρι του να ανακατεύει τα μαλλιά της ξαφνικά, η παλάμη του να χώνεται ανάμεσά τους, χαμηλά απο το σβέρκο, να σφίγγει τα δάχτυλα του στις ρίζες τους και να γυρίζει το πρόσωπο της προς το μέρος του. Ακόμη δεν μπορούσε να συνηθίσει την αίσθηση των ματιών του απο τόσο κοντά, την ανασα του να χαϊδεύει το πρόσωπο της την ίδια στιγμή. Εκείνος, την κοίταξε για λίγο αμίλητος, το βλέμμα του να χώνεται μέχρι μέσα και μετά, με μια βαθιά (και μάλλον βαριά) ανάσα, την τράβηξε στην αγκαλιά του, σφιχτά.

    Έμειναν εκεί, στη μέση του παραλιακού δρόμου, αγκαλιασμένοι σφιχτά, μάτια κλειστά, σακούλες με ψώνια και στα δυο τους χέρια, με τον κόσμο να κινείται και να τιτιβίζει χαρούμενα γύρω τους, ένα καλοκαιρινο μεσημέρι σε ένα ελληνικό νησί, όλα χαρούμενα και φωτεινά. 

Όλα.

Εκτός από τους ίδιους.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 36




    Τα κρατούσε στο ένα χέρι για κάμποσα λεπτά…
Τα είχε υψώσει κοντά στο πρόσωπό του… Λες και τους μιλούσε. Λες και του μιλούσαν. Θύμιζε αποχαιρετισμό…
Από εκείνους… τους παντοτινούς κι όχι από τους άλλους που κλείνουν με τη φράση, "Εις το επανιδείν".

Εκείνη δίπλα του, έδειχνε να αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα της στιγμής.
Ένιωθε σαν ιεροτελεστία…

Μόνο που, εκείνος, παίρνοντας μια βαθειά ανάσα και με μια ξαφνική κίνηση, τα πέταξε στο διπλανό κάδο και κλείνοντας τα μάτια, άδειασε όλο τον αέρα που είχε φυλακίσει, δευτερόλεπτα πριν.

Φανελάκι, βερμούδα, παπούτσια.
Μα… και το εσώρουχο.

Από το πρώτο κατάστημα κιόλας, άρπαξε βιαστικά, τα απαραίτητα για να κυκλοφορήσει.
Από το πρώτο κατάστημα κιόλας, είχε ήδη πετάξει κι αφήσει πίσω του, κάθε τι που φορούσε και θύμιζε το Εκεί του.

Αργότερα, γυρνώντας στο ξενοδοχείο, θα πετούσε και τα υπόλοιπα.
Το είχε ξανακάνει. Σε προηγούμενα άλματά του... από τη μια ζωή στην άλλη.

    Αμέσως μόλις έλαβε τέλος εκείνο το σύντομο τελετουργικό, άπλωσε το χέρι του προς το μέρος της δίχως να την κοιτάξει κι άνοιξε το βήμα του.
Εκείνη, σαστισμένη για μια στιγμή, χρειάστηκε να τρέξει, στην αρχή, για να τον προλάβει.
Ακολούθησε.
Του κράτησε το χέρι.
Της έσφιξε τα δάκτυλα… και για πρώτη φορά μετά από αρκετή ώρα, στα χείλη του εμφανίστηκε ένα χαμόγελο και πάλι.

Πολύ πιο διαφορετικό από όσα είχε μοιραστεί μαζί της μέχρι τώρα.
Έδειχνε γαλήνιο.
Όσο γαλήνιο μπορεί να είναι το χαμόγελο κάποιου που, η καρδιά, έχει μάθει να σπάει ξανά και ξανά και… ξανά και να μαζεύει τα κομμάτια της από τα πιο απίθανα... μέρη.

Η μέρα κύλησε κάπως έτσι.
Με εκείνον να ανανεώνει και να φροντίζει την επάρκεια της γκαρνταρόμπας του, για τις επόμενες δέκα ημέρες κι εκείνη, βυθισμένη στις δικές της Σκέψεις, να απολαμβάνει τις κοινές στιγμές τους.
Όπως…
…για Όσο.

Για ψώνια…
Πότε χέρι χέρι. Πότε να την κρατά από τον ώμο. Από τη μέση. Την πλάτη.
Πότε σαν φιλαράκια.
Πότε σαν χρόνια παντρεμένοι.
Πότε σαν ερωτευμένα πλάσματα στο πρώτο ραντεβού.
Πότε σαν "παράνομοι εραστές" που κλέβουν στιγμές, όπως όπως. Κι όπου.

Γεύμα. Θαλασσινά και πάλι… μα τί άλλο.
Του είχαν λείψει τόσο πολύ οι γεύσεις αυτές.

    Παγωτάκι. Για εκείνον. Παρφέ. Άλλο απωθημένο. Κακό. Πολύ κακό αυτά τα… "Απωθημένο".
Τούρτα της Ημέρας για εκείνη. Ένα κομμάτι από τούρτα Μερέντα με το παντεσπάνι της ποτισμένο σε ένα θεϊκό λικέρ. Δοκίμασε κι εκείνος. Βλέποντας την έκφραση στο πρόσωπό της, να θυμίζει τις δικές τους στιγμές... "κορύφωσης", δεν το πίστευε μέχρι που, πείστηκε κι ο ίδιος για το πόσο πολύ δένει η γεύση από Λεμοντσέλο με την πραλίνα φουντουκιού.

    Καφεδάκι. Φρέντο και για τους δύο.
Δύο ζάχαρη για εκείνον. Γιατί, μετά από τέτοιες γεύσεις, δε συμβιβαζόταν με τίποτε λιγότερο.
Σκέτο για εκείνη. Γιατί, κάποια πράγματα, δεν αλλάζουν ποτέ.
- "Σκέτο. Να νιώθεις τη γεύση. Όπως είναι. Γνήσια. Αυθεντική…" και η λίστα με τα 'συν' συνέχιζε για ώρες, κάθε φορά που, εκείνη, του εξηγούσε τους λόγους για τους οποίους προτιμούσε να γεύεται κάθε τι, Σκέτο.
Κάθε τι.

    Σε εκείνον, βέβαια, θύμιζε κήρυγμα. Μα, ήταν τόσο γλυκιά και τόσο παθιασμένη, όταν ξεκινούσε την αφήγησή της… κι άλλο τόσο όταν την τελείωνε που, του ήταν αδύνατο να τη διακόψει. Δεν ήθελε να τη διακόψει.
Το "κοριτσάκι" του.

Γύρισαν στο ξενοδοχείο αργά το απόγευμα, με τον ήλιο να έχει αρχίσει να χάνεται πίσω από το βουνό.

Εκείνος… 
Στο μπλουζάκι του να εξακολουθεί να απλώνεται, εδώ και ώρες, το ευλογημένο λαδάκι από την υπέροχη μεσημεριανή χωριάτικη… και λίγο πιο κάτω, μια στάλα σιρόπι βύσσινο, να μαρτυρά το "περιποιημένο" του παγωτού που, είχε τiμήσει αμέσως μετά το γεύμα.
Εκείνη…
Να βρίσκει κάθε τι, χαριτωμένο. Μα, οι φωνές μέσα της, να αγγίζουν και τη δική του ψυχή.
Πονούσε. Πονούσαν.

    Κάθε φορά που σταματούσε ξαφνικά, στη μέση του δρόμου και την άρπαζε στην αγκαλιά του… τα κορμιά τους μοιραζόντουσαν, με κάθε λεπτομέρεια, όσα τα χείλη τους απέφευγαν να σχηματίσουν.
Κάθε φορά.

    Αγάπη ένιωθε. Ό,τι κι αν σημαίνει… Ό,τι κι αν συμβαίνει.
Πόνος που, κάποιες στιγμές, ένιωθε μη διαχειρίσιμος.
Κι ο μόνος τρόπος να απαλύνει, πέρα κι από την ίδια την παρουσία, πέρα κι από την πιο σφικτή αγκαλιά… πέρα κι από την πιο παθιασμένη ερωτική στιγμή τους, ήταν το… νεράκι.

Γυμνοί. Για άλλη μια φορά.
Ντους Καυτό. Αγκαλιασμένοι.
Αμίλητοι.
Πονάει η Γνώση.

Με κάθε σταγόνα του νερού που άγγιζε τα κορμιά τους, να παίρνει μαζί της κι ένα κομμάτι της Σκέψης τους. Να προσπαθεί να τους αφήσει γυμνό και το Μέσα τους.
Έστω, για λίγο.
Έστω…

Έπλεξε και πάλι, τα δάκτυλά του στα μαλλιά της και τα έσφιξε δυνατά.
Τράβηξε ελαφρά το κεφάλι της προς τα πίσω, αφήνοντας ένα ακόμη σημάδι στο λαιμό της.
Εκείνη το δέχτηκε, με τα νύχια της να ματώνουν για άλλη μια φορά την πλάτη του.

Το τρίτο τσιγάρο που μοιράστηκαν στο μπαλκόνι, έσβησε κι αυτό. Είχε νυκτώσει πλέον.
Κορμιά γυμνά. Σημαδεμένα. Να πονά κάθε μυς τους, μα και η επιδερμίδα τους. Σχεδόν αφυδατωμένη από την αρμύρα. Από τον ήλιο. 

    Εκείνος πήγε μέχρι το μπάνιο κι επέστρεψε, κρατώντας στο χέρι του την ενυδατική κρέμα σώματός της. Κάθισε στην ξαπλώστρα και της ζήτησε να καθίσει μπροστά του.
Στιγμές αργότερα, το δέρμα της, διψασμένο για μέρες, έδειχνε να ζωντανεύει.
Έγειρε πίσω το κορμί του και την τράβηξε πάνω του.
Είχε αρχίσει να κάνει λίγη ψύχρα και η αίσθηση του ζεστού κορμιού του πάνω της, έκλεψε ένα γλυκό αναστεναγμό της.

Έμειναν έτσι για πολλή ώρα.
Αμίλητοι.
Πλάσματα όπως κι αυτοί, συνήθως δεν έχουν ανάγκη από λόγια.
Τα λόγια είναι μπέρδεμα.
Για όλους.

Αποκοιμήθηκαν.
Αγκαλιασμένοι. Με εκείνη, ξαπλωμένη πάνω του, να ακολουθεί το ρυθμό της αναπνοής του. Βαθύς. Αργός. Ήρεμος.
Λες και το νεράκι είχε κάνει και πάλι, το θαύμα του.

Κάποια στιγμή, εκείνη, ένιωσε σα να τη φωνάζει.
Θολή φωνή, μέσα στην αγκαλιά του.
Δεν ήθελε να ξυπνήσει. Ήταν όμορφα εκεί. Χαμένη στο Πάντα τους.
Θολή φωνή.
Την καλούσε να…

Μα το θεό, δε μπορούσε να καταλάβει τί συνέβαινε.
Για κάποιο λόγο, ο εγκέφαλός της αρνούταν να ακολουθήσει.
Κι εκείνος... ακουγόταν περίεργα.
Έδειχνε οργή. Μα και πόνο.
Έδειχνε ανησυχία. Μα και κούραση.
Έδειχνε απορία. μα και σιγουριά.
Κάτι της ζητούσε… 

Θολή φωνή, μέσα στον ύπνο της.
Μα… θα έκανε τα πάντα. Θα έκανε τα πάντα. Ό,τι κι αν χρειαζόταν.
Κι όμως… Κι όμως, τώρα δα, απλά, δε μπορούσε…
Γιατί;
…γιατί.

Μα ναι…
Το όνομα στα χείλη του, δεν ήταν το δικό της.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 37




    Δεν ήθελε να ξυπνήσει- με τίποτα όμως. 

    Άκουγε τη φωνή του μέσα στο κεφάλι της και ένιωθε περίεργο, που την φώναζε και εκείνη κρατιότανε με το ζόρι απο τα πέπλα του ύπνου, λες και κάτι την τραβούσε στην επιφάνεια, αλλά δεν ήθελε να ανέβει και αρπαζότανε με απελπισία από τα φύκια εκεί κάτω και απο τα βράχια, για να μην την τραβήξει η άνωση. 

Αναδύθηκε όμως, μιας και η φωνή του δεν της άφηνε περιθώρια για κάτι διαφορετικό:

- "Λίνα!"

Το κεφάλι του να πηγαινοέρχεται δεξιά- αριστερά, το κορμί του περίεργα σφιγμένο. Και ξανά:

- "Λίνα....!"

    Η φωνή του, μια άλλη φωνή, απο μια άλλη Ζωή, απο έναν άλλο άνθρωπο, να απευθύνεται σε μια άλλη γυναίκα: ο τόνος της πότε θυμωμένος, πότε κουρασμένος, πότε ανήσυχος, πότε βασανισμένος.

    Σηκώθηκε προσεκτικά απο πάνω του και αναρωτήθηκε αν έπρεπε να τον ξυπνήσει, μιας και ήτανε προφανές ότι βασανιζότανε κανονικά - μα δεν το έκανε. Όχι απο καμιά σαδιστική διάθεση να τον αφήσει να ζει το βάσανο του, ούτε επειδή γούσταρε να παρακολουθεί απο την "κλειδαρότρυπα" τα τεκταινόμενα του Εκεί του.

    Τα όνειρα έχουνε πάντα κάτι να μας πούνε, ιδίως οι περιβόητοι "εφιάλτες", που πονηρά βαφτισμένοι έτσι, στο μυαλό των ανθρώπων, τους κάνουν να αποφεύγουν μετά βδελυγμίας οτιδήποτε φοβίζει, ξεβολεύει, βασανίζει. Μα ούτε Εκείνη, ούτε Εκείνος ήτανε λιπόψυχοι. 

    Έκανε ψύχρα.... Πολλή ψύχρα. Μα φυσικά: ήτανε τέσσερις το ξημέρωμα και είχανε αποκοιμηθεί αγκαλιά επάνω στην ξαπλώστρα, γυμνοί, έξω στην βεράντα. Προχώρησε προς τα μέσα στο σπίτι, παγωμένη σχεδόν, άνοιξε συρτάρι ψηλαφητά, χωρίς να ανάψει φως, ναι, εκείνο το μαλακό μαύρο νυχτικάκι, απο πάνω έριξε το χοντρό μπουρνούζι του μπάνιου και παίρνοντας την κουβέρτα στα χέρια της, γύρισε κοντά του, όλη την ώρα, εκείνο το "Λίνα!" να σκίζει την ησυχία της νύχτας, μια Ιστορία απο μόνο του, ο ήχος του, να μαρτυρά τα άπειρα, χωρις καν να ακουστεί άλλη λέξη.

    Σκέπασε προσεκτικά το γυμνό του κορμί, μετά έψαξε τα τσιγάρα της και άναψε ένα. Το κάπνισε όρθια, στη γωνία της βεράντας, κοιτάζοντας την θάλασσα. ... Μα φυσικά... Τέσσερις το πρωί! Είχε ξεχάσει ότι εδώ, η θάλασσα εκείνη την ωρα, φώναζε κάθε ξημέρωμα, με χιλιάδες φωνές απο την Άβυσσο, να καλούνε στα βάθη της, όποιον είχε τα κότσια να ακούσει.

    Πριν δώδεκα μήνες, εδώ στο ίδιο μέρος, ξαπλωμένη κάτω απο αυτό το ίδιο πάπλωμα, μέσα στο ίδιο υπνοδωμάτιο, κάθε ξημέρωμα τέτοια ώρα, ξυπνούσε απο εκείνες τις φωνες που έμπαιναν απο το ανοιχτό παράθυρο. Και κάθε φορά. χωνότανε ακόμη πιο βαθιά κάτω απο το πάπλωμα, με μια περίεργη αίσθηση φόβου. Σαν να την καλούσανε προσωπικά- και αν έβγαινε να τους μιλήσει και κείνη, δεν θα ξαναγυρνούσε ποτέ πίσω....

    Ο συνδυασμός (εκείνου του αρχαίου καλέσματος να την χτυπάει απο μπροστά και της φωνής του, να την χτυπάει απο πισω) διόλου τυχαίος δεν ήτανε φυσικά. Ένα κρεσέντο αγωνίας και πόνου και λήθης και αλήθειας, στερεοφωνικά, να διαπερνά το κορμί και την Ψυχή της και κείνη, όρθια, να το δέχεται όλο, να το παίρνει όλο, να το αντέχει όλο. Για ώρα. Και παλι, δεν ήξερε να πει, ποιο ήτανε πιο ανατριχιαστικό: οι υποχθόνιες φωνές απο τα Βάθη της θάλασσας ή εκείνο το επαναλαμβανόμενο "Λίνα!", μιας φωνής που τίποτα ανθρώπινο δεν είχε τελικά. 

    "Όταν ο ένας απο τους δύο βουτάει μόνος του στην Άβυσσο, ο άλλος μένει stand by και alert: για να φυλάει τα νότα εκείνου που βρίσκεται εκεί κάτω". Βασικός κανόνας, αυτό.

    Έτσι, έμεινε εκεί, να καπνίζει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, που και που, να γυριζει και να τον κοιτάζει- ακοίμητη φρουρός ανάμεσα σε εκείνον και τα στοιχειά της Φύσης, χωρίς να παρεμβαίνει στην Μάχη του με τα δικά του στοιχειά, αλλά έτοιμη να τον ξυπνήσει αν ένιωθε ότι Εκείνος δεν το αντέχει άλλο.

    Κάποια στιγμή, άρχισε να χαράζει, ο ορίζοντας να βάφεται με τα πιο γλυκά, αμυδρά χρώματα. Ένιωθε να καίει ολόκληρη, ίσως απο την υπερπροσπάθεια, μα οι παλάμες της και οι πατούσες της ήτανε εντελώς παγωμένες.

    Εκείνος είχε ηρεμήσει ξαφνικά, το ίδιο και η θάλασσα. Μπήκε μέσα και έφτιαξε καφέ. Γέμισε μια μεγάλη κούπα και βγαίνοντας ξανά έξω, βολεύτηκε στο περβάζι της βεράντας, με την πλάτη στον τοίχο πίσω της. Ένα άκομη τσιγάρο να σιγοκαίγεται στο τασάκι δίπλα της, η καυτή κούπα να ζεσταίνει τις παλάμες της και το περιεχόμενο της, τα σωθικά της.

    Στα μισά περίπου της πρώτης κούπας, Εκείνος ξύπνησε και αυτόματα, την έψαξε στην αγκαλιά του. Μη βρίσκοντας την εκεί, τινάχτηκε και αμέσως μετά, άνοιξε τα μάτια του και την είδε, καθισμένη στα δυο μέτρα απο κοντά του. 

Τα μάτια του..... Θεέ μου! Τα μάτια του.... Εκείνη τη στιγμή, είχαν το πιο έντονο πράσινο χρώμα.... Θάλασσα μαζί και Ωκεανός και Άβυσσος και όλα.....

    Έμειναν για λίγο να κοιτάζονται αμίλητοι, ακίνητοι, να μιλάνε χωρίς λόγια και μετά, σηκώθηκε, τον πλησίασε, εκείνος να ανασηκώνει την κουβέρτα, εκείνη να περνάει τα πόδια της αριστερά και δεξιά του, να κάθεται επάνω του, να γέρνει στο στέρνο του, τα χέρια του να την αγκαλιάζουνε σφιχτά, τα δικά της να τυλίγονται γύρω απο το λαιμό του.

    Γύρω τους, η φύση ξυπνούσε σιγά σιγά, απο τον λήθαργο της νύχτας- και εκείνα, τα άλλα πλάσματα, επέστρεφαν να ξεκουραστούν στο σκοτάδι ... μέχρι την επόμενη φορά που κάποιος θα άντεχε να τα ανασύρει και να παλέψει μαζί τους, πρόσωπο με πρόσωπο.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 38




    Καθυστέρησε όσο μπορούσε να επιστρέψει στο σπίτι, αλλά κάποια στιγμή, όλες οι δικαιολογίες τελειώνουν. Όλη μέρα ένιωθε περίεργα, σαν να ήταν εδώ και να μην ήταν.

Λες και παρατηρούσε τον εαυτό της απο κάπου παραέξω και του μιλούσε όποτε ήτανε απαραίτητο- για να επιστρέφει στο παρόν. Όχι ότι έβγαλε δουλειά: αδύνατο να λειτουργήσει σήμερα. Περιφερότανε κάπου μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, απ έξω να φαίνεται φυσιολογική, απο μέσα το απόλυτο κενό.

    Ξεκλείδωσε την εξώπορτα και μπήκε, εκεί κατά τις εννιά το βράδυ, νιώθοντας ακόμη πιο περίεργα, τώρα που ήτανε πάλι εδώ. Επι μια βδομάδα, είχανε ξεμυτίσει ελάχιστες φορές απο εδω μέσα- και αυτό, για όσο πιο λίγο γινότανε. Που σήμαινε απλά, ότι, όπου και να κοιτούσε τώρα, θα έβλεπε την εικόνα του: στην κουζίνα, στο ντους, στο μπαλκόνι, στον καναπέ, στο κρεβάτι, στο πάτωμα. Οπότε, απλά προχώρησε στα σκοτεινά, αποφεύγοντας να κοιτάξει το οτιδήποτε. 

    Δεν είχε ιδέα πως νιώθει αυτός που φεύγει, αλλά αυτός που μένει πίσω, τραβούσε χοντρό ζόρι. Πολύ χοντρό ζόρι. - Όχι ότι δεν ήτανε συνηθισμένη στα ζόρια: απο δαύτα, άλλο τίποτα. Μα, ετούτο, ένιωθε διαφορετικό, κάπως σαν να μην της έφτανε ο αέρας για να ανασάνει. Ή σαν να μην υπήρχε αέρας, πολύ πιθανά. 

    Έβγαλε τα ρούχα της αφηρημένα προχωρώντας προς το υπνοδωμάτιο και απλά, χώθηκε στο κρεβάτι, στο σκοτάδι, όλη την ώρα νιώθοντας περίεργα παγωμένη, μέχρι το μεδούλι. Τώρα θα κοιμότανε και αύριο θα ήτανε μια νέα μέρα. Αλλά τα σεντόνια, τα μαξιλάρια, ο χώρος όλος, ήτανε ποτισμένος απο την μυρωδιά του κορμιού του, το άρωμα του. Τινάχτηκε σαν να την είχε χτυπήσει ρεύμα και σκέφτηκε να αλλάξει σεντόνια, αλλά ούτε κουράγιο είχε τώρα δα, ούτε πίστευε ότι θα βοηθήσει καθόλου η αλλαγή τους: ο χώρος ήτανε γεμάτος εικόνες, ήχους, γεύσεις και μυρωδιές.

    Μεταφέρθηκε στον καναπέ, μα και εκεί, αδύνατο να σταθεί απόψε: δεν άλλαζε κάτι στο θέμα μυρωδιάς, εικόνων και ήχων, μιας και είχανε περάσει και εκεί, ατελείωτες ώρες αγκαλιά. Κατέληξε μετά απο κάμποση ώρα που απλά, στεκότανε στην μέση του σαλονιού, ψάχνοντας για διέξοδο, στον καναπέ της βεράντας. Κουλουριάστηκε φορώντας κάτι παλιές πυζάμες που είχε χρόνια να χρησιμοποιήσει (ασφαλείς μιας και δεν τις είχε αγγίξει εκείνος και δεν έφεραν στο ύφασμα τους κοινές στιγμές). Για καλό και για κακό, πήρε μαζί της και ένα γεμάτο ποτήρι ουίσκι, να σιγουρέψει τον λήθαργο με κάποιο τρόπο.

Με όποιο τρόπο.

Άναψε τσιγάρο και ρούφηξε μια γερή γουλιά, χαμένη στις σκέψεις της. Εκείνος πετούσε ακόμη, στο ταξίδι του της επιστροφής στην άλλη άκρη της γης. Ατελείωτο ταξίδι.

    Της ήτανε αδύνατο να σκεφτεί απόψε (μιας και ένα περίεργο θηρίο ξέσκιζε τα σωθικά της με λύσσα και ο πόνος ήτανε οξύτατος), αλλά γύρναγαν και ξαναγύρναγαν στο μυαλό της όλα όσα είχανε συζητήσει ποτέ, περί της όποιας βεβαιότητας.

    Εκείνο το "μου λείπεις", ας πούμε, που το έλεγαν ο ένας στον άλλο πριν πολύ καιρό - και για πολύ καιρό, ευχόμενοι να ζήσουν το "μαζί"- και ένιωθε απόλυτο. Χαχαχα... ΤΩΡΑ ένιωθε λες και εκείνο το "μου λείπεις" του τότε, ήτανε απλά, περίπατος στο πάρκο συγκρινόμενο με αυτό που ένιωθε τώρα, μιας και άλλο πράγμα είναι να σου λείπει κάτι που επιθυμείς επειδή δεν το έχεις και άλλο να σου λείπει κάτι που έζησες και ξαφνικά, έπρεπε να πάψεις να το ζεις. Διαφορά ποιότητας και κλάσης.

    Απόψε, θα έμενε πάση θυσία, στα γενικά και αόριστα, τα φιλοσοφικά και κοσμογονικά. Δεν άντεχε να πιάσει λεπτομέρειες: όπως το ότι έφυγε εκείνη πρώτη το πρωί, λες και ήτανε μια συνηθισμένη μέρα που απλά, εκείνος θα έφευγε για τη δουλειά λίγο πιο αργά απο την ίδια (έτσι είχανε συμφωνήσει). Ή, το πως ένιωσε η τελευταία νύχτα και ο τελευταίος πρωινός καφές μαζί του. Τώρα δα, δε μπορούσε καν να θυμηθεί τί της είπε, εκεί στην πόρτα, πριν μπει στο ασανσέρ για να φύγει, το πρωί -μόνο την Σκέψη της θυμόταν, να φωνάζει εκκωφαντικά ότι, αυτή ήτανε η τελευταία φορά που τον έβλεπε. Για όσο. 

Κατέβασε το υπόλοιπο ουΐσκι μονοκοπανιά και έκλεισε τα μάτια της, καλωσορίζοντας το κάψιμο και την ζαλάδα του δυνατού αλκοόλ. 

"Ακριβό δώρο....Πολύ ακριβό", σκέφτηκε τώρα, καταγράφοντας την επίδραση του αλκοόλ στο σύστημα της, ελπίζοντας σε λίγα ψήγματα λήθαργου επιτέλους. 

Αλλά τελικά, χρειάστηκε να σηκωθεί και να ξαναγεμίσει το ποτήρι της, μιας και ετούτο ήτανε το πρώτο βράδυ που το κορμί του δεν ήτανε τυλιγμένο γύρω της. Ποια, αυτή που κοιμότανε ωραιότατα μόνη της επι χρόνια, να νιώθει τώρα γυμνή, μισή και περίεργα off balance. 

Της ήρθε να γελάσει τώρα, μιας και η αίσθηση της ελλειψης ένιωθε λες και ήτανε μαζί χρόνια ολόκληρα. Μα, ήτανε μόλις δύο εβδομάδες αγκαλιάς στον ύπνο, που τώρα, ένιωθαν σαν δύο ζωές.

Τουλάχιστον, κάποια απο όλες τις θεωρίες τους, είχε παραμείνει σταθερή: γελοίο concept ο Χρόνος......




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 39




Λήθαργος!

Μα ξαφνικά…

Οι δυνατές φωνές που ακούστηκαν, τον ανέσυραν βίαια από το βαθύ σκοτάδι του Βυθού του. Έσυρε το κορμί του με κόπο προς το παράθυρο κι έριξε μια ματιά έξω.
Σκοτάδι και έξω.
Περίμενε καναδυό λεπτά… μήπως περάσει κάποιο αυτοκίνητο.
Περίμενε δυο ακόμα.
Τίποτα. Νέκρα…
Μόνο μια παρέα πιτσιρικάδων να κυνηγιούνται και να χάνονται στην επόμενη γωνία.
Και μετά ησυχία.

    - "Τί διάλο… Τί ώρα είναι; Πόσο κοιμάμαι πια;", αναρωτήθηκε και γύρισε στο κρεββάτι του. 
Έψαξε ψηλαφιστά για το κινητό του στο κομοδίνο…
Και τότε… έτσι απλά, μια ανάσα αργότερα και με το χέρι του ακόμα απλωμένο στο ξύλινο έπιπλο, αποκοιμήθηκε.
Ξανά…

    Την κρατούσε από το χέρι. Την πλάτη. Τη μέση. Όπου κι αν πήγαιναν. Ό,τι κι αν έκαναν.
Επαφή. Συνεχής. Για εκείνους ήταν απλά (ή όχι τόσο απλά), ένα ανώτερο επίπεδο επικοινωνίας. Επικοινωνία που, την είχαν πληρώσει πολύ ακριβά. Σε όλες τις μορφές της.
Οι μέρες κύλησαν πολύ γρήγορα.
Ανάμικτα συναισθήματα. Προσπαθούσε να μην το δείχνει.
Ναι. Δεν ήταν κι ο καλύτερος των ηθοποιών. Μεγαλειώδης Υποκριτική (αν)Ικανότητα!

Έκλαψε πολλές φορές.
Μπροστά της…
Σαν παιδί.
Σαν κοριτσάκι.
Σαν άντρας…
Στιγμές που, το "Μετά" δεν άντεχε καν σαν Σκέψη. Το οποίο "Μετά" θα τους ήθελε και πάλι Ζωές μακρυά τον έναν από τον άλλο.

    - "Πάμε μια βόλτα", της είπε ένα πρωινό, τυλίγοντας την πετσέτα του μπάνιου γύρω από το κορμί της. "Έχει υπέροχη μέρα", συνέχισε…
Βγήκαν μαζί από τη μπανιέρα, με εκείνη "φυλακισμένη" ακόμα στην αγκαλιά του. Την έφερε μπροστά στον καθρέπτη που, έντυνε την πόρτα του μπάνιου κι έμειναν αρκετά λεπτά, να κοιτούν το είδωλό τους που, έμοιαζε τόσο ζωντανό, όσο κι αυτοί οι ίδιοι.
Με μια ξαφνική κίνηση, άφησε την πετσέτα του μπάνιου να πέσει στο πάτωμα και την έσφιξε ακόμα πιο δυνατά πάνω του… "Θα οδηγήσω εγώ", της είπε και την…
    - "Αουτς! Βλήμα! Αυτό έτσουξε!", παραπονέθηκε εκείνη, τρίβοντας ενστικτωδώς το... δέρμα της που είχε ήδη κοκκινίσει… "Θα το πληρώσεις πολ-…", έκανε να τον "απειλήσει" μα, τα χείλη τους είχαν ενωθεί για μια ακόμη φορά, πριν ολοκληρώσει την… υπόσχεσή της.

    Βγαίνοντας στην Εθνική Οδό κι επιλέγοντας πορεία προς τα Βόρεια, η καρδιά της πρέπει να άρχισε να χτυπά δυνατά γιατί, την είδε που έσφιξε τα νύχια της στο κάθισμα του αυτοκινήτου...
- "Θεέ μου!", φώναξε και κάρφωσε το βλέμμα της πάνω του.
Εκείνος, έστρεψε για δευτερόλεπτα την προσοχή του από το δρόμο και βυθίστηκε μες στα μάτια της. Το πρόσωπό του ανέκφραστο. Δίχως να χαμογελάσει. Δίχως να πει μια λέξη.
- "Θεέ μου… αυτό είχες στο μυαλό σου! Έπρεπε να το καταλάβω!", συνέχισε εκείνη, προσπαθώντας προφανώς να ανακτήσει το ρυθμό των παλμών της καρδιάς της, μιας και πήρε αρκετές, απανωτές και δύσκολες βαθειές ανάσες.

    Για τις επόμενες δυο ώρες, η μόνη κουβέντα που της χάρισε ήταν, "Θέλεις κάτι άλλο εκτός από καφέ;"… κι αυτό, όταν σταμάτησαν για βενζίνη, μιας κι η Σκέψη του είχε ήδη φτάσει στον προορισμό, ώρες ολόκληρες πριν ξεκινήσουν, με αποτέλεσμα να του ξεφύγει αυτή η… μικρή λεπτομέρεια.

    Οι διαδοχικές στροφές του χωματόδρομου που, οι συνηθισμένες μικρο-κατολισθίσεις είχαν κάνει ακόμα πιο στενό και άγριο, έδωσαν τη σειρά τους στη θέα της απότομης χαράδρας, στο βάθος της οποίας διακρίνοταν η Θάλασσα.
Γύρισε αργά το κεφάλι της κι ακουμπώντας το χέρι της στο μηρό του, άφησε ένα, "Σε λατρεύω ψυχή μου!", να κυλήσει από τα χείλη της.
Ήταν η πρώτη φορά, μέσα στις δυο, δυόμιση ώρες που, εκείνος επέτρεψε να σχηματιστεί στα χείλη του ένα χαμόγελο.

Το "κοριτσάκι" του…
Πόσο καιρό ήθελε να της χαρίσει αυτό το Ταξείδι!
Πόσες φορές το είχε ζήσει μέσα στο μυαλό του, πριν από τη σημερινή ημέρα!

Στα τελευταία δυο χιλιόμετρα ήταν η σειρά του να πάρει βαθειές, απανωτές και δύσκολες ανάσες! Η καρδιά του και πάλι ανεξέλεγκτη. Το αίμα του λες και στράγγιζε από το κορμί του. Ένιωθε αδύναμος. Το κεφάλι του είχε γείρει μπροστά, σαν να προσπαθούσε να δει μέσα από ομίχλη.

Με την παλάμη της να πονά μες στη δική του, προχώρησαν εκείνα τα είκοσι, εικοσιπέντε μέτρα που, χώριζαν το σταματημένο στο τέλος του δρόμου αυτοκίνητό τους, από την παραλία.
Οι φωνές μέσα του να τον περιπαίζουν και πάλι…
- "Αυτοκίνητό της, μεγάλε. Αυτοκίνητό της. Όχι 'σας'."

    Η παραλία, όχι μεγαλύτερη από πενήντα μέτρα, με τις πλαγιές της χαράδρας να υψώνονται απότομες και στις δυο πλευρές της και να σβήνουν ακόμη πιο απότομα, γύρω στα τριάντα μέτρα μέσα… ή έξω, προς το πέλαγος.Η παραλία του…
Εκεί που, είχαν ταξειδέψει και χαθεί στην αγκαλιά της, αμέτρητες φορές, με εκείνο το μοναδικό, μαγικό τρόπο που είχαν ανακαλύψει που, τους επέτρεπε να βιώνουν κάθε στιγμή της Ζωής τους, πολύ πιο ζωντανά κι από τους Ζωντανούς.

    Στάθηκε πίσω της και τύλιξε τα χέρια του γύρω από το κορμί της και πάλι… φυλακίζοντας τα χέρια της ξανά, όπως το πρωί. Στο μπάνιο. Τη φίλησε τρυφερά στο λαιμό και της ψιθύρισε, "Ο Χρόνος και εγώ είμαστε Αντίπαλοι ορκισμένοι Γιάννα… μα, όσο κι αν με Μάχεται… τις υποσχέσεις πάντα τις κρατάω, καρδιά μου" και απλώνοντας το χέρι του από άκρη σε άκρη της μικρής εκείνης παραλίας, της είπε, "Τώρα, είναι και δική σου, αγάπη μου. Τώρα, είναι δική μας."

Το σημάδι που άφησε στο λαιμό του, κολλώντας τα χείλη της για αρκετά λεπτά πάνω στο δέρμα του, θα σφράγιζε για πάντα ετούτη την επίσκεψή τους, στην αγαπημένη του παραλία…
Τη δική Τους, πλέον, παραλία.

Την αμέσως επόμενη στιγμή, το κεφάλι του βρέθηκε να ψάχνει καταφύγιο στα δυο του χέρια. Με τα ακροδάκτυλα να σφίγγουν τα μηνίγγια του με λύσσα και να παλεύουν μάταια να πνίξουν ένα ακόμα πονοκέφαλο, από εκείνους που σκοτώνουν κάθε επιθυμία για…
Επιθυμία για;
(!)

Πού βρισκόταν; Τί φασαρία ήταν αυτή; Κι όλος αυτός ο κόσμος… πού στο διάλο πήγαινε;
Φως. Δυνατό φως και φασαρία!
- "Σκάστε επιτέλους!", φώναξε με όλη του τη δύναμη μα, ανάθεμα κι αν ακούστηκε το παραμικρό…

Αίθουσα αναμονής!
Όνειρο!

    - "Θεέ μου! Με πήρε ο ύπνος…", μουρμούρισε, τη στιγμή που, στα μεγάφωνα ακουγόταν ο αριθμός πτήσης του και η, της τελευταίας στιγμής, αλλαγή Πύλης επιβίβασης.
Είκοσι λεπτά αργότερα και ήταν ήδη στη θέση του, με το κορμί και την ψυχή του διαλυμένα, αφού δε μπορούσε να χωνέψει πως, ήταν απλά και μόνο ένα όνειρο…
Δυο ολόκληρες εμβομάδες! Δυο εβδομάδες μαζί της και να μην την πάει στην παραλία του! Και τώρα, να επιστρέφει στο Εκεί του, ξέροντας πως, δεν είχε πλέον την παραμικρή ιδέα για το πότε θα επέστρεφε και πάλι στην…
- "Θεέ μου πια!", αναφώνισε, με τη συμπαθέστατη γιαγιούλα της διπλανής του θέσης, να τον κοιτά παραξενεμένη. Σε ποιο Ταξείδι του Έφευγε και σε ποιο Επέστρεφε; Και το επόμενο; Πώς ένιωθε κι εκείνο ότι θα ήταν Επιστροφή;
- "Ti senti bene?", τον ρώτησε, αναγκάζοντάς τον σε ένα μάλλον χαζό χαμόγελο…
- "Si… Grazie signora", να της απαντά, ευχόμενος να μην τον ξαναρωτήσει το παραμικρό, αφού είχε ξοδέψει στο έπακρο τις γνώσεις του εις την Ιταλικήν.

    Για τις επόμενες πέντε ώρες, το μυαλό του ταξείδευε σε κάθε στιγμή που μοιράστηκαν μαζί. Το πόσο δυνατή ήταν η κάθε αίσθηση. Το κάθε άγγγιμα… Τα σημάδια στο κορμί τους που, διαδέχονταν το ένα το άλλο λες και ήθελαν να χαράξουν ανεξίτηλα ενθύμια… για παν ενδεχόμενον.
Κάτι σαν… σφραγίδα και υπογραφή.
Σαν 'μαρκάρισμα της περιοχής τους'…
Ή ίσως απλά… να ήταν ο απόηχος του πόνου που είχαν βιώσει, τόσο καιρό που ζούσαν μακρυά ο ένας από τον άλλο.
Ζωές ολόκληρες.

Ζωές…
- "Μα, τί κουτό εφεύρημα ο Χρόνος!", συλλογίστηκε κι έγειρε το κεφάλι του στο πλάι, έχοντας την, κατά τα άλλα, συμπαθέστατη γιαγιούλα της διπλανής του θέσης, να ξεκαρδίζεται στα γέλια, με την ταινία που παρακολουθούσε…

    - "…και τί μαλάκας εγώ που, αντί να της δείξω πώς να ακούσει μουσική, της έδειξα πώς λειτουργεί το cinema channel. Καλά σε λέει Βλήμα η…", συνέχισε το συλλογισμό του, με τα δάκρυα να αρχίζουν να κυλούν από το πουθενά και μόνο στη Σκέψη της.
Ίσως και να μην ήταν από το πουθενά… μα, κατευθείαν μέσα από την καρδιά του που, τώρα δα, ένιωθε ήδη μισή.
Κάτι λιγότερο από μισή…
Αποκοιμήθηκε στο προσκέφαλο του καθίσματός του, αφού πρώτα τοποθέτησε το αυτοκόλλητο με την παράκληση, "Please, Do not wake up".
Λήθαργος!
Μα ξαφνικά…

    Οι δυνατές φωνές που ακούστηκαν, τον ανέσυραν βίαια από το βαθύ σκοτάδι του Βυθού του.Έσυρε το κορμί του με κόπο προς το παράθυρο κι έριξε μια ματιά έξω.
Σκοτάδι και έξω.
Περίμενε καναδυό λεπτά… μήπως περάσει κάποιο αυτοκίνητο.
Περίμενε δυο ακόμα.
Τίποτα. Νέκρα…
Μόνο μια παρέα πιτσιρικάδων να κυνηγιούνται και να χάνονται στην επόμενη γωνία.
Και μετά ησυχία.

Κοντοστάθηκε για λίγο… ένιωθε χαμένος.
Αυτήν τη σκηνή, την είχε ξαναζήσει!

    Το κεφάλι του ένιωσε βαρύ. Για κάποια δευτερόλεπτα, έχασε τον προσανατολισμό του.
Βρέθηκε κάποια στιγμή, καθισμένος στην πολυθρόνα του, με το μυαλό του εντελώς κενό.
Μνήμες και εικόνες μπερδεμένες να περνούν από μπροστά του μα κι από μέσα του, η μια μετά την άλλη…
Εκείνη.
Ένα καράβι.
Ένα νησί.
Ένα χαστούκι.
Τα κορμιά τους γυμνά.
Αισθήσεις.
Δυο δάκρυα.
Ένα τελευταίο τσιγάρο.
Φιλί.
Ιδρώτας.
Έρωτας.
Νερό καυτό.
Δυο παραλίες.
Μια άλλη χώρα.
Πόνος.
Ένα αεροπλάνο.
Ένα δεύτερο.
Μια συμπαθητική ηλικιωμένη που γελούσε με όλη της την ψυχή.
Οι φωνές…

Οι φωνές!
Όνειρο μέσα στο Όνειρο!

Ένας οξύς πόνος διαπέρασε το κρανίο του, ξεκινώντας από το δεξί του κρόταφο και χάθηκε πίσω, χαμηλά, στο σβέρκο του, κάνοντάς τον να σκύψει το κεφάλι του με τρόμο.
Η Συνειδητοποίηση!
Η τρέλα του!
Το άδειο σκοτεινό δωμάτιό του.
Το Εκεί του!

Όλα ήταν ένα Όνειρο!

Κι αυτό που τον ξύπνησε στιγμές νωρίτερα… ήταν απλά, ένα Όνειρο μέσα στο Όνειρο!
Τόσο αληθινό!
Κάθε στιγμή τόσο μα, τόσο ζωντανή!
Κι Εκείνη!
Η φωνή της! Το κορμί της! Το άγγιγμά της!

Ποτέ δε τη συνάντησε πραγματικά! Κι όμως… όλα όσα ονειρεύτηκε, ένιωθαν σαν ένα υπέροχο Δώρο, μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο της γκαρσονιέρας που νοίκιαζε. Ήταν ό,τι κοντινότερο είχε ζήσει με την Σκέψη του σε Εκείνη. Έπρεπε να της το πει. Τώρα κιόλας!
Έψαξε το κινητό του.
Νεκρό… Τελειωμένη μπαταρία. Και πάλι.

Πόσο θα ήθελε να ήταν έστω και μια σιγμή, από όλες αυτές που ονειρεύτηκε, αληθινή!
Έστω και μία…
Έστω!

Έβαλε βιαστικά το κινητό να φορτίζει κι έτρεξε στο μπάνιο.
Έβρεξε λίγο το κεφάλι του, για να απαλύνει την ημικρανία που είχε εγκατασταθεί μέσα του εδώ και μερικά λεπτά και δίχως να κοιτάξει καν το πρόσωπό του στον καθρέφτη, γύρισε στο δωμάτιο και σχημάτισε τον αριθμό της!

    - "Ερμή!", πρόλαβε να πει εκείνη…
Και στο άκουσμα του ονόματός του, εκείνος ξεκίνησε να της μιλά για το όνειρό του! Για τα όνειρα που είδε! Το ότι, λέει, είχε πάει να τη βρει και της είχε κάνει έκπληξη, συναντώντας της σε ένα νησί. Στο αγαπημένο της νησί! Και με κάθε λεπτομέρεια της να της διηγείται για ώρα τα όσα ονειρεύτηκε!
Το χαστούκι! Τους μονόλογούς τους! Τις εξηγήσεις! Τα δάκρυα! Τον Έρωτά τους! Την αγκαλιά τους! Το φιλί! Το χάδι! Το καυτό νερό στο κορμί τους! Τις βόλτες τους! Τα ψώνια! Την παραλία της! Την παραλία του!
Με εκείνη να ακούει αμίλητη, λες και ζούσε μαζί του, κάθε στιγμή από το όνειρό του.
Κι όσο εκείνη έμενε αμίλητη, τόσο εκείνος να της δίνει κι άλλες εικόνες, παθιασμένος να μοιραστεί και την τελευταία λεπτομέρεια…

Από το όνειρό του...

- "…και μωρό μου, αν δεν άκουγα εκείνες τις φωνές από το δρόμο, ακόμα θα ονειρευόμουνα! Τί ήταν αυτό! Τί Όνειρο ήταν κι αυτό!"
- (Ερμή...)
- "Καρδούλα μου; Κλαις! Μα τί ηλίθιος είμαι! Ξέρω! Πονάει που δεν το έχουμε ζήσει όλο αυτό… μα, πίστεψέ με, δεν αργ-…"
- "Ερμή! Θεέ μου… Το 'ξερα πως θα γινόταν αυτό! Άκουσέ με!"
- (Γιάννα, ξέρω. Ένα όνειρο ήταν απλά, μα δεν έπρεπε να σε ανησυχ-...)
- "Ερμή μου… πάρε πρώτα μια ανάσα. Ηρέμησε ψυχή μου και…"
- "…"
- "…και κοίτα τα σημάδια στο κορμί σου!"




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 40




    Ότι το είχε χάσει, ήταν σίγουρο. Από μικρός. Η Σκέψη του δεν ακολουθούσε την πεπατημένη, με αποτέλεσμα, ο συρμός του ειρμού του να ταξειδεύει πάνω σε ράγες που, μόνο παράλληλες δεν ήταν.
Εκτροχιασμοί; Συνεχείς.
Είχε μάθει πιά.

Έτσι και τώρα.
Με το μυαλό του να προσπαθεί να συνέλθει και να συνθέσει τις εικόνες που έσκαγαν η μια μετά την άλλη, λες κι ήταν βετεράνος κάποιου πολέμου, από εκείνους που, τα τραύματα της ψυχής γεννούν τους πιο... γεμάτους εφιάλτες. 
Με τη ματιά του να φτερουγίζει, μια στο δέρμα του και μια στο είδωλό του στον Καθρέπτη. Λες και ένα από τα δυο έλεγε ψέμματα… και ήθελε να βεβαιωθεί.
Με τα αυτιά του να βουΐζουν ακόμα από τις φωνές στο δρόμο και τη φωνή της στο τηλέφωνο να του λέει πως… 

- "Θεέ μου! Τρελαίνομαι!", αναφώνησε στη Σκέψη ετούτη. 

Μα, πώς ήταν δυνατόν να έχουν συμβεί όλα αυτά;
Το τελευταίο πράγμα που θυμόταν ήταν να ξαπλώνει το απόγευμα μετά το…
Όχι. Όχι… το τελευταίο που θυμόταν ήταν που είχε γυρίσει από…
Ούτε αυτό. Ούτε.

    Βγήκε από το μπάνιο και κατευθύνθηκε στο ένα και μοναδικό δωμάτιο της γκαρσονιέρας του. Άναψε το μικρό πορτατίφ που είχε δίπλα στο κρεβάτι κι έριξε μια ματιά γύρω του.
Έπιασε και πάλι τον εαυτό του σε κατάσταση εγρήγορσης.
Τρίχα σηκωμένη, αυτιά τεντωμένα και ακίνητα, μάτια ορθάνοιχτα και ρουθούνια να εισπνέουν βαθειά και αργά, μέχρι και τον τελευταίο κόκκο σκόνης που υπήρχε στο γεμάτο υγρασία, νυχτερινό αέρα.

    Αν σκοπός μιας ματιά είναι το… να Δει, η ματιά που έριξε γύρω του παρακαλούσε να μη δει.
Να μη δει αυτό που θα έδινε τη χαριστική βολή στο όποιο ψήγμα λογικής του είχε μείνει…
Μα, δεν του έκανε τη χάρη… Κι αυτό γιατί, πέφτοντας το βλέμμα του στην καρέκλα μπροστά από το παράθυρο, είδε το σακίδιό του…
Μέχρι εκεί, τίποτε τραγικό… ώσπου που οι εικόνες άρχισαν να ξετυλίγονται μπροστά στα γεμάτα δυσπιστία μάτια του, αντίστροφα και με μεγάλη ταχύτητα.

    Να πετά το σακίδιό του μπαίνοντας στο δωμάτιο… αφού είχε ανέβει τα σκαλιά μέχρι τη γκαρσονιέρα του σέρνοντας με δυσκολία τα πόδια του… έχοντας βγει από κάποιο ΤΑΧΙ, το οποίο τον είχε πάρει από… (θεέ μου) τις αφίξεις του αεροδρομίου… όπου είχε περάσει δυο ολόκληρες ώρες να εξηγεί στους τελωνιακούς πως, τα δυο φύλλα δάφνης που είχε στο πορτοφόλι του ήταν… για γούρι και τίποτε άλλο, κάτι το οποίο δεν είχε αναφέρει στην κάρτα εισόδου στη χώρα, την οποία παρέλαβε τελευταία στιγμή από… μια αεροσυνοδό(!), η οποία του είχε πει πως, προσπαθούσε να τον ξυπνήσει για πολλή ώρα, με αποτέλεσμα να γελάει σχεδόν ολόκληρη η καμπίνα της economy class, ενός αεροπλάνου, στο οποίο είχε επιβιβαστεί από…(!)

- "Θεέ μου! Όχι! Πώς είναι δυνατόν!", αναρωτήθηκε και πάλι, συνειδητοποιώντας πως, αυτή η αντίστροφη διαδρομή της μνήμης του, επιβεβαίωνε κάθε της λέξη…

Έπεσε μπρούμυτα στο κρεββάτι του κι άρχισε να κλαίει…
Να κλαίει δυνατά.
Όχι τόσο με λυγμούς… αλλά απλά, δυνατά. Σαν μια κραυγή δίχως τέλος. Έναν άχαρο κακόηχο θόρυβο που, όπως όπως, οι κουρασμένες από το κάπνισμα φωνητικές χορδές του, κατάφερναν να συνθέσουν.

Ήταν αλήθεια λοιπόν! Δεν ήταν όνειρο!
Την είχε συναντήσει…
Είχε όντως πάει να τη συναντήσει!

Μα, γιατί είχε επιστρέψει τότε; Γιατί δε θυμόταν το παραμικρό;
Μήπως η μνήμη; Κάποιο σοκ; Θα έπρεπε να πάει σε κάποιο γιατρό; Τί είχε συμβεί;
Γιατί δεν είχε μείνει μαζί της; Εκεί. Μαζί της. Για πάντα. Όπως είχαν πει.
Όπως έλεγαν συνέχεια, "Μαζί. Όλα ή Τίποτα. Μόνο έτσι".

Μήπως, για κάποιο λόγο, δε μπορούσαν να είναι μαζί;
Μήπως, δε μπορούσαν να τα έχουν όλα;
Μήπως, η συνάντησή τους ήταν ένα Τίποτα;
Τί από όλα αυτά που τους είχαν ενώσει, δεν είχε λειτουργήσει κι αναγκάστηκε να επιστρέψει;

Κι όμως, στο τηλέφωνο πριν λίγα λεπτά, τον είχε αποκαλέσει "Ερμή της".
Μήπως έφταιγε εκείνος που επέστρεψε;
Γιατί δε μπορούσε να θυμηθεί το παραμικρό; Γιατί;

    Άπλωσε το χέρι να πάρει το κινητό του. Έπρεπε να της μιλήσει. Έπρεπε!
Να τη ρωτήσει. Να του εξηγήσει.
Από το παράθυρό του, διέκρινε τα πρώτα χρώματα της μέρας… Ένα υπέροχο, βαθύ μπλέ.
Θυμήθηκε την πρώτη τους συνάντηση.
Την Ανατολή που μοιράστηκε μαζί της. Την πρώτη φορά που αντίκρυσε το βλέμμα της. Την κίνηση των χειλιών της καθώς σχημάτιζαν την κάθε λέξη. Λέξεις που έβγαιναν κατευθείαν μέσα από την ψυχή της με μοναδικό αποδέκτη, εκείνον!
    Κι όμως, θα έπαιρνε όρκο πως, οι λέξεις που εβγαιναν από τα χείλη της, είχαν αποδέκτη κι εκείνη την ίδια. Λες και κάποιες από αυτές, ταξίδευαν στα πέρατα της Γης μόνο και μόνο για να επιστρέψουν σε εκείνη που τις άρθρωνε. Σα να είχε ανάγκη να τις πει.
Σα να της είχε λείψει αυτού του είδους η επικοινωνία.
Ξέρεις…
Σα βόλτα στη βροχή, ένα ανοιξιάτικο πρωινό που, τραγουδάς μόνος… δυνατά και το άκουσμα της φωνής σου, σου χαϊδεύει τα αυτιά, την ψυχή, ολόκληρη την ύπαρξή σου, αφού πρώτα έχει ταξειδέψει στη Φύση που ξαναγεννιέται εκείνη τη στιγμή, μπροστά σου. Γύρω σου. Μέσα σου.

    Πάτησε το πλήκτρο επανάκλησης και περίμενε, με την ανάσα του σύντομη και δύσκολη, να ακούσει τη φωνή της.
- "Your service has been temporarily suspended. You may call our Customer Care from your mobile, free of charge, 24 hours a day, seven days a week or, visit our website at…"

- "Αδύνατον! ΟΧΙ ΤΩΡΑ! ΟΧΙ ΕΤΣΙ! ΑΔΥΝΑΤΟΝ!", ούρλιαξε και ξανακάλεσε τον αριθμό της. Πριν λίγη ώρα την είχε καλέσει από το ίδιο αυτό κινητό, διάολε! Δε μπορεί να το έκοψ-… "Your service has been temporarily suspended. You may call our Customer Care from your mobile, free of charge, 24 hours…"

    Με τα μάτια γουρλωμένα και καρφωμένα στο γυμνό τοίχο πίσω από το προσκέφαλο του κρεββατιού του, πέταξε με λύσσα το κινητό στην άλλη άκρη του δωματίου.
Ο ήχος από το σπασμένο κρύσταλλο δε στάθηκε ικανός να τον συνεφέρει.

Άφησε τον εαυτό του να χαθεί και πάλι σε ένα όνειρο… αληθινό όνειρο αυτήν τη φορά.
Έτρεχε λέει.
Έτρεχε με όλη του τη δύναμη. Δεν κοιτούσε πίσω. Μόνο μπροστά.
Έρημος. Μα όχι άμμος. Μόνο σκασμένη, διψασμένη γη. Σκληρή σαν πηλός, γεμάτη χαρακιές. Κι αυτός να τρέχει.
Όχι για να ξεφύγει. Δεν τον κυνηγούσε κάποιος. Το τί άφηνε πίσω του δεν τον απασχολούσε διόλου.
Ήθελε μόνο να προλάβει.
Έπρεπε να προλάβει. 
Από πάνω του, αντί για ουρανός, ένα τεράστιο ρολόι.
Φωτεινό μεν… μα όχι ουρανός.
Μόνο ρολόι.
Όπου κι αν γύριζε το βλέμμα, δείκτες άλλων ρολογιών που γυρνούσαν σαν τρελοί.
Κάποιος… ή κάτι, γελούσε ειρωνικά. Ένιωθε την ειρωνία στη χροιά της φωνής. Έντονη σαν χρώμα. Έντονη σα μυρωδιά.
Τα πόδια του γυμνά, ματωμένα… μα δεν τον ένοιαζε.
Απλά. Έπρεπε να προλάβει.

Και τότε…

Το τεράστιο ρολόι που γέμιζε τον ουρανό του άρχισε να κτυπά!
Ο ήχος του διαπεραστικός, τρυπούσε τα τύμπανα των αυτιών του.
Έπεσε στο χώμα και πάσχισε να τα καλύψει με τις παλάμες του. Να μην ακούει.
Μάταια…
Το ρολόι κτυπούσε μέσα από το κορμί του! Σε κάθε κτύπο της καρδιάς του.

Πώς να σωπάσεις έναν ήχο που έρχεται από μέσα;
Πώς;
Πώς αλλιώς εκτός από το, να σκίσεις τα στήθη σου και με τα ίδια σου τα χέρια να...

Μα, αυτό μόνο Εκείνη μπορούσε να το κάνει.
Αυτός σε εκείνη… κι Εκείνη σε αυτόν.
Πλάσματα όπως αυτοί οι δυο, δεν είχαν την πολυτέλεια, το δικαίωμα αν θες, να πάρουνε την ίδια τη ζωή τους. Μόνο ο ένας του άλλου.
Μόνο έτσι.

Κι οι κτύποι του ρολογιού συνέχιζαν.
Όλο και πιο έντονα. Πιο έντονα. Πιο…

- "Ψυχή μου!"
Πετάχτηκε από το κρεββάτι κι ακολούθησε τον ήχο. Το κινητό του να χτυπά, στο γραφείο επάνω, ανάμεσα στα θρύψαλα από την κορνίζα με τη φωτογραφία της.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 41




    Πάντα γούσταρε τη θάλασσα το χειμώνα- πιθανά, περισσότερο ακόμη, απ' ότι το καλοκαίρι- ο Οκτώβρης φυσικά, δεν θεωρείται χειμώνας ούτε γι αστείο, μα, το Αφεντικό, λες και μάντεψε τις ορέξεις της, είχε φροντίσει, ετούτες οι τελευταίες μέρες του, να είναι εντελώς χειμωνιάτικες: κρύο, βροχή και αέρας στον υπερθετικό βαθμό......

    Κατάφερε να ανάψει το τσιγάρο μετά απο κάμποσες προσπάθειες, με τον αέρα να ανακατεύει άγρια τα μαλλιά της και να παίρνει την φλόγα του αναπτήρα μακρυά απο τον στόχο του, ξανά και ξανά. Τράβηξε μια γερή τζούρα και έμεινε να κοιτάζει την θάλασσα μπροστά της, νιώθοντας μια περίεργη απόλαυση να την κατακλύζει. Ο ουρανός είχε ένα περίεργο χρώμα- κάτι ανάμεσα σε βαθύ μπλε και γκρι- βαρύς απο τα σύννεφα - και το νερό μπροστά της, ήτανε αγριεμένο, το χρώμα του, κάτι ανάμεσα σε μολυβί και πράσινο, βαθύ και σκούρο. Ο όρμος ολόκληρος ούρλιαζε με χιλιάδες χθόνιες φωνές, ο αέρας και το νερό μαζί- και ένιωσε μια περιστασιακή ανακούφιση- σαν να έβγαινε προς τα έξω, κάτι που ειχε θάψει μέσα της εδώ και μήνες ή ίσως, κάτι που μεγάλωνε μέσα της εδώ και μήνες.

    Τράβηξε τον γιακά του μπουφάν της και κάλυψε λίγο ακόμη τον λαιμό της- ο αέρας ξύριζε- και ήταν φυσικό, αφού σκοτείνιαζε ήδη και είχε αρκετή ώρα στην παραλία. Τα δάχτυλα της είχαν κοκαλώσει- κάπου εκεί κατάλαβε ότι έπρεπε να επιστρέψει (πρέπει να είχε μείνει εδώ, στο Χάος, κανα δύωρο ήδη), οπότε, σηκώθηκε, τίναξε την άμμο απο το τζην της και προχώρησε προς το αυτοκίνητο, με τον αέρα να αντιπαλεύει την κίνηση της κάθε στιγμή.

    Ετούτη τη φορά, δεν έμεινε στο ίδιο σπιτάκι. Αλλά στην μπροστινή βίλα με την τεράστια βιβλιοθήκη και τους αχανείς χώρους. Απο πέρυσι είχε στο Νου της να έρθει εδώ χειμώνα- αλλά το συγκρότημα έκλεινε κάπου στα μέσα Σεπτέμβρη. προχθες όμως, χωρίς καν να ξέρει γιατί, σήκωσε το τηλέφωνο και κάλεσε το γνωστό πια, νούμερο- και βρέθηκε να μιλάει με τον συντηρητή ηλεκτρολόγο που έτυχε να το σηκώσει. Κανα δυό συνεργεία βρίσκονταν εκεί για εργασίες συντήρησης- ο τύπος την θυμηθηκε, φώναξε το αφεντικό που έτυχε να βρίσκεται εκεί εκείνες τις μέρες και μιλήσανε στο τηλέφωνο. Κάτι του έκανε στον τόνο της φωνής της μάλλον (ή στην τρέλα που αυτή έβγαζε, πολύ πιθανά- μιας και τρελός ήτανε και κείνος, με τον δικό του τρόπο, αφού έχτισε αυτό το αριστούργημα στην ερημιά, σε πείσμα των ντόπιων, του εδαφους και των συνθηκών), οπότε, βρέθηκε να μένει στην μεγάλη βίλα (αυτή που ήτανε χτισμένη στο χείλος του γκρεμού- και η μόνη που ακόμη τα συνεργία δεν είχαν περιλάβει), μόνη της- για τέσσερις μέρες, σε ένα κατα τα άλλα, κλειστό παραθεριστικό συγκρότημα καλοκαιρινών διακοπών. Η συμφωνία τους απλή: μπορούσε να μείνει στη μεγάλη βίλα με τα λεφτά που θα έδινε για οποιοδήποτε απο τα σπιτάκια, φτανει να τον ενημερώνει αν τα συνεργεία έρχονταν κανονικά καθε μέρα να κάνουν τη δουλειά τους. 

    Το δωμάτιο που διάλεξε για να κοιμάται (απο τα πέντε που είχε στον επάνω όροφο ετούτο το τεράστιο οίκημα των 350 τετραγωνικών) έβλεπε κατευθείαν κάτω στο γκρεμό- όποτε καθότανε κουλουριασμένη στην πολυθρόνα μπροστά στην τεράστια τζαμαρία που έπιανε σχεδόν ολόκληρο τον τοίχο, ενιωθε σαν να ήτανε μέσα σε ένα πλεούμενο που ταξίδευε στα Βάθη της θάλασσας. Χωρίς κλυδωνισμούς- εξωτερικούς τουλάχιστον. 

Οι εσωτερικοί, ήταν άλλη υπόθεση.

    Παρκάρισε δίπλα στην είσοδο και περπάτησε αργά τα πέντε μέτρα μέχρι την πόρτα- ο άνεμος εδώ έπαιζε μαζί της ακόμη πιο άγρια παιχνίδια απο ότι κάτω στην παραλία- λες και την είχε αναγνωρίσει και διεκδικούσε τα δικά του ξαφνικά. Μπαίνοντας μέσα, έδιωξε τα μαλλιά απο το πρόσωπο της και προχώρησε στο μισοσκόταδο προς την κουζίνα. Το κεφάλι της βούιζε ευχάριστα απο τις φωνές του Ερέβους που της μιλούσαν τις δύο τελευταίες ώρες, σαν να είχε κάπως ζεσταθεί το Μέσα της, σαν να είχε κάπως ξυπνήσει απο τον Λήθαργο. Κέρασε τον εαυτό της μια περιποιημένη δόση ουίσκι και η πρώτη γεμάτη γουλιά, την έκαψε ευχάριστα μέχρι μέσα. Προχώρησε προς το τεράστιο μοναστηριακό τραπέζι μπροστά στη μεγάλη τζαμαρία του σαλονιού, ανάβοντας τσιγάρο. 

    Ποτέ δεν της άρεσε να επιστρέφει στα ίδια μέρη- μα να που, ετούτη ήταν η τρίτη φορά που ερχότανε σε τούτο το νησί, σε τούτο το μέρος. Η πρώτη χειμώνα, η δεύτερη μόνη της (αν και όχι ακριβώς μόνη της, ετούτη τη φορά...). Και κάθε φορά που είχε έρθει, έζησε διαφορετικές εμπειρίες- τόσο διαφορετικές και τόσο περίεργες, που, θα μπορούσε να γράψει βιβλίο.......

Μπορεί και να το έκανε τελικά. 

    Μπορεί να έγραφε ένα βιβλίο για τον Έρωτα. Σκοτεινό σαν τον Ουρανό που έβλεπε τώρα απέναντι της, αγριεμένο σαν τη θάλασσα που αντάριαζε χαμηλά κάτω, δυνατο σαν τον Άνεμο που ούρλιαζε ακόμη και μέσα απο τα διπλά τζάμια της βίλας, προσπαθώντας να μπει απο κάθε πιθανό και απίθανο σημείο.

Μα ήτανε τελικά, Φοβερό να ξέρεις εκ των προτέρων, τι θα συμβεί παρακάτω. Απο τις Γνώσεις εκείνες που σε διαλύουν και σε συναρμολογούν ξανά απο την Αρχή. 

    Ο Γιώργος της είχε φωνάξει πολύ για το ποτό και το τσιγάρο (τον είχε κοιτάξει ήρεμη και οταν τελείωσε το λογύδριο του, απλά του είπε: ας δούμε πρώτα, αν ετούτη τη φορά θα έχεις να μου κάνεις κάτι άλλο πέρα απο μια ακόμη απόξεση και το συζητάμε)- τα είχε μειώσει βέβαια στο ελάχιστο, μα, ακόμη, δεν τα είχε κόψει εντελώς. Άλλωστε, δεν υπήρχε Λόγος, πριν κάνει τον υπέρηχο την άλλη εβδομάδα. Τότε θα μάθαινε αν ετούτη, την τέταρτη φορά, σε ετούτη τη ζωή, ο μικρός άγνωστος επισκέπτης, είχε αποφασίσει να μείνει και να μεγαλώσει μέσα της.

    Ναι ήταν απίστευτα ειρωνικό τελικά- αντάξιο του εξαιρετικού χιούμορ των απο πάνω: στα 44 της, να ξαναζεί για τέταρτη φορά, αυτό το θαύμα που μπορούσε να μετατραπεί σε εφιάλτη σε μια στιγμή (όπως τις 3 προηγούμενες).

    Και τελικά, το να επιστρέψει εδώ ξανά, είχε την απόλυτη Λογική του: ετούτο το πλάσμα που κουβαλούσε μέσα της, είχε συλληφθεί εδώ. Σε ετούτο τον τόπο. Απο την μείξη του χημικού αίματος Εκείνου, με το δικό της. 

Δεν του είχε πει τίποτα ακόμη.

Γέλασε τώρα, όταν θυμήθηκε ότι Εκείνος, το είχε γράψει κάνα χρόνο πριν συμβεί.

Η Λωραίν.
Ο Βιζιλάνς. 

Οι πρωταγωνιστές ενός ακόμη παραμυθιού- απο εκείνα τα άλλα: που είναι κόκκινα σαν αίμα. 

Επειδή, όταν τα διαβάζεις, ακούγονται τόσο όμορφα και γοητευτικά. Και όταν τα ζεις στο πετσί σου, η Ομορφιά τους είναι Τρομερή.

Σαν το πρόσωπο των Θεών.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 42




    Η ζέστη ήταν αφόρητη…
Πόσο θα ήθελε να ήταν και αφόρετη. Να μην την είχε νιώσει στο πετσί του. Να μην είχε έρθει αυτό το Καλοκαίρι.
Ή να ΠΡΟΣ-περνούσε. Να πήγαινε ΚΑΤΑ-ευθείαν στο… μετά.
Οι ΣΥΝ-κυρίες δεν είχαν σταθεί καθόλου… κυρίες. Και πάλι.
Τσούλες. Απλά. Όπως και κάθε άλλη ΣΥΝ-πτωση σε ετούτη την Πίστα… ήταν τόσο ΕΝ-φανείς, ΠΡΟ-φανείς, ΔΙΑφανείς και δίχως κανένα στοιχείο ΕΚ-πληξης.
Παρά μόνο πλήξης. ΑΠΟ-πληξίας.
Οι λέξεις πλέον δεν είχαν νόημα. Λες και σε ετούτη τη γραμματική, είχαν μπερδευτεί τα Μόρια, οι ΠΡΟ-θέσεις… μα και οι Πράξεις.
ΠΡΟΣ-θέσεις.
ΑΠΟ-αιρέσεις.
ΔΙΑ-αιρέσεις.
Με μόνους σταθερούς τους Πολλαπλασιασμούς… ΕΚ-θετική ο ΠΡΟ-Οδος.
Και μόνο θετική που δεν φάνταζε.
Γεωμετρική…
Λες και όντως, μετρούσε τη Γη σπιθαμή προς σπιθαμή… και γι αυτό δεν τελείωνε.
ΑΝΑ-βολές…
Βολές κατά παντός ΥΠΟ-ευθύνου. Βολές ΚΑΤΑ-όλου βολικές.

Πράξεις.
Μα, να ΠΑΡ-άξεις κι όχι να ΑΡΠ-άξεις.

Μα ούτε μια λέξη δεν του έκανε πλέον. Ούτε μία.
Του ήταν αδύνατο να ΕΚ-φράσει την ΠΑΡΑ-μικρή φράση και να βγάλει νόημα από την ίδια του τη Σκέψη.
Σκέ-ψη…. που είχε Σκά-ψει μέσα του βαθειά, για να τη βγάλει.
…ή για να την κρύψει, τελικά;

Τα σημάδια στο κορμί του είχαν αρχίσει να σβήνουν. Και μόνο στο κορμί.
Γιατί κάτω από το δέρμα… κάθε του ουλή, μεγάλωνε ολο-Ένα.
…και Δύο. Και Τρία. Και ΤΕΣΣΕΡ4.

    Χάιδεψε το βράχο με τις άκρες των δακτύλων του. Η άρμη κόλλησε στην ιδρωμένη επιδερμίδα του και για μια στιγμή, άστραψε σα χρυσόσκονη, καθώς ύψωσε το χέρι του στον ουρανό και τρίβοντας τα δάκτυλά του, άφησε να τη σκορπίσει το, κατά τα άλλα ανεκτό, ζεστό αεράκι που είχε σηκωθεί εδώ και κάποια λεπτά.
Ακούμπησε ένα δάκτυλο στα χείλη του να νιώσει τη γεύση της.
Αλμυρό. Τί άλλο;

Τέσσερις το ΑΠΟ-γευμα.

    - "…απόγευμα!", κάγχασε ξεθυμαίνοντας. Άλλη λέξη κι ετούτη! Λέξεις.
Πώς μπορεί κάποιος να ονομάσει τη χρονική στιγμή μιας ημέρας ως "Απόγευμα", αν δεν έχει… φάει; Ποιανού γεύμα; Δικό του; Κάποιου άλλου; Της Ημέρας;
Του μέσου όρου των ανθρώπων και των ζωντανών όλης της Γης που, κατά την πλειοψηφία τους, παίζει και να είχαν φάει, οπότε να(!)… Από-γευμα;
Κι εκείνοι που ήταν στην άλλη μεριά της Γης; Που η μέρα τους δεν είχε ξεκινήσει καν;
Πώς να ΣΥΝ-τονιστούν οι άνθρωποι όταν, απλές έννοιες όπως ετούτο εδώ το ΑΠΟ-γευμα, έχουν άλλο ήχο, άλλο χρώμα, άλλη μυρωδιά για τον καθένα, τη στιγμή που ξεστομίζονται;

    Ένα υπέροχο Απόγευμα στον Κόσμο του… το οποίο ήταν ένα παγερό και άγριο ξημέρωμα στην άλλη άκρη της Γης.
- "Άγριο ξημέρωμα!", κάχγασε και πάλι, με περισσότερο νεύρο ετούτη τη φορά!
Άγριο και (ε)ξημέρωμα! Δεν βγάζει νόημα από μόνο του διάολε!
Τσούλα Γλώσσα.
Πόσα χρώματα αλλάζεις μόλις γυρίσω το βλέμμα!

Ίσως πάλι…

Ίσως πάλι να αποκτούσε νόημα μέσα από αυτό που, συνήθιζε να λέει Εκείνη.
Την Φρικτή Ομορφιά. 

Το δάκρυ που κύλισε δίχως ΠροΕιδοΠοίηση στο μάγουλό του, έφτασε στα χείλη του, τη στιγμή που πάσχιζε να πάρει μια βαθειά ανάσα.
Αλμυρό κι αυτό. Τί άλλο;

Στη Σκέψη της και μόνο, ένα Δάκρυ δίχως Προ-Ειδο-Ποίηση…
Που είχε κρυμμένο όμως μέσα του, κάθε Είδος Ποίησης που είχε γραφτεί ως τώρα ή που θα γραφτεί μέχρι το Τέλος του Κόσμου.

Το ποιο εύκολο θα ήταν, να σχηματίσει τον αριθμό της στο κινητό του.
Για να της πει… τι;

    Πόσο του λείπει; Πόσο τη θέλει; Πόσο τη ζητά η Σκέψη του; Πόσο τη ζητά κάθε σημείο του κορμιού του; Πόσο κενό είναι το "Εδώ" του, από τη στιγμή που το "Εδώ" της έγινε "Εκεί" του; 
Ε, και…;
Και το πόσο δύσκολο του είναι, οικονομικά αν μη τί άλλο, το να ξαναβρεθεί κοντά της για τους επόμενους μήνες, ίσως και για κάνα χρόνο, εκτός κάποιου ευτυχούς απροόπτου… αφού, η προηγούμενη συνάντησή τους στάθηκε δυνατή μετά από μια ΥΠΕΡ-χρέωση που είχε γίνει τώρα ΥΠΟ-χρέωση;
Τσούλα γλώσσα…
Πόσα χρώματα αλλάζεις με κάθε ανάσα!

    Πριν συναντηθούν, ένιωθε ότι, είχε μείνει μέσα της ένα κομμάτι του Εαυτού του. Όπως ακριβώς κι εκείνος είχε κρατήσει ένα κομμάτι δικό της.
Κι όμως…
Τις λίγες αυτές εβδομάδες που είχαν περάσει από τότε που έφυγε, η αίσθηση αυτή γινόταν όλο κι εντονότερη.
Ο πόνος ήταν τόσο ανυπόφορος που, από τις αρχές του Οκτώβρη είχαν μιλήσει τρεις… τέσσερις φορές όλες κι όλες; Κι αυτό γιατί, πλέον, ήξεραν πώς νιώθει αυτό το… από Κοντά.
Και τους έκανε…
Και η κάθε τους συζήτηση έκλεινε με κλάμμα. Πολύ. Πότε ο ένας. Πότε ο άλλος. Πότε έσπαγαν κι οι δυο μαζί. Γιατί, τα παραμύθια όπως λεν, γράφονται με αίμα.
Και κάθε τους δάκρυ ως τώρα, ήταν κόκκινο.
Βαθύ.
    Όσο κι αν είχαν διευθετηθεί οι επιμέρους εκκρεμότητες… η καθημερινότητα παρέμενε να τους θυμίζει πως… Τίμημα και Κόστος μπορούν να είναι δυο διαφορετικά πράγματα μα, κάποιες φορές, το ένα να συνεπάγεται το άλλο.

    Και τώρα ο μήνας κόντευε να βγει. Κι αυτός.
Μόνο μια ματιά αντάλλαζαν πού και πού. Κάτι το οποίο πονούσε ακόμα περισσότερο κι από κάθε λέξη που, θα μπορούσαν να ανταλλάξουν, σε ένα απλό τηλεφώνημα. Λες και το έκαναν ακριβώς γι αυτό το λόγο. 

    Κι όσο ένιωθε την οργή της να θεριεύει καθώς έσβηναν οι αντοχές της, τόσο μεγάλωνε η φασαρία που βασάνιζε τη Σκέψη μέσα στο μυαλό του και το είδωλό του στον Καθρέφτη, μέρα με τη μέρα, έπαιρνε μια ολοένα και πιο Φρικτή Όψη.

Σαν το πρόσωπο των Θεών.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 43




    Κατά τις 4 το ξημέρωμα ξύπνησε ξαφνικά και απότομα. Έμεινε λίγο ακίνητη, με τα μάτια ανοιχτά, να χαζεύει τα νερά που έρεαν στο ταβάνι (έξω έβρεχε λυσσασμένα και το φωτεινό σκοτάδι της νύχτας αντανακλούσε τις σταγόνες της βροχής, όπως αυτές χτυπούσαν στο τζάμι, σε όλο το δωμάτιο. Η βροχή, ο δυνατός αέρας και η ησυχία της νύχτας, έφτειαχναν μια υπέροχη μελωδία-για τα δικά της αυτιά, τουλάχιστον......

    Μετά, σηκώθηκε και παρ' ότι είχε δίπλα της ένα ποτήρι με νερό, κατέβηκε ξυπόλητη την σκάλα προς τον κάτω όροφο και προχώρησε προς την κουζίνα στα σκοτεινά. Ποτέ δεν έκλεινε τα παντζούρια- όπου και να βρισκότανε: της άρεσε το φως της Νύχτας και το πως αυτό χρωμάτιζε τα δωμάτια και τους χώρους. 

    Διψούσε πολύ. Ήπιε δυο ποτήρια νερό μονοκοπανιά, χαζεύοντας απο την τεράστια τζαμαρία του καθιστικού τη βροχή να θολώνει την εικονα του όρμου κάτω χαμηλά και μετά, προχώρησε προς τα εκεί και κόλλησε τις παλάμες της στο τζάμι: κρύο και ελαφρά παλλόμενο- απο τον Άνεμο που τώρα, φυσούσε ακόμη πιο δυνατά έξω, λες και την είχε αντιληφθεί και προσπαθούσε να φτάσει κοντά της μέσα απο το γυαλί. Κόλλησε τα χείλη της αργά επάνω του και άφησε ένα φιλί εκεί.

Σαν εκείνα που έδινε του Ερμή - όταν ακόμη της έβγαινε να τον φιλάει απο την άλλη άκρη της γης, ακουμπώντας τα χείλη της σε ένα τζάμι. 

    Πριν ζήσει το στόμα του να τρώει το δικό της σε κάθε πιθανό και απίθανο συνδυασμό. Μετά, της ήτανε αδύνατο να του στείλει ξανά, τέτοια αγνά, παιδικά φιλιά- και η οθόνη του κινητού δεν την ενέπνεε για οτιδήποτε άλλο. Δεν είχε γεύση. Δεν ένιωθε.

Όχι πια.

    Η παλάμη της κάλυπτε προστατευτικά την κοιλιά της τόση ώρα και μόλις το κατάλαβε, τράβηξε απότομα το χέρι της, σαν να την έκαψε η συνειδητοποίηση. Ένιωθε περίεργα παγωμένη, αποστασιοποιημένη, ετούτο τον καιρό- λες και η Ζωή της ολόκληρη είχε μπει σε στάση. Απόλυτη Στάση. Μέχρι τουλάχιστον την επιβεβαίωση του ... συμβάντος. Σε μια εβδομάδα απο τώρα.

    Το συναίσθημα (ένας κουβάς παγωμένο νερό στην πλάτη και το γέλιο του Αφεντικού) την πλημμύρισε σαν κατακλυσμός για πρώτη φορά, όταν συνειδητοποίησε ότι δεν είχε περίοδο εδώ και δυο μήνες (τόσο έκανε να συνέλθει μετά την επιστροφή Εκείνου στο Εκεί του και να ξαναπάρει υποτυπωδώς τα ίσα της). Της πήρε μέρες μέχρι να μπορέσει να πείσει τον Εαυτό της να κάνει ένα απο εκείνα τα τεστ του φαρμακείου. Επειδή η Ειρωνεία της κατάστασης δεν μπορούσε να της διαφύγει. Φυσικά, το σενάριο ετούτο, το είχε ξαναζήσει 3 φορές στη Ζωή αυτή (άλλες καταστάσεις, εντελώς ανθρώπινες), οπότε, όταν είδε το σημείο του σταυρού να σχηματίζεται στην μικρή συσκευή, δεν ένιωσε τίποτα περισσότερο απο μια οδυνηρή έκπληξη. Σαν χαστούκι δυνατό. Όχι επειδή το ζούσε ξανά, μα επειδή θυμήθηκε τις φορές που το είχε γράψει, πότε ο ένας, πότε ο άλλος, πότε το αναθεματισμένο κινητό του- τότε ακόμη που ήτανε και οι δύο ανυποψίαστοι. Και επειδή το τέσσερ4 την κυνηγούσε όλη της την Ζωή. 

    Στον Γιώργο πήγε τελευταία στιγμή πριν έρθει εδώ- την κατσάδιασε που δεν τον είχε επισκεφτεί νωρίτερα και της θύμισε την τελευταία επέμβαση: τότε που εκείνη τον πίεζε για ολική αφαίρεση, κουρασμένη απο τις συνεχείς αιμορραγίες και εκείνος αρνιότανε να το κάνει. "Μπορεί να έρθεις μια μέρα και να μου πεις ότι θέλεις παιδί, Ιωάννα" της είχε εξηγήσει. Εκείνη, είχε γελάσει δυνατά και του είχε απαντήσει, με τη φωνή της να στάζει μαύρο σαρκασμό: "ρε Γιώργο, πας καλά? Στα 42 μου και χωρίς σχέση? Τελείωσα με το θέμα σχέση και με το θέμα παιδί, χώνεψε το!". Εκείνος είχε κουνήσει το κεφάλι του με πείσμα, αγνοώντας επιδεικτικά τον σαρκασμό της (μιας και η εμπειρία του τόσα χρόνια μαζί της, του είχε μάθει ότι ο σαρκασμός της ήτανε επι της ουσίας αυτοσαρκασμός) και είχε λήξει το θέμα κοφτά: "και στα 44 σου- τι σημασία έχει? δεν θα το κάνω, πάει και τέλειωσε".

    .... ναι, εκείνα τα ποτέ μας που λουζόμαστε. Και μάλιστα, όσο πιο έντονα τα πιστεύουμε αυτά τα ποτέ, τόσο πιο διεστραμμένα μας σερβίρει την αντίθετη εκδοχή τους το χιουμοράκι των απο πάνω...... για να έχουμε πάντα να μαθαίνουμε. 

    Το πρωί ξύπνησε απο τον ήλιο που χάιδευε το πρόσωπο της. Κούραση... Το κορμί της πονούσε ολόκληρο, τα κόκαλα, το δέρμα, τα πάντα, κάθε σπιθαμή, κάθε χιλιοστό και ένιωθε περίεργα. Αγνόησε το συναίσθημα και σηκώθηκε, έχοντας στο Νου της ότι η πρωινή ιεροτελεστία, θα της φτιάξει την διάθεση: καφές, τσιγάρο. 

    Η ναυτία ήρθε την στιγμή που κατέβαινε τη σκάλα: την άρπαξε απότομα στα γαμψά της νύχια και την αναποδογύρισε απο μέσα προς τα έξω. Άφησε τον εαυτό της να σωριαστεί προσεκτικά στο τέταρτο σκαλι, κρατώντας γερά την κουπαστή- το μέτωπο της λουσμένο στον κρύο ιδρώτα ξαφνικά, τα μαλλιά της να κολλάνε στο δέρμα της, το στομάχι της να ανεβαίνει με φόρα προς τα πάνω, η σκάλα απο κάτω της να μοιάζει με γιγάντια έλικα- σαν ζωντανό μάθημα γεωμετρίας- ή ακόμη και βιολογίας...... (άλλη μια ειρωνεία που δεν της διέφυγε, παρά το μαύρο χάλι της)

    Έσφιξε τα δόντια της και ακούμπησε το μέτωπο της στα κάγκελα, ανασαίνοντας βαθιά και αργά, μέσα απο τα σφιγμένα της δόντια- το σαγόνι της να πονάει εκεί στις κλειδώσεις, τα μάτια της σφιχτά κλεισμένα (εκείνη η έλικα απο κάτω της, περιστρεφότανε γύρω απο τον εαυτό της με τρελές ταχύτητες και την ζάλιζε ακόμη χειρότερα- άσε που έμοιαζε ξαφνικά διπλή, πράγμα που την έκανε να σφιχτεί ακόμη περισσότερο).

Απο μέσα της, άκουσε τον Εαυτό της να ουρλιάζει το όνομα του: "Ερμή! Ερμή!"- επίμονα, με πανικό, με ανάγκη.

Η φωνή δεν βγήκε ποτέ έξω.

    Πολύ πιθανά, επειδή στο αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο έβγαλε με φόρα ότι είχε μέσα το στομάχι της- εκεί, στην στρογγυλή σκάλα της βίλας στο Νησί, που έμοιαζε ξαφνικά με γιγάντια ζωντανή διπλή έλικα.

Ίσως πάλι, επειδή το θέμα "Ερμής και παιδί απο το Αίμα του", ήτανε μια άλλη πονεμένη Ιστορία......




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 44




    Είχε περάσει ένας ολόκληρος χρόνος από την τελευταία φορά που συναντήθηκαν μα… ένιωθε σαν να ήταν βδομάδες πριν.
Εντάξει… δεν ήταν και κάτι το περίεργο μιας και, ως συνήθως, το θέμα Χρόνος δεν έπαιζε για κανέναν από τους δύο. Όχι επειδή ήταν εκτός τόπου και χρόνου… μα, επειδή ήταν εντός… παντού και πάντα παρόντες. Κι οι δυο τους.
Κάθε στιγμή από το Πριν και το Μετά τους, τη ζούσαν ξανά και ξανά, πότε σαν προφητεία, πότε σαν αναμνήμη.
Κοίτα… για το Τώρα τους δε γινόταν λόγος. Αυτό ήταν το θέμα.
Παρόν, ΔΕΝ υπήρχε. Ήταν όλα Ένα.

    Τελευταία, έβριζε αρκετά. Πάντα υπάρχει ένας καλός λόγος για να βρίσει κάποιος.
Αυτή τη φορά, επειδή είχε μείνει με ένα τσιγάρο στο πακέτο του. Και το πιο κοντινό μαγαζί που πουλούσε τσιγάρα ήταν… 
...ήταν δεν ήταν είκοσι μέτρα από κει που στεκόταν.
Μα, περασμένες πέντε το απόγευμα και μάλιστα, απόγευμα Κυριακής όπου, στο Εκεί του… Απόγευμα Κυριακής σήμαινε "Κλειστόν".

    Πήρε το τσιγάρο στο χέρι του και το κτύπησε με δύναμη, ανάποδα στο πακέτο. Ξέρεις… να κάτσει ο καπνός. Να δέσει. Να γίνει λίγο πιο βαρύ. Όσο.
Το έβαλε στο στόμα και πήρε τον αναπτ…(!)

    - "Ε, άντε και γαμήσου πια!", ούρλιαξε… "Με δουλεύεις ρε μαλάκα;"
Ο τρόπος που μιλούσε στον εαυτό του, δεν ήταν κι ο καλύτερος. Ήταν από εκείνες τις εποχές που, δεν τα πήγαινε και τόσο καλά μαζί του και του τα 'χε μαζεμένα.

    Είχε φυσικά ξεχάσει τον αναπτήρα μες στην τσάντα του.
Και την τσάντα, επάνω στο γραφείο.
Και λεπτά πριν, είχε αποχαιρετήσει και τον τελευταίο συνάδελφό του που είχε αποχωρήσει από την εταιρία.

    Κοίταξε το τσιγάρο και χαμογέλασε.
Το έφερε αργά στα ρουθούνια του. Πήρε μια βαθειά ανάσα κι άφησε τον αέρα να βγει πραγματικά αργά, μέχρι που άδειασαν τα πνευμόνια του. Έβηξε ασυναίσθητα.
Έλιωσε το τσιγάρο μέσα στην παλάμη του με μανία και το πέταξε μακριά…
Το φίλτρο δηλαδή… γιατί, χαρτί και καπνός, απλά σκόρπισαν όπου φυσούσε ο… άνεμος.

Της έστειλε μήνυμα αμέσως.
Όχι τόσο για να κλαυτεί μα, η επαφή αυτή, έστω και με αυτόν τον τρόπο, τον ηρεμούσε.

    - "Κόψε τις μαλακίες επιτέλους ρε", μονολόγησε.
Φυσικά και της έγραφε για να κλαυτεί. Να νιώσει λίγο Damsel κι αυτός και να έρθει εκείνη, σαν Ιππότης, να τον παρηγορήσει.
Κι έτσι κι έγινε…










    Εκείνη δεν είχε καλές σχέσεις με τα σημεία στίξης.
Ειδικά από το κινητό της, δεν έμπαινε στον κόπο καν. Εκείνος πάλι, είχε ενεργοποιημένο έναν ημιαυτόματο διορθωτή, ο οποίος αναλάμβανε τα ηνία της επικοινωνίας πού και πού, με αποτέλεσμα να του βγάζει πότε άλλα αντ' άλλων και πότε λέξεις που, είχε κάνει λάθος στο παρελθόν κι είχαν περάσει πλέον στη μνήμη του Λεξικού.

    Ένας χρόνος από τότε που συναντήθηκαν…
Από τότε που συναντύθηκαν…
Που συναγδύθηκαν…
Από τότε που συνέζησαν το Ανθρώπινο…
Που πήραν μια γεύση δηλαδή… Μην τρελαθούμε κιόλας.
Μια ιδέα…

    Η γεύση της ζούσε ακόμα μέσα στο στόμα του. Ένα χρόνο μετά.
Στην άκρη της γλώσσας του. Ένιωθε. Ακόμα.
Όσο πιο μέσα της έμπαινε, τόσο τα χρώματα, οι ήχοι και οι γεύσεις άλλαζαν στιγμή με στιγμή.
Ίσως γι αυτό και ήταν όλα ζωντανά μέσα του, πάνω του, γύρω του.
Είχαν μοιραστεί Στιγμές!
Στιγμές…
Στίγματα.

Τα Στίγματά τους βαθειά χαραγμένα στο κορμί και στο μυαλό.

Είχαν δρόμο ακόμα μπροστά τους μέχρι να βρεθούν και πάλι.

Κι αυτός είχε δρόμο μπροστά του. Και μάλιστα… δίχως τσιγάρο!
Είχε όμως σπίρτα….

Σαν το Κοριτσάκι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

- "Κοριτσάκι μου!", αναστέναξε και ξεκίνησε για το σπίτι.




ΛΗΘΑΡΓΟΣ 45




    Αν δεν της το έλεγε Εκείνος, δεν θα συνειδητοποιούσε καν ότι ένας ολόκληρος χρόνος είχε περάσει απο τότε.

    Ούτως ή άλλως, η σχέση της με το Χρόνο, εδώ και κάποια χρόνια, ήτανε το λιγότερο ... ιδιόρρυθμη, μιας και είχε προ πολλού καταλάβει την απάτη της ανθρώπινης μέτρησης του και το πόσο διαφορετικά βάραιναν κάποιες στιγμές, σε σχέση με κάποιες άλλες.

    Πέρα απο αυτό, προσπαθούσε να μην σκέφτεται καν το Χρόνο που περνούσε, σε σχέση με τη δική τους σχέση (μεγάλη τσούλα, ρε φίλε- δεν το συζητώ!), είτε γιατί, αν τα εβαζε κάτω θα φρικάριζε ανθρώπινα, είτε γιατί δεν αθ άλλαζε ούτε μια στιγμή απο αυτές που έζησε μαζί του. Που ζούσε. Που θα ζούσε.

    Προσπαθούσε να παίρνει το Χρόνο, στιγμή στιγμή. Να μην σκέφτεται το πριν ή το μετά- ιδίως αυτό το απροσδιόριστο "μετά" που γινότανε πριν, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Μεγάλη απάτη, το "μετά" - ή μάλλον, άλλη μια μεγάλη απάτη. Άσε που, ακόμα και αυτά που της έλειπαν, όπως ας πούμε η αγκαλιά ή το φιλί του, ήξερε καλά πως, την στιγμή που θα τα ξαναείχε (αν...), θα τα βίωνε πολύ διαφορετικά απο ότι όλες αυτές τις στιγμές που δεν τα είχε και τα επιθυμούσε τόσο και οι οποίες στιγμές, μαζεύονταν, η μια πάνω στην άλλη εξακολουθητικά, τόσο που ένιωθαν σαν μια γιγάντια χιονοστιβάδα, έτοιμη να καταπιεί τα πάντα στο πέρασμα της. ή σαν νερό, που όλο και μαζεύεται πίσω απο το φράγμα- μέχρι να το σπάσει και να τα πάρει όλα παραμάζωμα. όσα "μετά" και αν ζούσε μαζί του, κανέναν δεν θα μπορούσε να σβήσει όλες αυτές τις στιγμές του "μου λείπεις". Βλέπεις, οι στιγμές περνάνε και χάνονται, αέναα εναλλασσόμενες με άλλες στιγμές. Και η γεύση τους δεν αλλάζει έτσι απλά, επειδή μια νέα στιγμή πήρε τη θέση τους.


    Άλλωστε, δεν είχε σημασία, αφού στην περίπτωση τους, δεν ίσχυαν τα συνήθη ανθρώπινα δεδομένα (εκτός απο τις στιγμές που το ανθρώπινο έπαιρνε κεφάλι και τα έκανε όλα πουτάνα, φυσικά): ακόμα ένιωθε τη γεύση του στο στόμα της μέσα ή τα γένια του στο πρόσωπο της. Και αλλού. Ακόμα είχε τα μάτια του μπροστά της, σαν να μην πέρασε ούτε λεπτό. Εκείνο το περίεργο χρώμα, σαν πράσινο του ποταμού, που τις νύχτες γινότανε διάφανο σκοτεινό φως.

    Όχι ότι η χρονιά που πέρασε, δεν τους άλλαξε και τους δύο πολύ. Πολύ όμως. Αλλά, τα πάντα ρει (ιδίως στην δική τους περίπτωση, δεν έρεαν απλά, ήτανε ο ίδιος ο Ποταμός που κάποτε, ο Οδυσσέας, στα βαθιά του γεράματα, κατάλαβε ότι τον ταξίδευε τόσα χρόνια: και αυτός ο Ποταμός, ήτανε άγριος και γλυκός, ζωντανός και δυνατός, φριχτός μέσα στο άθνητο μεγαλείο του, τόσο όσο τίποτε άλλο απο όσα είχε συναντήσει ως τώρα), οπότε, είχε αφεθεί στη ροή αυτή και πήγαινε, δαμάζοντας ό,τι ανθρώπινο ένιωθε κατα καιρούς, όσο καλύτερα μπορούσε. Επειδή ήξερε βαθιά μέσα της, ότι αυτός, ήτανε ο μόνος τρόπος να το ζήσει. Και επειδή, η Ιστορία τους, δεν είχε παρελθόν, παρόν και μέλλον: ήτανε πολύ πιο πάνω και πολύ πιο κάτω και πολύ πιο μέσα απο οτιδήποτε τόσο πεζό, όσο τα ρούχα τους απλωμένα στη απλώστρα της πίσω βεράντας ή τις κούπες του καφέ πλάι πλάι στο δισκάκι.

    Μα ξαφνικά, χθες, θυμήθηκε πόσο γερασμένη της είχε φανεί η όψη του την πρώτη φορά που αντίκρυσε το πρόσωπο του. Και πόσο είχε αλλάξει αυτό σταδιακά. Γιατί υπήρχανε στιγμές που το πρόσωπο του ήτανε τόσο λείο και φωτεινό, σαν να μην είχε καν "ηλικία" και άλλες, που έδειχνε σκληρό, αντρικό και απίστευτα ελκυστικό- ακριβώς επειδή είχε βγει απο το κουκούλι του. Και είχε καεί. Πονέσει. Πληγωθεί. Υποφέρει.

    Για τον Εαυτό της δεν μπορούσε να πει: ήξερε ότι όσο περνούσε ο καιρός, η όψη της ακολουθούσε την αντίθετη πορεία απο αυτή που, θεωρητικά, θα έπρεπε, ανθρώπινα να ακολουθήσει. Αλλά αυτό, ίσως να οφειλότανε σε Εκείνον αποκλειστικά. Επειδή είχε βγάλει απο μέσα της ό,τι πιο αγνό και σκοτεινό και ό,τι πιο αθώο και επικίνδυνο είχε. Και εξακολουθούσε να μην αναγνωρίζει το πρόσωπο της, όταν Εκείνος της ζητούσε επίμονα να το κοιτάξει.

    - "Έχεις πολύ καιρό να γράψεις" της είπε χθες, κοιτώντας την με εκείνο το πράσινο βλέμμα του. Το οποίο έμοιαζε πίσσα σκοτάδι- ίσως επειδή της το ανέφερε περπατώντας αργά το βράδυ στους σκοτεινούς δρόμους του Εκεί του, με το γείσο του καπέλου του να σκοτεινιάζει ακόμα περισσότερο την όψη του.

Και θα ήθελε να μπορούσε να πηδήξει στην αγκαλιά του εκείνη ακριβώς τη στιγμή και να χώσει τη γλώσσα της στο στόμα του. Βαθιά.

Αλλά, φυσικά, αυτό, δεν μπορούσε να γίνει.
Εκείνη τη στιγμή.

Οπότε, πήγε και αυτή, μαζί με τις άλλες στιγμές που μαζεύονταν στο Βάθος.

    Έβαλε ένα ποτήρι κρασί και κάθησε μπροστά στο πληκτρολόγιο. Τα πλήκτρα ένιωθαν ξένα. Σαν να μην τα είχε χρησιμοποιήσει ποτέ της ξανα. Ποια, αυτή, που είχε γράψει τόσο....... Τα δάχτυλα της περίεργα μουδιασμένα και μια περίεργη διάθεση εσωστρέφειας να φωνάζει θυμωμένα "μη!". 

Εκείνος, ξύπνησε με το που άρχισε να γράφει και την έψαξε επίμονα.

- "Σςςςς" του είπε προσηλωμένη με πείσμα. "Αν δεν το ολοκληρώσω ούτε αυτό, θα έχω αποτύχει ξανα".




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 46




    Το πρώτο πράγμα που έκανε, φτάνοντας στο κέντρο, ήταν… τί άλλο, από το να ψάξει για ψιλικατζίδικο ανοικτό. Ήταν που ήταν χαρμάνης από τα μη προσβάσιμα… τουλάχιστον να ξεχαρμάνιαζε από τα προσβάσιμα κι εφικτά.

    Έπιασε τον εαυτό του να φυσά την πρώτη τζούρα στον αέρα και να κουνά το κεφάλι του σε στυλ Stevie Wonder… αφήνοντας τον καπνό να του χαιδέψει το πρόσωπο.
Ή μάλλον… χώνονας τη μούρη του στο σύννεφο καπνού που βγήκε από το στήθος του…
Φιλτραρισμένο κι αυτό. Όπως και κάθε Σκέψη του.

    Κοίταξε την ώρα, στο κινητό του. Ήταν ήδη έξι και μισή.
Δεν έκανε τόση ζέστη. Εκείνη, θα πρέπει να είχε σηκωθεί και να βρισκόταν ήδη στο δεύτερο καφέ της. Κι αν το υπολόγιζε σωστά, στο τέταρτο τσιγάρο της και λογικά, καθισμένη στο γραφείο της, τσεκάροντας τα επαγγελματικά email της προηγούμενης νύχτας, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο… facebook, στο blog της, στα blogs άλλων.

    Το κέντρο της πόλης ήσυχο. Αργοί ρυθμοί. Ο περισσότερος κόσμος δούλευε Δευτέρα με Παρασκευή και η Κυριακή ήταν ημέρα περισυλλογής και προετοιμασίας για τη βδομάδα που θα άρχιζε.
Όχι όμως για εκείνον. Οι Κυριακές του ήταν γεμάτες μέχρι και τις πέντε το απόγευμα. Δευτέρα ελεύθερη. Τρίτη και Τετάρτη στην εταιρία. Πέμπτη και πάλι ελεύθερη. Παρακευή, Σαββάτο, Κυριακή εργασία και χαρά.
Τα διήμερα δεν του είχαν λείψει και τόσο. Απλά, μια φορά το μήνα, το πρόγραμμά του άλλαζε ώστε να έχει ρεπό δυο μέρες συνεχόμενες. Και τί να τις κάνει; Σάμπως πήγαινε και πουθενά;
Το πιο μακρυνό ταξείδι του, από τότε που συναντήθηκαν, πέρυσι τέτοια εποχή, ήταν είκοσι χιλιόμετρα μακρυά, σε μια απόμερη παραλία.

    - "Χα… είκοσι χιλιόμετρα μακρυά", σκέφτηκε. "Ή είκοσι χιλιόμετρα κοντά;", συνέχισε τη σκέψη του και τράβηξε άλλη μια γερή τζούρα. Αυτήν την φορά, την κράτησε όσο άντεχε η γεύση του που ήταν ήδη χάλια, μιας και είχε βγάλει τη μέρα με καφέ, νερό, τσιγάρο κι ένα σφηνάκι ουΐσκι, το οποίο σιχαινόταν μεν, του προσεφέρθη δε.
Αν τα είκοσι χιλιόμετρα ήταν μακρυά… τότε, οι μερικές χιλιάδες χιλόμετρα τί ήταν;
Η συγκεκριμένη σκέψη τον πόνεσε αρκετά ώστε να κινηθεί προς την παραλία. Η οποία παραλία, επτά λεπτά με τα πόδια, δεν ήταν και τόσο μακρυά after all.

    Ο ήχος από τα δροσερά βότσαλα είναι πολύ πιο διαφορετικός από εκείνων που καίνε κάτω από τον ήλιο. Ίσως επειδή λείπει αυτό το συνεχές… "άουτς" που ακούς τριγύρω. Ίσως και για κάποιον άλλο λόγο, τον οποίο δε θα καθόταν να ψάξει εκείνη τη στιγμή.
Σίγουρα όμως, είχε κάτι διαφορετικό.

    Η μυρωδιά ψητής πιπεριάς του είχε σπάσει τη μύτη! Δε μπορούσε να καταλάβει από πού ερχόταν μα, η πείνα του είχε αρχίσει να κυριεύει κάθε άλλο συναίσθημα.
Τα χρώματα στα σύννεφα, υπέροχα χρυσά πορτοκαλί παστέλ, ανακατεμένα με βαθύ μπλε, άλλαζαν διαρκώς, προσφέροντάς του έναν καταπληκτικό καμβά, στον οποίο κάποιες άλλες φορές, είχε ζωγραφίσει σκέψεις τόσο δυνατές που, όταν τις μοιράστηκε μαζί της, στάθηκαν ικανές να του προσφέρουν τη δίχως έλεγχο πρόσβαση στη δική της Σκέψη. Στο βλέμμα. Στην Αλήθεια και το Ψέμα της. Στην ίδια τη Ζωή της. Σε όλο της το Είναι. Στο κορμί.

    Μα τώρα πεινούσε.
Πεινούσε πολύ και οι μυρωδιές, η μία μετά την άλλη έρχονταν δυνατές. Και πλέον, ήταν σίγουρα ΚΑΙ τηγανιτά, που να πάρει ο διάλος. Και μάλιστα, λαχανικά...
Ξεχώρισε εύκολα μυρωδιές από μελιτζάνες, κολοκύθια, πιπεριές, τυρί, πατάτες… κι όντως, ούτε ίχνος κρέατος, όσο κι αν προσπάθησε να το ανακαλύψει ανάμεσά τους.
Δεν είχε όρεξη για καμβάδες και περισπούδαστες βαθειές σκέψεις εκείνη τη στιγμή.
Απλά και μόνο, έκλεβε άπληστα όσο αέρα μπορούσε, μέχρι που ζαλίστηκε.
Ζαλίστηκε πραγματικά.

    Άναψε άλλο ένα τσιγάρο και άφησε επιτέλους το βλέμμα του να ξεχυθεί στον ορίζοντα. Να ξεκουραστεί. Το οποίο βλέμμα του, μέχρι εκείνη την ώρα, ήταν τόσο, μα τόσο εστιασμένο σε κάθε επόμενο βήμα του. Όχι ότι προγραμμάτιζε τις κινήσεις του μα, προσπαθούσε να απορροφά κάθε τι που είχαν να του δώσουν οι στιγμές του.
Ήταν ευγνώμων γι αυτό. Ήταν ευγνώμων και για το ότι, ο τρόπος σκέψης του διέφερε κατά πολύ από την πλειοψηφία των Ανθρώπων. Έβρισκε ενδιαφέρον και ζωή σε ήχους και χρώματα τα οποία, άλλοι είτε δεν έβλεπαν είτε έβλεπαν και προσπερνούσαν.
Στην τελική, ήταν κάτι άλλο η Ζωή η ίδια; Ήταν κάτι άλλο το ίδιο το ΣύνΠαν από δονήσεις; Από παλμούς σωματιδίων ενέργειας;
Συχνότητες. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.

    Μέσα σε δευτερόλεπτα, η πείνα έγινε και πάλι παρελθόν!
Βυθίστηκε σε εκείνα τα, σκοτεινά για πολλούς, δρομάκια του μυαλού του και κάθε γρανάζι τέθηκε ξανά σε λειτουργία.
Τα φρύδια του ενώθηκαν, σαν οργισμένος. Σαν κακομαθημένο παιδί που, αρνείται να καταλάβει το γιατί κάποια πράγματα δε γίνονται κατά πώς θέλει.
…λες και παίζει ρόλο τελικά η ηλικία.


    Μα, ποιος αλήθεια έμπαινε στον κόπο να ασχοληθεί με την ουσία της Ουσίας;
Οι περισσότεροι έβρισκαν ενδιαφέρον στην Παρουσία της Ουσίας. Στο Αποτέλεσμα. Σε ό,τι έβλεπαν, άκουγαν, άγγιζαν, οσφραίνονταν, γεύονταν. Κι όχι στο Γιατί. Ούτε καν στο Πώς.
Για τους περισσότερους, έννοιες όπως "Φυσική", "Χημεία", "Μαθηματικά" ήταν απλά, άλλο ένα μάθημα ανάμεσα σε άλλα. 
Κι ας ήταν οι ίδιοι Φυσικό αποτέλεσμα, Χημικών αντιδράσεων, υπολογισμένων μεΜαθηματική ακρίβεια.

    - "Χα… Μαθηματική Ακρίβεια!", χαμογέλασε… "Η οποία τελικά, μπορεί και να μην είναι τόσο ακριβή, όσο μια Φιλολογική Ανακρίβεια".

Τι διάλο έκανε αυτός εκεί;

    Αφού, κάθε κύτταρό του ούρλιαζε.
Η Νονά της, κάποια φορά, του είχε πει, "Oh, for God's sake, do shut up man and enjoy the sound of silence…"
Μα… πώς να έκανε κάτι τέτοιο; Ποιο silence;
Ποιο silence που, μέσα του ήταν κλεισμένοι δυο και τρεις δικοί του Κόσμοι κι άλλοι τρεις Εκείνης, όμοιοι, αντίθετοι, παράλληλοι αλλά και με σημεία επαφής που, αψηφούσαν νόμους της αγαπημένης του Κλασσικής Φυσικής μα και της απόλυτης κι αυστηρής Γεωμετρίας…
Πώς να απολαύσει μια ησυχία που δεν υπήρχε σε οποιοδήποτε στάδιο της ζωής του, έως τώρα;
Πώς να απολαύσει μια Ησυχία, η οποία ως έννοια καν, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ;
Η οποία είναι εντελώς αυθαίρετη, μιας και τα πάντα γύρω είναι δόνηση.
    Το ότι το μέσο ανθρώπινο αυτί "πιάνει συχνότητες" από είκοσι μέχρι είκοσι χιλιάδες Hertz, δε σήμαινε ότι ίσχυε και για εκείνον.
Η δόνηση άλλωστε, δεν είναι μόνο Ήχος.
Η δόνηση είναι και Φως.
Ενέργεια, που να πάρει ο διάλος. Παλμοί. Παντού. Τριγύρω!

    Απλά, αυτή η γαμημένη (κι ενίοτε αγάμητη) κατασκευή που λέγεται Άνθρωπος, έχει δυο τρία διαφορετικά όργανα να αντιλαμβάνεται τις όποιες δονήσεις, ανάλογα με το μήκος κύμματός τους.

    Πώς να νιώσει την παραμικρή Ησυχία, τη στιγμή που, κάθε τί ζει μέσα σε μια κοσμική σούπα σωματιδίων που, αλληλεπιδρούν διαρκώς;
Πώς να το εξηγήσει αυτό στους Ανθρώπους; Πώς να το επικοινωνήσει μαζί τους;
Πώς να εξηγούσε σε εκείνους που πραγματικά αγάπησε πως… ΔΕΝ ήταν ένας μέσος άνθρωπος;

    Άναψε στα γρήγορα άλλο ένα τσιγάρο και ταυτόχρονα έβγαλε το κινητό από την τσέπη του.
Το μακρύ, πλισέ και κλαρωτό του φόρεμα είχε πιαστεί στα ξερά αγκάθια της παραλίας και είχε ανάγκη την… Ιππότη του, να τον παρηγορήσει ξανά.
Έριξε μια ματιά στα μηνύματα που είχαν ανταλλάξει νωρίτερα κι άρχισε να πληκτρολογεί...




    Η δόνηση του κινητού, καθώς έσβησε μένοντας από μπαταρία, λύγισε τα γόνατά του κι αυτόν τον ίδιο, στα δροσερά βότσαλα της παραλίας.
    Ο ήχος του σωριασμένου κι αδύναμου πλέον κορμιού του, πολύ πιο διαφορετικός από εκείνον ενός κορμιού που, σωριάζεται όταν το βότσαλο είναι καυτό, κάτω απ' τον ήλιο.
Ίσως επειδή…

    - "Βούλωστο κι εσύ επιτέλους!", ούρλιαξε δυνατά στη Σκέψη του. "Δε θέλω να σκεφτώ τίποτε άλλο τώρα δα! Σκάσε πια! Σταμάτα να αναλύεις το κάθε τί! Σκάσε!"

    Και για πρώτη φορά στη ζωή του, εκείνη τη Στιγμή… ξαπλωμένος, στην άδεια από κόσμο παραλία, με την υγρασία να έχει ήδη αρχίσει να του τρυπάει κλειδώσεις και κόκκαλα… ένιωσε την απόλυτη Ησυχία!

Το μόνο που του έμενε ήταν το να την... fucking enjoy!




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 47




    "...θα έχω αποτύχει ξανά"- και της ήρθε τώρα ξανά, στο μυαλό η Σκέψη της αυτή, της χθεσινής νύχτας, που ήτανε απίστευτα επίμονη. Και όσο και αν προσπάθησε να βγάλει λογική, δεν έβρισκε καμία: στην τελική, γιατί θα έπρεπε να θεωρήσει αποτυχία το να μην γουστάρει να γράψει και να ολοκληρώσει ένα κείμενο? Εδώ και αρκετό καιρό δεν έγραφε πια. Ή πιο σωστά, είχε γράψει εντελώς χλιαρά, κάποια κείμενα και κάμποσα άλλα, απλά τα παράτησε εν τη γενέσει- μέχρι που παράτησε το θέμα συν-γραφή εντελώς: τα χλιαρά πράγματα στη ζωή, τα λειψά και ημιμετρώντα, δεν την ενδιέφεραν- ακόμα και αν, ένα απο αυτά, ήτανε το ...ταλέντο της,. 

    Κι όμως. Η Σκέψη επέμενε- ακόμα και σήμερα το πρωί. "Θα έχω αποτύχει ξανά". Τέσσερις λέξεις. Τέσσερις αναθεματισμένες λέξεις, που επίμονα, είχαν κατσικωθεί μέσα στο κεφάλι της. Πράγμα που την εκνεύριζε απίστευτα.

Αποτύχει. Ή απο τύχη?

    Δεν της έφτανε το δικό της βλάψιμο με τη γλώσσα, πήγε και έπεσε πάνω στον μοναδικό άνθρωπο που το βλάψιμο του ήτανε πιθανά, χειρότερο απο το δικό της. Με τη γλώσσα. (γαμώ τις συν-πτώσεις πια...)

    Η γλώσσα... Το σύνολο φθόγγων και γραμμάτων?
Το όργανο του σώματος που βοηθάει στην παραγωγή ήχων?
Το ίδιο όργανο, που βοηθάει στην παραγωγή ευχαρίστησης και στην αντίληψη της γεύσης και της θερμοκρασίας?
Ακόμα και ένα ψάρι υπάρχει με το ίδιο όνομα.

Γάμα τα. Μπλέξιμο σκέτο.

Και στην τελική, τι ενδιέφερε τον υπόλοιπο κόσμο, το αν θα έγραφε αυτή ή όχι? "Μα, δεν γράφεις για τους άλλους" θα της απαντούσαν αυτόματα σε αυτό, 5-6 γνωστοί και φίλοι.

Δεν είχε Ιδέα γιατί έγραφε, στην τελική.

    Και το πράγμα, μπερδευότανε όλο και περισσότερο. Όταν έγραφε τότε που έγραφε, έγραφε με ενθουσιασμό και η ανάγκη, της έκαιγε το μυαλό. Όχι πια. Αυτό, είχε αλλάξει. Ή πιο σωστά, ΚΑΙ αυτό. Ένιωθε λες και ΟΛΑ είχαν αλλάξει απο εκείνη ακριβώς τη στιγμή που άνοιξε την Πορτα στο νησί και Εκείνος μπήκε Μέσα. Και συνέχιζαν να αλλάζουν διαρκώς.

Άσχετο, αλλά, έχεις προσέξει ποτέ ότι το αν και το να, είναι και τα δύο υποθετικά? Μεγάλη απάτη, ρε φίλε.....

Άννα. Αν-να. Χα......

    Το Κεφάλι της μέσα, δεν βούιζε απλώς, μα, εδώ και κάποιο καιρό, ένιωθε σαν ένα πολύπλοκο εξωγήινο μηχάνημα. Σώμα ανθρώπινο (ή ανθρώποινο, όπως έλεγε Εκείνος) και απο μέσα, ένα allien λειτουργικό σύστημα.

Σαν το δικό του. 

    Και ήθελε τόσο πολύ να ζήσει το ανθρώπινο! Όλο το πακέτο: την συμβίωση μαζί του, το μαγείρεμα, τα ψώνια, τον ύπνο, τη ρουτίνα της καθημερινότητας (καλα, και μερικά άλλα, σκοτεινά και καυτά σκηνικά, ολόδικα τους), που η ανάγκη την έσκιζε μέχρι μέσα. Να αρπαχτεί απο το ανθρώπινο κομμάτι της σχέσης τους, για να ξεχάσει το υπόλοιπο.

Αλλά…

    Δεν δούλευε έτσι το πράγμα. Και η Σκέψη ότι, πιθανά, πολύ πιθανά, το μοναδικό ανθρώπινο που τους ήτανε γραμμένο να ζήσουνε, να ήτανε εκείνες οι τρεις βδομάδες που ξεκίνησαν στο νησί και τελείωσαν στην πόρτα του σπιτιού της στην Αθήνα, έκανε τα μέσα της να καίνε απο θυμό, οργή και τσαντίλα. Και απόγνωση.

Από-γνώση......

Αυτή η Γνώση πια.....

Και ήθελε τώρα δα, να τον χαστουκίσει δυνατά στο πρόσωπο, all over again. Όπως εκείνη την πρώτη στιγμή που τον είδε ξαφνικά μπροστά της στο Νησί, πέρυσι το καλοκαίρι.

Ίσως, εκείνο το χαστούκι να μην ήτανε για τα πριν, αλλά για τα μετά.

    Ίσως να μην συνέβη καν και να το έπλασε όλο αυτό, με τη φαντασία της και τη δύναμη της θέλησης και μόνο. Με την ψυχρή φωτιά που έκαιγε μέσα της. Ή μήπως ήτανε καυτός πάγος? ... Δύσκολο να πει.

    Το χαστούκι πάντως, ήθελε τόσο πολύ να του το ρίξει, που την έτρωγε η παλάμη της. Και η στιγμή, ένιωσε όχι απλά σαν deja vu, αλλά μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, το μυαλό της ανέλυσε για άλλη μια φορά, το πόσο ανόητα είχε εξηγηθεί στον Άνθρωπο το concept "Χρόνος".




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 48




    Όπως και τις προηγούμενες φορές… ήταν να μην αρχίσουν.

    Αυτό το μοίρασμα τους έδινε ζωή. Πνοή.
Πνοή στη ζωή τους. Αυτό το Μαζί, όσο μακρυνό κι αν ήταν, δεν ήταν απόμακρο. 

Την προηγούμενη μέρα, να βρίσκει τον εαυτό του, νύχτα στην παραλία, σαν ναυαγό που τον ξέβρασε το κύμα, επειδή βαρέθηκε να τον κουβαλάει στην πλάτη του από Ωκεανό σε Ωκεανό… και σήμερα να βρίσκεται και πάλι, στο ίδιο σημείο, αγκαλιά με το laptop του, με την μπαταρία του φορτισμένη, την εφεδρική stand by και το κινητό συνδεδεμένο σε έναν ηλιακό φορτιστή, για παν ενδεχόμενον…

    Ανάσες…
Η μία μετά την άλλη και μετά από πολύ καιρό, να αναπνέει ο ένας μέσα από το στόμα του άλλου. Περιμένοντας την επόμενη φράση. Το επόμενο βλέμμα. Το επόμενο Κεφάλαιο που, δεν ήταν απαραίτητα γραμμένο με Κεφαλαία, μα που τους πήγαινε κι ένα βήμα παρακάτω.
Ή παραπάνω. Ποιος μπορούσε να ξέρει;
Τουλάχιστον, δεν ήταν άλματα. Γιατί εκείνος, ένα θεματάκι με τα άλματα, το είχε όσο να 'ναι.
Του ήταν πολύ, μα πάρα πολύ πιο εύκολο το να πραγματοποιήσει το μεγαλύτερο άλμα στον Κόσμο, από το να κάνει ένα βήμα σταθερό και υπολογισμένο.
Όχι ότι δεν το ήθελε ή δεν το προσπαθούσε. Αλλά να… είχε μάθει πια πως, αυτό… σε ετούτη την πίστα που επέλεξαν, δεν έπαιζε. Δεν είχε εφαρμογή. Δεν ήταν συμβατό με το λογισμικό.
Ούτε καν με το παραλογισμικό. Γιατί, το να επιθυμούν και μόνο το Μαζί, για πολλούς, θα ήταν παραλογισμός. Απλά.
Απλά κι Ανθρώπινα.

    Το προηγούμενο βράδυ, είχε ξυπνήσει και πάλι από τους πόνους. Μόνος στη μικρή παραλία, καταβεβλημένος και in distress, με την Ιππότη του να μην καταφέρνει να έρθει να τον μαζέψει… μιας κι η επικοινωνία δεν επετεύχθη. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έμενε από μπαταρία. Και την είχε τόση ανάγκη!
Και τη μπαταρία… και την επικοινωνία… και Εκείνη.
Το φόρεμά του σχισμένο από τους ώμους μέχρι τα κρόσια… Με την υγρασία να έχει διαπεράσει το κορμί του, το οποίο τελικά, κατάφερε να αποκριθεί και τον ανάγκασε να πάει σπίτι.
Πριν ξεκινήσει, βέβαια, φρόντισε να γδυθεί το ρούχο της Damsel και να φορέσει και πάλι την πανοπλία του, μαζεύοντας έτσι το όποιο ίχνος αξιοπρέπειας κι αυτοεκτίμησης του είχε απομείνει.
Όχι ότι εκείνη θα επέκρινε τις αδυναμίες του. Αντιθέτως. Κάθε που τον έβλεπε ντυμένο στα μεταξωτά, κάλπαζε επάνω στο Λευκό της Άλογο να του θυμίσει πως, αυτή, θα ήταν πάντα εκεί γι αυτόν.

    Έστησε στα γρήγορα τη σκηνή του, και το πτυσσόμενο καρεκλάκι του κάτω από αυτήν και πήρε μια βαθειά ανάσα.
Ετούτη τη φορά, σκέτο οξυγόνο. Με μια ιδέα από ιώδιο.
Δίχως πίσσα και νικοτίνη. Όχι ακόμα, αν μη τι άλλο.
Συνέδεσε το WiFi stickάκι του και σε δευτερόλεπτα μέσα, ο ρυθμός της καρδιάς του είχε επανέλθει στα φυσιολογικά του επίπεδα…

Επανέλθει… Επί Ανέλθει;
Ανέλθει… Ήλθε Άνω άραγε;
Τί μαλακισμένη κι αυτή η έκφραση…
Τί πάει να πει, 'Ο ρυθμός της καρδιάς επανήλθε στα φυσιολογικά του όρια';

Κι αν ο ρυθμός της καρδιάς ήταν στους 160 κτύπους το λεπτό;
Είναι δυνατόν να "επανέλθει" στους 85;
Γιατί δεν υπήρχε και το αντίστοιχο 'Επικατέλθει';

    - "Καλά ρε πούστη μου πια! Κανείς δεν ενδιαφέρεται γι αυτά; Πώς διάλο ρε να συνεννοηθούν αυτά τα "Άνθρωπος", αν δεν αποφασίσουν να χρησιμοποιήσουν μια γλώσσα που να βγάζει απόλυτο νόημα;"… γκρίνιαξε και πάλι κι εκεί του έσκασε!

    Η Γλώσσα ανήκει στο Κβαντικό Επίπεδο!
Υπακούει στους νόμους της κβαντικής μηχανικής! Όπως και κάθε τι θεμελιώδες!
Δεν υπάρχει απόλυτο. Δεν υπάρχει μοναδικότητα στην τιμή της. Το μόνο που μπορεί να υπολογίσει κάποιος είναι η πιθανότητα μιας λέξης, να ντύνεται τη μία ή την άλλη έννοια, όταν χρησιμοποιείται σε μια φράση!

Έτσι.
Απλά…

    - "Θεέ μου!", αναφώνησε κι άρχισε να τρέμει από τη λαχτάρα να αρχίσει να γράφει για αυτό! "Θεέ μου, πόσες εξισώσεις μου λύνει αυτή η Σκέψη! Πόσες παρεξηγήσεις μου εξηγεί! Πόσο πιο μέσα της μπορώ να βλέπω πια! Πόσα 'Συγγνώμη' πρέπει να ζητήσω από τη Γλώσσα; Πόσα! Πόσο Ανθρώπινος ήταν ο τρόπος που την έβλεπα ως τώρα! Πόσο επιφανειακός! Πόσο ακόμα πιο βαθειά πρέπει να χωθώ μέσα της για να την κατανοήσω!"

    Άναψε ένα τσιγαράκι, για να αφήσει τη Σκέψη του αυτή να κατασταλλάξει. Να πάρει μορφή. Να γίνει ίσως Ιδέα.
Του έκανε.
Ίσως από τούδε και στο εξής, να μην ήταν και τόσο αυστηρός με τη Γλώσσα.
Όσο εύκολα είχε κατανοήσει ή αν θες, αποδεχθεί, την αστάθεια του μικρόκοσμου των αγαπημένων του "σωματιδίων", άλλο τόσο εύκολα και με μεγαλύτερη ίσως αγάπη, να αγκάλιαζε και τον κόσμο της Γλώσσας που, μόλις πριν είχε ανακαλύψει…

    Ήθελε να την ξυπνήσει!
Να το μοιραστεί κι αυτό μαζί της! Θα τον καταλάβαινε άραγε;
Είχε προσπαθήσει αρκετές φορές να της μιλήσει για το τί συμβαίνει εκεί κάτω… έκει μέσα…
Εκεί που συμβαίνουν όλα.
Πόσα από αυτά είχε άραγε καταλάβει εκείνη; Πόσα άραγε ήθελε πραγματικά να μάθει;
Κι όχι απλά για να συνεννοούνται, αλλά επειδή την ενδιέφερε πραγματικά και αντιλαμβανόταν τη σημασία τους;
Με ποιο τρόπο άραγε να της το έφερνε;
Ποια πειράματα άραγε να έκαναν μαζί… παίρνοντας κάθε κουβέντα τους απ' την αρχή καιπροσεγγίζοντάς τη με νέο μάτι πλέον;

    Έπρεπε να την ξυπνήσει!
Όχι! Θα ήταν χαζό! Για ποιο λόγο; Αφού καλά καλά δεν είχε δέσει αυτή τη νέα θεωρία του. να την ξυπνήσει να της πει, τί;
Όχι, δε θα την έπαιρνε τηλέφωνο!

- "Μμμναι;"
- "Ψυχή μου! Κοριτσάκι μου!"
- "Μχμαγάπη μου; Έγινε κάτι; Μμμμχ... Τί ώρα είναι;"
- "…"
- "Ναι;"
- "Με… με συγχωρείς. Τίποτα. Απλά… Απλά, να σου πω πως, σε αγαπώ. Αυτό. Κοιμήσου μωρό μου. Κοιμήσου. Θα τα πούμε μετά", της είπε και βλαστήμησε από μέσα του για τον εγωισμό που τον βαρούσε αλύπητα τελευταία, παρακαλώντας να μην της χάλασε τον ύπνο, γιατί ήξερε πως την επόμενη μέρα, Εκείνη, θα είχε πολλή δουλειά.
- "Βλήμα μου!", του απάντησε, με την πιο γλυκιά φωνή της. "Κι εγώ σε αγαπώ. Θα με πάρεις να με ξυπνήσεις μετά;"
- "Θα σε πάρω μωρό μου. Κοιμήσου. Θα σε πάρω. Φιλάκι μου…"
- "Μμμμ"

Μάλιστα!
Όχι, δε θα την έπαιρνε τηλέφωνο, ε;

    Το νερό της θάλασσας ήταν αρκετά παγωμένο!
Ένιωσε τους πόρους του κορμιού του να κλείνουν απότομα και την επιδερμίδα του να σκλυραίνει τόσο που, άρχισε να πονά κι αυτή, όπως τα κόκκαλά του το προηγούμενο βράδυ.
Τελικά, είχεθεματάκι ΚΑΙ με τον πόνο.
Τον τραβούσε το πετσί του…

- "Άχαχαα… είσαι απίστευτη!", αναφώνησε.

Τον τραβούσε το πετσί του, τον πόνο…
Τον τραβούσε το πετσί του! Από τον πόνο…

Υπέροχη Γλώσσα!
Υπέροχη, απλά!
Κι ακόμα πιο υπέροχο το ότι, σε λίγες ώρες, θα το μοιραζόταν ΚΑΙ αυτό μαζί της!
Για μια ακόμη φορά, η επικοινωνία τους με αυτόν τον τρόπο, του έδινε δύναμη να βουτήξει ξανά! Και το ήξερε!

Το ήξερε πως κι η δική της γραφίδα, θα ακολουθούσε… Και σύντομα, θα τον ανάγκαζε να την ακολουθήσει αυτός.

Όπως τότε.
Έτσι και τώρα.
Όπως πάντα.

Το Πριν, το Τώρα και το Μετά.
Ένα.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 49




    Από τον πρώτο καιρό ακόμα, τότε που έκαναν ατελείωτες φιλοσοφικές συζητήσεις επι παντός επιστητού (και υποστατού... και αποστητού......), που της είχε πει για το τεράστιο άλμα του απο την μια άκρη της γης στην άλλη, έτσι, σε ένα κλικ, του είχε πει καθαρά ότι Εκείνη, ήτανε σαφώς κατά τέτοιων αλμάτων. Ότι της είχε φανεί αδιανόητο κάτι τέτοιο, παρ' ότι του έβγαζε το καπέλο για την δύναμη της τρέλας του. Ότι η ίδια, δεν έπαιζε να αφήσει αυτή τη μικρή γωνιά της γης για κανέναν Έρωτα, έτσι στο άπειρο με βάρκα την ελπίδα. Για μια καλή δουλειά, ίσως- και μόνο για λίγο. Υπήρχανε πράγματα που την κρατούσαν εδώ, άνθρωποι που αγαπούσε, μια καλή δουλειά που εκτιμούσε- και γενικότερα, είχε φτιάξει μια Ζωή εδώ. Για τον εαυτό της και ανεξαρτήτως άλλων ανθρώπων. Πιο "μεταφυσικά", αν θες, ή πιο "βλαμμένα", το είχε δηλώσει κατα καιρούς σε διάφορες συζητήσεις: δεν γούσταρε να αφήσει αυτό τον τόπο για κανένα Λόγο και θα το έκανε υποθετικά, μόνο αν αναγκαζότανε. 

    Σε αντίθεση με Εκείνον, ήτανε δεμένη με τον τόπο. Είχε ένα ιδιόρρυθμο.... συμβόλαιο μαζί του- απο αυτά που γράφονται και υπογράφονται με αίμα.

    Όταν το ανθρώπινο μπήκε στη μέση με φόρα, μετά απο το ταξείδι του και η ανάγκη να ζήσουνε αυτό τον Έρωτα σαν άνθρωποι έγινε επίμονη, εξακολούθησε να εμμένει σε αυτή της τη θέση: ο μόνος τρόπος για να είναι μια μέρα μαζί, θα ήτανε αν εκείνος επέστρεφε πίσω. Και προς Θεού (...καλό καριολάκι κι αυτός ή μάλλον, το μεγαλύτερο όλων), όχι με άλματα ετούτη τη φορά. Όχι άλματα για Εκείνη. Ίσως να έφταιγε το επάγγελμα της ή το ζώδιο της ή τέτοια τετριμμένα, μα, παρά τις ατελείωτες μαλακίες που είχε κάνει στη ζωή της, άσκεφτα και σε ένα whim της στιγμής, αυτό το σενάριο δεν έπαιζε για την ίδια, ούτε θα την έκανε να νιώσει ωραία, το ότι ένας άνθρωπος (ο όποιος άνθρωπος, πόσο μάλλον ο συγκεκριμένος) θα τίναζε τη ζωή του στον αέρα για πάρτη της. 

    Τώρα πια δε, ακόμα περισσότερο απο ποτέ, ένιωθε άρρηκτα δεμένη με τον τόπο, αφού το αρχι-καριολάκι το Αφεντικό, της είχε τελικά, φέρει τη μεγάλη ανατροπή στη ζωή της.

    Εκείνος της είχε ζητήσει αρκετές φορές, να πάει να τον επισκεφτεί στο Εκεί του- ίσως με την ελπίδα ότι μπορεί να την ψήσει το μέρος και να το σκεφτεί ξανά. Μα, ήτανε αρνητική ακόμα και στην σκέψη του ταξιδιού αυτού. Ώρες ώρες και εντελώς ανθρώπινα, ένιωθε αντιπάθεια για το Εκεί του, σιγά τη Γη της επαγγελίας δηλαδή, μια παπαριά και μισή ήτανε και δεν είχε καμία όρεξη να ταξιδεύει 21 ώρες κλεισμένη μέσα σε ένα αεροπλάνο με άλλους Χ νοματαίους, χωρίς τσιγάρο, χωρίς ησυχία και αλλες τόσες πάλι πίσω, για να πάει εκεί. Ητανε οι ανθρώπινες, αυτές οι ώρες- ξέρεις, αυτές που της έβγαινε η κατίνα απο μέσα της "στην τελική, το ότι Εκείνος έκανε αυτή την τρέλα και εφυγε απο εδώ για να πάει στην άλλη άκρη της γης - όχι παραδίπλα, μα στην άλλη άκρη!- δεν σημαίνει ότι εγώ θα πρέπει να το δοκιμάσω. Και αν δεν είχε φύγει, το μαλακισμένο, τώρα, όλα θα ήταν πιο εύκολα, το κερατο μου πια". Γιατί μη ανθρώπινα, άθνητα δηλαδή, ήξερε καλά πως, υπήρχε Λόγος ακόμα και για το γεγονός ότι βρέθηκαν οι δυό τους, ενώ βρίσκονταν στα δύο άκρα του πλανήτη (ο οποίος θεωρητικά ήτανε στρογγυλός βέβαια, άρα δεν είχε άκρα, αλλά ... you get the picture).

    Έτσι, όταν μπήκε στην ιστοσελίδα της αεροπορικής εταιρίας και άρχισε να φλερτάρει με την ιδέα, άκουγε μέσα στο κεφάλι της τους Εαυτούς της να τσακώνονται κανονικά:

- "Καλά, μαλακισμένη είσαι; τι πας να κάνεις;"
- "Σκάσε πια- για 4 μέρες θα είναι μόνο!"
- "4 και δύο το ταξίδι, έξι. Μια ολόκληρη βδομάδα δηλαδή! Μπράβο ρε! Και οι ευθύνες σου;"

    Αλλά, κάπου εκεί, επειδή ήξερε καλά τις ευθύνες της και μάλιστα, μια εξ αυτών, την είχε καθυστερήσει και πολύ (απο μια άποψη- γιατί απο την άλλη, δεν γινότανε νωρίτερα με τίποτα), έκανε mute τις όποιες φωνές μέσα στο κεφάλι της και προχώρησε κανονικά στην κράτηση. Για να μην προλάβει να το ξανασκεφτεί, φρόντισε να κλείσει εισιτήρια για δύο μέρες μετά- οσο χρειαζοτανε δηλαδή, για να τακτοποιήσει τις εδώ εκκρεμότητες της, κολλημένη στα τηλέφωνα για ώρες. Δεν της άρεσε να φεύγει απο Εδώ, ιδίως τώρα πια, μα, αυτό το ταξίδι, ήτανε απο αυτά που έπρεπε να κάνει.

    Δεν ήθελε- αλλά έπρεπε.
Τον ήθελε πολύ αυτό τον Άντρα- αλλά, δεν θα πήγαινε ποτέ στου διαόλου τη μάνα, μόνο γι αυτό. Ιδίως τώρα. 

    Φυσικά, το εδώ της, εδώ και ένα χρόνο, είχε γίνει πολύ πιο απαιτητικό απο όσο είχε υπάρξει ποτέ ως τώρα, μα βρήκε τρόπο να τακτοποιήσει τα πάντα- και να κάνει mute και την πιο επίμονη φωνή μέσα της, που δεν ήθελε να αποχωριστεί ένα συγκεκριμένο πρόσωπο με τίποτα: ούτε καν για λίγες ώρες.

Είχε έρθει η Ώρα.

Και μαζί με αυτή, είχε έρθει και η ώρα να υποστεί τις όποιες συνέπειες.

    Έτσι, περίεργα τσιτωμένη, εν μέσω Γενάρη, άρχισε να ψάχνει για τα καλοκαιρινά της ρούχα και με τα πολλά, κατάφερε να φτειάξει μια μικρή βαλίτσα με τα απαραίτητα. Πριν καν τον ενημερώσει για το ταξείδι. Που ήτανε και αυτό που έτρεμε πιο πολύ- μέχρι στιγμής.

    Όταν βράδιασε στο εδώ της και ξημέρωσε στο εκεί του, του ζήτησε να μπει στο σκάιπ και παίρνοντας βαθιά ανάσα, του είπε, όσο πιο ανάλαφρα μπορούσε ότι θα έπρεπε να πάει να την παραλάβει απο το αεροδρόμιο την μεθεπόμενη το βράδυ.

    "Αποφάσισα να έρθω για 4 μέρες" του είπε. "Τώρα που έχω ένα κενό. Ή τώρα, ή ποτέ" συνέχισε και του χαμογέλασε αγγελικά, το γαμημένο το κενό μέσα της να της προκαλεί ίλιγγο όλη την ώρα.

    Εκείνος, έμεινε να την κοιτάζει με εκείνο το πράσινο διεισδυτικό βλέμμα του, έκπληκτος, χαρούμενος, μπερδεμένος, χαμένος για λίγο, όλη την ώρα προσπαθώντας να χωθεί μέσα της, να την διαβάσει.

    Έτρεμε τη στιγμή που που θα του το έλεγε, την έτρεμε εδώ και μέρες, απο τη στιγμή σχεδόν, που η ιδέα της καρφώθηκε στο μυαλό. Και την έτρεμε επειδή Εκείνος, ήτανε ο μοναδικός Άνθρωπος που είχε καταφέρει να χωθεί τόσο βαθιά μέσα της, Αλλά τώρα πάει, οι λέξεις της ήδη είχανε βγει απο το στόμα της και πετούσαν στον αέρα ανάμεσα τους. 

    Και παρακολουθούσε τώρα δα, το στόμα του να ανοίγει αργά, περιμένοντας σαν υπνωτισμένη τη φωνή του και τις λέξεις που θα ακολουθούσαν.




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 50




    Το χειρότερο κομμάτι της προπόνησης ήταν… οι κερκίδες!
Ήταν η στιγμή που ο Coach φώναζε, "Έλα να ξυπνάμε τώρααα!"
Μετά από το ημίωρο streching και το απαραίτητο ζέσταμα, sprint-άκια και πασούλες, ερχόταν η στιγμή της κερκίδας.
Είκοσι τσιμεντένια σκαλιά, με μια γαμημένη κλίση, λίγο χειρότερη από αρχαίο θέατρο. Έχεις πάει στο Ηρώδειο ποτέ; 
Ε, ο ορισμός του καψίματος στην ανάβαση κι ο ορισμός του ιλίγγου στην κατάβαση.
Η αγαπημένη ώρα του Coach, κατά την οποία είχε όλο το χρόνο να χαζεύει τα γκομενάκια που έκαναν προπόνηση στο διπλανό γήπεδο μπάσκετ. Κι αυτό γιατί, οι υπόλοιποι χρειάζονταν πάνω κάτω, ένα μισάωρο για να ολοκληρώσουν την άσκηση.
Άσκηση… τέλος πάντων.

    Κάθε σκαλί και βήμα. Πάνω κάτω. Δέκα φορές. Τρέχοντας ή με άλματα…
Κι αν τύχαινε να κάνεις δύο βήματα σε κάποιο σκαλί, πώς διάλο το έπιανε το μάτι του και άρχιζες από την αρχή…
Στο τέλος αυτής της άσκησης, η καρδιά ούρλιαζε να βγει από τα στήθια. Η ανάσα έκαιγε το στέρνο και ταυτόχρονα έγδερνε τα πνευμόνια, παλεύοντας να κλέψει λίγο οξυγόνο, ίσα για να ζει το αίμα… όσο έφτανε δηλαδή στους μύες του κορμιού. Τα αυτιά βούιζαν. Ο εγκέφαλος πάσχιζε να βγει από το κρανίο, μόνο και μόνο για να μην νιώθει υπεύθυνος για όλον αυτόν τον πόνο που, χρειαζόταν να μεταδώσει στους τρελούς του Πρόικ -έτσι τον φώναζαν τον Coach τους- και την σωστή εντολή, μπας και τους γλιτώσει από το επερχόμενο εγκεφαλικό ή την καρδιακή ανακοπή…

    Αυτός ο κτύπος της καρδιάς του, τότε… στα δεκαπέντε του, όταν έπαιζε ποδόσφαιρο στην πρώτη ομάδα του σχολείου, είχε μείνει χαραγμένος, όχι απλά στη μνήμη του, μα και στην ίδια του την καρδιά. Από τότε.
Οι πρώτες εξετάσεις πριν το πρωτάθλημα είχαν βγει άψογες. Μετά την προετοιμασία όμως, κάτι είχε αλλάξει…
- "Διχασμός δευτέρου τόνου, νεαρέ…", του είχε πει ο καρδιολόγος.
- "Κι είναι σοβαρό αυτό γιατρέ;", τον ρώτησε αστειευόμενος.
- "Στην θέση σας, δεν θα το έπαιρνα και τόσο ανάλαφρα", του έκοψε με μιας τον αέρα ο γιατρός και συνέχισε. "Ο διχασμός του δευτέρου τόνου είναι φυσιολογικό φαινόμενο, μα όχι όταν είναι παρατεταμένος. Και στην περίπτωσή σας… και η χρονική διαφορά είναι ανησυχητική. Θα πρέπει να το παρακολουθήσουμε."
- "Γιατρέ… τί ακριβώς είναι;", τον ρώτησε, νιώθοντας τη θερμοκρασία στο αίμα του να κατεβαίνει αισθητά…
- "Περάστε να κάτσουμε στο γραφείο να σας εξηγήσω πώς ακριβώς λειτουργεί η καρδιά κατά την εισπνοή κι εκπνοή και τί μπορεί να σημαίνει… ή και να συμβαίνει".

    Από εκείνη την εποχή και μέχρι σήμερα, είχε βρεθεί πολλές φορές σε κίνδυνο. Ατυχήματα κυρίως. Αυτά τα ατυχήματα του στυλ, "Πέρασα μια βόλτα από του Χάρου την Πόρτα αλλά δεν ήταν εκεί…", τα οποία τα θυμάται κανείς για τις υπόλοιπες ζωές του.
Καμία, μα καμία φορά, τα πνευμόνια του δεν ούρλιαξαν τόσο δυνατά για οξυγόνο… ακόμα κι όταν βούτηξε μαζί με Εκείνη, σε εκείνα τα σκοτεινά νερά δίχως φιάλες που, μόνο η κατάδυσή τους κράτησε ζωές ολόκληρες.
Κι όμως… ακόμα και τότε, καμία... μα καμία φορά, η καρδιά του δε χτύπησε τόσο δυνατά όσο παλιά.
Στις κερκίδες.

    Από εκείνη την εποχή και μέχρι σήμερα, είχε βρεθεί πολλές φορές σε δύσκολη θέση. Τόσο δύσκολη που, να παγώνει το μυαλό κι εγκέφαλός του να στέλνει σήματα κινδύνου σε κάθε μυ του κορμιού του, να συσπαστεί. Να κινηθεί. Να εκβιάσει έστω για λίγο, την κίνηση του αίματός του. Να ταξειδέψει, έστω μιαν ανάσα οξυγόνο καθαρό, σε κάθε όργανό του. Έτσι, για να μην ξεχάσει πια να ζει. Κι όμως… ακόμα και τότε, καμία… μα καμία φορά, δεν ήταν όπως παλιά.
Στις κερκίδες.

    Και να που σήμερα, Καρδιά, Πνευμόνια και Μυαλό λιποτακτήσαν…
Αρνήθηκαν να ζήσουν για άλλη μια φορά το ίδιο φρικτό μαρτύριο. Του φάνηκε μάλιστα, πώς, πριν αρχίζουν να βουΐζουν και πάλι τα αυτιά του, άκουσε την καρδιά του φεύγοντας να λέει, "Enough of that shit in this LifeTime. See you in the next stage". 
Και τον άφησαν εκεί. Μόνο. Να χαζεύει την εικόνα. Να προσπερνά τους ήχους. Να ανεβαίνει για άλλη μια φορά, σκαλί σκαλί, όλη την κερκίδα. Με Αλματάκια.
Όπως παλιά.
Στις κερκίδες…

    Ζαλισμένος ακόμα από το άκουσμα των λέξεών της, μα και πιο πολύ από το ανάλαφρο ύφος της, λες και του είπε ό,τι πιο φυσιολογικό μπορούσε να του πει εκείνη τη στιγμή, έπεσε βαρύς στο στρώμα του κρεβατιού του κι έμεινε ακίνητος για αρκετά λεπτά.
Μάλλον.
Ίσως και να κράτησε δευτερόλεπτα. Ποτέ δεν έμαθε πόσο. Ούτε εκείνη του είπε.
Εκείνη μάλιστα, δεν είπε καν κουβέντα. Περίμενε μόνο. Περίμενε τις λέξεις του. Σαν σε παιχνίδι πόκερ που, ενώ έχει μαζευτεί ένας Θησαυρός Ζωής από ποντάρισμα και ρίσκο…  ο ένας πάει τα ρέστα του και περιμένει μια λέξη από τον άλλο… ή και δύο. Κι αυτή τη φορά, η Ψυχή της περίμενε να ακούσει, από τα χείλη του, δύο λέξεις μετά το ποντάρισμά της… 'Τα Βλέπω'.

    Άνοιξε τα μάτια του ξανά.
Το ταβάνι αλλά και τα έπιπλα είχαν σταματήσει να στριφογυρίζουν. Από το παράθυρο έμπαινε ακόμα φως και τα δέντρα είχαν επιστρέψει και πάλι στο σκηνικό, μιας και πριν… το μόνο που έβλεπε έξω από το παράθυρο ήταν ένας πέτρινος τοίχος.
Ή ένα τείχος. Ποιος νοιάζεται πλέον; Στην τελική, κάθε απάντηση θα ερχόταν στην ώρα της. Όπως πάντα.

    Τόλμησε να πάρει μιαν ανάσα.
Και τα κατάφερε. Ένιωθε και πάλι όμορφα το να χτυπάει η καρδιά δίχως να καίει. Το να φουσκώνει το στήθος και να χορταίνει οξυγόνο δίχως να σκίζονται τα σωθικά. Το να κυλά αίμα καυτό και πάλι μες στις φλέβες. Να μη μουδιάζει το κορμί και να μην υπακούει. Κι αυτό κει μέσα το μυαλό… να μην το πιάνει τρέλα. Ξέρεις, εκείνη που το κάνει Play Back σε ό,τι έχεις ζήσει.

    Σήκωσε και πάλι το κινητό του.
Το βλέμμα της καρφωμένο πάνω του. Σα να είχε κολλήσει η σύνδεση. Κούνησε το χέρι του λιγάκι δεξιά…
Τα μάτια της τον ακολούθησαν. Ήταν εκεί. Ζωντανή.
Ζωντανή… τέλος πάντων. Και η δική της η Ψυχή, σε Pause βρισκόταν. Περίμενε.
Όση ώρα ήταν ακίνητος, δε θυμόταν να άκουσε καν την ανάσα της.
Τώρα, βέβαια… δε λειτουργούσε καμιά από τις αισθήσεις του εκείνες τις στιγμές. Πόσο μάλλον η Ακοή, η οποία ήταν η τελευταία που επανήλθε.
Πήρε άλλη μια βαθειά ανάσα και κοίταξε κατευθείαν στην κάμερα του κινητού του, με τη φωνή του να αφήνει τα χείλη του, όσο γλυκά αφήνεται στα χείλη ένα φιλί.

- "Και το μωρό;"




ΚΕΦΑΛΑΙΟ 51




    Όσο και να προσπαθούσε να θυμηθεί τι είπανε, σε εκείνο το skype τηλεφώνημα, της ήτανε αδύνατο.

Κυρίως γιατί ένιωθε λες και, μέσα σε λίγα λεπτά, είχανε κάνει συζητήσεις τουλάχιστον 48 ωρών. Από αυτές που πονάνε. Που τσούζουν. Που στάζουν αίμα. Που σε διαλύουν και σε ξαναστήνουν απο την αρχή. Από αυτές που, ο ένας έχωνε τα χέρια του μέσα στην πληγή του άλλου και έβγαζε σπλάχνα. Μεθοδικά. Χειρουργείο χωρίς αναισθητικό, πάντα, ο ένας στις Αλήθειες και τα Ψέμματα του άλλου…

Μόνο έτσι.

Όπως τότε.
Έτσι και τώρα.
Όπως πάντα. 

    Το μόνο που θυμόταν, ήταν το πόσο έτρεμε τη στιγμή που Εκείνος θα άνοιγε το στόμα του. Και φυσικά, όπως πάντα, την απάντηση του, δεν την περίμενε με τίποτα. Την ερώτηση του δηλαδή… Και μια φράση δική της προς Εκείνον, μέσα από τα δάκρυα που θόλωναν τα μάτια της, "Τις μεγαλύτερες αλήθειες μου, μαζί σου τις έχω βρει". Που όσο το σκεφτόταν δηλαδή, ήταν και αυτό, ένα Νόμισμα με δύο όψεις. Μιας και μαζί του, μόνο μαζί του, είχε βρει και τα μεγαλύτερα Ψέμματα της και δεν ήξερε πιο είχε πονέσει πιο πολύ απο τα δύο. Κάθε φορά. 

    Κάποιος την σκούντησε ξαφνικά, πέφτοντας πάνω της και ζητώντας της βιαστικά συγνώμη -πράγμα που την έκανε να γυρίσει απότομα στο τώρα, βγάζοντας την από το Λήθαργο της. Ακίνητη, μέσα στην πρώτη αίθουσα του Ελευθέριος Βενιζέλος, με τη βαλίτσα δίπλα της και το εισιτήριο στο χέρι. Λες και είχε σταματήσει ο Χρόνος τόση ώρα -για άλλη μια φορά- αφού για λίγο (πόσο άραγε;) είχε χάσει κάθε αίσθηση του που βρισκόταν. Έψαξε με τα μάτια την πιο κοντινή οθόνη αναχωρήσεων, κοιτώντας ταυτόχρονα το ρολόι της αλαφιασμένη.
ΟΚ, Πύλη 22 και είχε χαθεί για μόλις 4 λεπτά (που είχαν νιώσει αιώνες) στη memory lane. Δεν θα έχανε την αναχώρηση της πτήσης της, κατά πως φαίνεται. 

    Ένιωθε περίεργα αποστασιοποιημένη, σαν να βρισκόταν αλλού τις τελευταίες δύο μέρες -και την επόμενη φορά που επανήλθε στην πραγματικότητα, βρισκόταν ήδη καθισμένη στην θέση της μέσα στο αεροπλάνο. Δεν θυμόταν καν τι έκανε μέχρι εκείνη τη στιγμή ή πως βρέθηκε εκεί. Δεν είχε αναμνήμες του Εαυτού της να κάνει check in, να περνάει από τον έλεγχο των αποσκευών και προφανώς και απο τα duty free, αλλά το κορμί της, μύριζε έντονα ένα απίστευτα εθιστικό αντρικό άρωμα -απόδειξη ότι τουλάχιστον, πέρασε όντως από τα duty free και δοκίμασε κάποιο.

    Πριν βάλει το κινητό της σε λειτουργία πτήσης, έκανε ένα τελευταίο τηλεφώνημα στο σπίτι (ναι, όλα ήταν καλά, μπορούσε να ηρεμήσει επι τέλους; -ήρθε η ενοχλημένη απάντηση από την άλλη άκρη της γραμμής, δια στόματος Μαρίας, που έκανε βάρδια εκείνη την ώρα -υπήρχε θεματάκι με τις βάρδιες, μιας και οι… εμπλεκόμενοι σε αυτές, σκοτώνονταν στην κυριολεξία για λίγες στιγμές ακόμα με εκείνα τα απίστευτα πράσινα μάτια) και του έστειλε ένα μήνυμα, "Ελπίζω να μπήκα στο σωστό αεροπλάνο, γιατί απογειώνεται σε λίγα λεπτά". 

    Χα… "Το σωστό" αεροπλάνο… Αν έπιανε την σειρά των συν-πτώσεων που τους έφεραν να μιλήσουν εξ αρχής, μπορούσε να γράψει βιβλίο και μόνο γι αυτές. Τότε που ακόμα ήταν άγνωστοι -αλλά από όλη την ομάδα, Αυτός ήταν ο αγαπημένος της. Η αδυναμία της. Και επειδή ήταν σκύλα σε ότι αφορούσε τη δουλειά, είχε πάρει ο διάολος δια χειρός της, όλους τους υπόλοιπους, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, κατά τη διάρκεια εκείνου του πειράματος. Εκτός απο Εκείνον. Και χωρίς να μπορεί να προσδιορίσει τώρα το γιατί, της ήρθε στο μυαλό η εικόνα του μπούμερανγκ που της είχε στείλει πριν κάποια χρόνια, μετά από άλλη μια αναθεματισμένη σύν-πτωση του τέσσερ4… "Ή ξέρεις να το χρησιμοποιείς καλά, ώστε να βρει το στόχο του ή μάθε να σκύβεις, γιατί επιστρέφοντας, θα πάρει το δικό σου κεφάλι, αν δεν κλαδέψει στο μεταξύ και κανέναν innocent by passer", είχε πει η ίδια επ' αυτού κάποτε…

    Τι τρέλα, ρε Αφεντικό… Σε λατρεύω και ας ζω το τραινάκι του roller coaster, σκέφτηκε τώρα με ένα μισό χαμόγελο. Φρικτή η ομορφιά των Θεών, αλλά ομορφιά nevertheless, για όποιον είχε τα κότσια να την ζήσει. Κατά πως φαίνεται, οι δυό τους τα είχαν (τα κότσια) και το εν λόγω βιβλίο, πιθανά και να το έγραφαν μια μέρα. Θα έγραφε και ένα κεφάλαιο για το Γιώργο μέσα σε αυτό και θα τον έκανε ρόμπα κανονικά, σκέφτηκε τώρα χαιρέκακα, ενθυμούμενη την πιο επεισοδιακή, απο όλες τους τις ως τώρα, "συνάντησεις" σε χειρουργείο: Εκείνη μούσκεμα στον ιδρώτα, με τα μάτια της έτοιμα να πεταχτούν έξω απο την πίεση (όλα τα άλλα είχαν πεταχτεί ήδη εδώ και ώρες, εκτός από το πλάσμα που δεν έλεγε να το πάρει απόφαση να βγει στον έξω κόσμο) και εκείνον να την πασπατεύει αναίσχυντα και άκρως ενοχλητικά, φωνάζοντας της, "Λίγο ακόμα Ιωάννα, λίγο ακόμα! Ευτυχώς που δεν σε άκουσα κάποτε, αλλιώς δεν θα βρισκόμασταν εδώ τώρα!". Με εκείνη να του ανταπαντάει ό,τι obscenity της κατέβαινε στο μυαλό, μουγκρίζοντας ταυτόχρονα σαν ζώο που το σφάζουν και εκείνον να γελάει χαρούμενος και μετά να σοβαρεύει απότομα και να της ξαναφωνάζει, "Άσε τα καντήλια για μετά και σπρώξε, το κέρατο μου!"

- "Madam... Madam?"

    Η φωνή της αεροσυνοδού την έβγαλε από τις αναμνήμες της ξανά -είχαν φτάσει στον ενδιάμεσο σταθμό της πτήσης και το αεροπλάνο είχε αδειάσει ήδη, εκτός από την ίδια που, βολόδερνε πάλι, εδώ και 4,5 ώρες, κάπου στα Βάθη. Σηκώθηκε βιαστικά και έψαξε τα πράγματα της για να τους αδειάσει τη γωνιά μια ώρα αρχύτερα και να βγει, επιτέλους, έξω, να κάνει ένα τσιγάρο με την ησυχία της (τώρα που δεν περιτριγυριζόταν από όλους τους τρελαμένους groupies εκείνων των πράσινων ματιών που, με μεγάλη χαρά είχαν κατσικωθεί μέσα στο σπίτι της εδώ και λίγους μήνες και έπρεπε να τρέχει στις τουαλέτες σαν 15χρονο για να κάνει μισό τσιγάρο στα κρυφά). Ανοίγοντας το ντουλάπι των χειραποσκευών, γέλασε ξανά, με εκείνο το γέλιο που συνήθως, ανατρίχιαζε όποιον τύχαινε να βρεθεί κοντά της τον τελευταίο καιρό: δίπλα στην τσάντα και τη ζακέτα της, βρισκόταν μια σακούλα των duty free και μέσα σε αυτή, ένα άρωμα.

Κοίτα να δεις, ρε φίλε, που τελικά, είχε όντως, αγοράσει ένα!

    Με το που βγήκε έξω σε ανοιχτό χώρο (πράγμα που της πήρε κανα μισάωρο σε εκείνο το τεράστιο αεροδρόμιο), έψαξε τα τσιγάρα της, άναψε ένα στα βιαστικά και φύσηξε τον καπνό με απόλαυση. Πριν ανοίξει το κινητό της για να αρχίσει τα τηλέφωνα, ψαχούλεψε τη σακουλίτσα των duty free, να δει τι είχε αγοράσει.

Ένα αντρικό άρωμα.

Voyage D' Hermes.

Χα…